II SA/Po 1190/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 maja 2005r. przy udziale sprawy ze skargi D.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie zaopiniowania zgodności podziału nieruchomości z planem miejscowym I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2002r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 10zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka /-/St. Małek Postanowieniem z dnia [...] marca 2002r. (winno być 2003r.) nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta Z. odmówił pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości nr [...] stwierdzając, że jest on niezgodny z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Z., gdyż jak to stwierdzono zmiana tego planu uchwalona w dniu 29 kwietnia 1999r. przez Radę Gminy i Miasta Z., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Zielonogórskiego nr 53, poz. 1123 z 28 kwietnia 1999r. stanowi, że nieruchomość położona jest na terenach oznaczonych symbolem 2M,U – co oznacza tereny zabudowy mieszkaniowo – usługowej, oraz 2aKD – co oznacza drogę publiczną gminną. Ponieważ przedstawiony przez wnioskodawcę projekt podziału jest sprzeczny z obowiązującym planem, stąd wydano postanowienie opisane na wstępie. Zażalenie na postanowienie złożyła D. S. stwierdzając, że nikt z nią nie konsultował planu zagospodarowania przestrzennego i nie zna powodów, dla których kosztem jej nieruchomości ma być poprowadzona droga. W konkluzji żądała uchylenia zaskarżonego postanowienia. W wyniku rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] maja 2003r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy i podzieliło argumentację organu I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu, skarżąca D. S. poza argumentami powtórzonymi z odwołania, kwestionowała przede wszystkim uregulowania uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Z. Natomiast w piśmie uzupełniającym skargę, z [...] kwietnia 2005r. i [...] kwietnia 2005r. skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienia są sprzeczne z wydaną decyzją przez Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] września 2002r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie z decyzjami Starosty N. z [...] marca 2003r. nr [...],[...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wydanych dla jej syna, który na działce nr [...] postawił budynek mieszkalny. Uznając więc, że zaskarżone postanowienie jest sprzeczne również z przywołanymi wyżej decyzjami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona jednakże z innych powodów niż to podniesiono w skardze. Jest niespornym, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi (art. 93 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. nr 46, poz. 543 ze zm.). Problematyka charakteru prawnego postanowienia opiniującego projekt podziału oraz trybu jego wydawania została przesądzona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i winno być niespornym, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami wydawane jest w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości, a do wydania tego postanowienia artykułu 106 kpa nie stosuje się (vide Uchwała 5 sędziów NSA N OPK 1/99 – OSNA 1999/3/84; wyrok NSA z 23 września 1998r. SA/RZ 899/98 – OSP 1999/5/106; wyrok NSA z 07 stycznia 2002 I SA 1400/00 Lex nr 81990). W niniejszej sprawie Burmistrz Z. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2005r. przyznał, że postępowanie o podział nie toczyło się i postępowanie opiniujące stanowiło samodzielne postępowanie administracyjne. Odsyłając do zacytowanego wyżej orzecznictwa należy stwierdzić, że przyjęta procedura jest nieprawidłowa, gdyż postępowanie opiniujące jest częścią postępowania podziałowego, a to nie zostało wszczęte. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził również kolejną sprzeczność wywodów organu I instancji, która co należy podkreślić nie była znana organowi odwoławczemu. Otóż o ten sam plan, który rzekomo sprzeciwia się podziałowi nieruchomości bo z 17 listopada 1994r. ze zmianą z 29 kwietnia 1999r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego, gospodarczego i wiaty decyzją z dnia [...] września 2002r. dla M. S. – syna skarżącej, a następnie wydano pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego (decyzja [...]) i budynku gospodarczego (decyzja [...]). Inwestycje te zostały zrealizowane i znajdują się na działce [...]. Stanowią one odrębny kompleks zabudowy jednorodzinnej, niż ten, którym włada skarżąca. Z wypisu uchwały z dnia 29 kwietnia 1999r. nr VI/15/99 Rady Gminy i Miasta Z., wynika, że pewne ograniczenia powierzchniowe podziału terenu zawiera § 34 uchwały, dotyczy on jednak terenów o symbolu 5M, S, B, a więc nie tego, który jest przedmiotem sprawy. Z mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę (k. 51 akt sądowych) i graficznego planu stanowiącego załącznik do uchwały z 29 kwietnia 1999r. Rady Gminy i Miasta Z. nie wynika dlaczego podział nieruchomości jest niemożliwy. Tego wyjaśnienia nie zawiera zaskarżone postanowienie, jak już potwierdzono wyżej – wydane mimo braku wszczęcia postępowania o podział. Należy jednak podkreślić, że w postępowaniu o podziale, czy też w jego etapie, jakim jest wydawanie postanowienia opiniującego podział, nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty dotyczące planu. Te zarzuty skargi D. S. są nieuzasadnione i nie mogły być brane pod uwagę. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jest to o tyle problem nieistotny, że organy administracji rozpoznające powtórnie sprawę muszą mieć na uwadze treść artykułu 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80, poz. 717). Z powyższych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c art. 200, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka /-/St. Małek kk