II SA/Po 1206/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] Wójt Gminy C. (dalej: Wójt), w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, działając z urzędu na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 oraz art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. 102, poz. 651, z późn. zm. [aktualnie: Dz.U. z 2015 r., poz. 782] - dalej: u.g.n.) i art. 123 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), zaopiniował pozytywnie "projekt podziału w zakresie działki nr [...] i [...], obr [...], zgodnie z mapą stanowiącą załącznik do w/w projektu podziału". Organ uznał, że projekt podziału nieruchomości, na której planowana jest realizacja inwestycji celu publicznego polegającej na wydzieleniu pasa drogowego drogi publicznej, jest zgodna z postanowieniami obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie właściciel nieruchomości - M. M. (reprezentowany przez pełnomocnika procesowego) domagał się jego uchylenia w całości, zarzucając w pierwszej kolejności zaopiniowanie projektu podziału wbrew orzeczeniu [postanowieniu] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], jak i podnosząc szereg zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego i materialnego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej: Kolegium) stwierdziło, że rozstrzygnięcie wydane jest "po rozpatrzeniu (...) odwołania M. M. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w miejscowości [...] nr.dz.[...],[...]", organ II instancji na podstawie art. 127 § 2 oraz "art. 138 1pkt12" k.p.a. postanowił "utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy". W uzasadnieniu Kolegium, przedstawiając stan faktyczny, stwierdziło, że Wójt Gminy, "działając z urzędu, zatwierdził projekt podziału nieruchomości (...) stanowiącej własność M. M. Odwołanie (...) złożył właściciel nieruchomości (...)". Stwierdzając, że "odwołanie nie ma uzasadnionych podstaw", organ II instancji przywołał brzmienie art. 97 ust. 1 i 3 u.g.n. i uznał, że zaistniały podstawy do przeprowadzenia postępowania podziałowego z urzędu, w trybie art. 97 ust. 3 u.g.n., gdyż na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...], w którego postanowieniach przewidziano wydzielenie nieruchomości pod inwestycje celu publicznego - budowę drogi publicznej, której odcinek przebiegać będzie również przez część działki należącej do strony postępowania. Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu. W skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2014 r. M. M., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego (adwokata), zarzucił tej decyzji naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a., jak również naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 93 ust. 1 i art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., a także błędne zastosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. W uzasadnieniu strona przedstawiła argumentację na uzasadnienie podniesionych zarzutów, kwestionując określenie stron postępowania oraz merytoryczną dopuszczalność wszczęcia postępowania podziałowego z urzędu dla realizacji wskazanej przez organy inwestycji. W ocenie strony skarżącej "pozytywne zaopiniowanie podziału nieruchomości jest wysoce niezasadne". W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o oddalenie skargi. W odniesieniu do zarzutów skargi Kolegium zauważyło, że "przedmiotem niniejszego postępowania było zatwierdzenie projektu podziału decyzją, a nie jak twierdzi skarżący, opiniowanie (...) [projektu podziału] pod kątem zgodności z planem [miejscowym]". Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski i argumentację skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 93 i art. 94 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 93 ust. 1), a w razie braku tego planu - z przepisami odrębnymi (art. 94 ust. 1); przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2). Szczególne wymogi dotyczące możliwości podziału geodezyjnego nieruchomości wskazane zostały w przepisach art. 93 ust. 2a-3b u.g.n. Podkreślić należy, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 (art. 93 ust. 4). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5). Co do zasady, zgodnie z art. 97 u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny (ust. 1), jednak podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, m.in. jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych (ust. 3 pkt 1), a w takim przypadku podziału nieruchomości można również dokonać na koszt osoby lub jednostki organizacyjnej, która będzie realizowała cel publiczny (ust. 6). Trzeba także podkreślić, że żaden przepis powołanej ustawy nie przewiduje wyłączenia podziałów dokonywanych w trybie art. 97 ust. 3 u.g.n., a zatem z urzędu, spod działania przepisów art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., tj. obowiązku uprzedniego pozytywnego zaopiniowania proponowanego podziału nieruchomości (projektu podziału). Tym bardziej, że opinia taka przybiera określoną postać procesową, tj. postanowienie zaskarżalne odrębnie zażaleniem. Z przywołanych wyżej regulacji normatywnych wynika, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości istnieje obowiązek wyrażenia opinii o zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Postępowanie w sprawie o podział nieruchomości jest zatem dwuetapowe, najpierw bowiem zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów o których mowa w art. 95 u.g.n., opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Z kolei w przypadku braku planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 u.g.n. Drugi etap to orzeczenie o podziale nieruchomości, które przybiera postać decyzji wydawanej na podstawie art. 96 ust. 1 u.g.n., który stanowi, że podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Oznacza to, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości i jest wiążące. Dopiero po uzyskaniu pozytywnej opinii wydanej w trybie art. 93 u.g.n. organ może przystąpić do przyjęcia granic nieruchomości i dokonać dokładnego ustalenia powierzchni projektowanych do wydzielenia działek gruntów. Pozytywna opinia stanowi bowiem podstawę do opracowania projektu podziału nieruchomości, negatywna natomiast przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 799/13, LEX nr 1401680 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 438/13, LEX nr 1407110). Postanowienie podjęte w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. jest zatem tylko częścią, etapem postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 195/09, LEX nr 553436, dostępnym w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności z brzmienia powołanego przepisu art. 93 ust. 4 u.g.n. należy wywieść wniosek, że postępowania w przedmiocie wyrażenia opinii w sprawie projektu podziału nieruchomości sprowadza się do badania zgodności proponowanego podziału, określonego we wstępnym projekcie podziału, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w przypadku gdy plan taki dla danego obszaru obowiązuje. Organ opiniujący (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) na tym etapie postępowania ma jedynie kompetencje do badania zgodności proponowanego podziału z zapisami planu miejscowego, a jego opinia wyrażona w formie postanowienia dotyczy wyłącznie tych kwestii. W opinii tej nie może on ustosunkować się do wstępnego projektu podziału w innym zakresie niż wskazany w dyspozycji art. 93 ust. 4 u.g.n. W szczególności opinia ta nie dotyczy celowości przedsięwzięcia oraz jego skutków prawnych i finansowych. Podkreślić należy, że wydanie opinii w omawianym trybie nie przesądza, iż dojdzie do faktycznego podziału nieruchomości. Innymi słowy, postępowanie w sprawie podziału nieruchomości jest poprzedzone uzyskaniem opinii w zakresie wynikającym z przepisu art. 93 ust. 4 u.g.n. Taką też wykładnię Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w wyroku z dnia 23 września 1998 r. sygn. akt SA/Rz 899/98 (publ. OSP 1999/5/106), w którym stwierdził, że opiniowanie zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego jest częścią postępowania podziałowego. Ten kierunek wykładni podzielił skład pięciu sędziów NSA w uchwale z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt OPK 1/99 (publ. ONSA 1999/3/84, dostępna jw.), stwierdzając, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., jest wydane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości. Organ opiniujący nie wypowiada się w innych kwestiach, w kwestiach merytorycznych, nie wykracza poza ocenę, czy proponowane do wydzielenia działki gruntu spełniają planistyczne wymogi dopuszczalności ich zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym. Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie miejscowym, uprawniony organ musi bowiem udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, czyli każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 107/13, LEX nr 1508761). Warto też mieć na uwadze, że organ rozstrzygający kwestie ewentualnego podziału, będzie związany opinią do czasu obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego opinię wydano. Oznacza to, że byt prawny opinii jest ściśle związany z mocą obowiązującą planu, zatem w razie zmiany planu lub jego uchylenia wydane na podstawie tego planu postanowienie opiniujące przestaje wiązać organ, gdyż traci swoją aktualność. Odnosząc przedstawione przepisy i poglądy prawne do kontrolowanego rozstrzygnięcia Kolegium, Sąd stwierdza, że Kolegium dopuściło się zarówno istotnego naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Rodzaj i skala uchybień powodowała, że Sąd zobowiązany był do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego bez merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi. Kolegium w przedmiotowej sprawie nie rozpoznało dostatecznie charakteru rozstrzygnięcia, które było objęte środkiem zaskarżenia wniesionym w toku instancyjnym przez skarżącego właściciela nieruchomości. Tymczasem aktem, który został zaskarżony zażaleniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. było postanowienie Wójta z dnia [...] marca 2014 r. dotyczące (pozytywnego) zaopiniowania projektu podziału nieruchomości złożonej z działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], a zatem zaopiniowania projektu podziału w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. pod kątem zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Postanowienie organu I instancji w osnowie jednoznacznie wskazuje podstawę prawną, zaś uzasadnienie nie budzi wątpliwości co do swojego zakresu, tj. że dotyczy właśnie wstępnego zaopiniowania projektu podziału w zakresie stwierdzenia zgodności projektu podziału z planem miejscowym. W tym celu organ I instancji odwołał się do określonych postanowień planu miejscowego i charakteru inwestycji, jaka została zgodnie z tym planem przewidziana do realizacji na terenie dzielonej nieruchomości. Postanowienie zawierało pouczenie o prawie wniesienia zażalenia. Z kolei strona w swoim zażaleniu, wniesionym w terminie 7 dni od doręczania postanowienia, wprost kwestionowała zgodność projektu podziału z obowiązującym planem miejscowym. Trzeba również wspomnieć, że wcześniej Kolegium dwukrotnie w postępowaniu zażaleniowym rozpatrzyło sprawę wstępnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości, wyrażając swoje stanowisko w prawidłowej formie, na co wskazuje treść postanowień Kolegium z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (w odniesieniu do postanowienia Wójta z dnia [...] 2013 r.) i z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] (w odniesieniu do postanowienia Wójta z dnia [...] 2013 r.). Natomiast w odniesieniu do postanowienia Wójta z dnia [...] 2014 r. Kolegium rozpatrzyło sprawę w drugiej instancji w trybie odwoławczym, czyniąc jej przedmiotem nie rozstrzygnięcie w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości (postanowienie wydane na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.), lecz domniemane rozstrzygnięcie Wójta w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, a zatem rozstrzygnięcia w formie decyzji wydawane na podstawie art. 96 ust. 1 u.g.n. Również z odpowiedzi na skargę wynika, że Kolegium tkwiło w błędzie co do przedmiotu sprawy, mimo że strona skarżąca wprawdzie lakonicznie, ale wspomniała, co było przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, kwestionując zasadność pozytywnego zaopiniowania (projektu) podziału nieruchomości. Przywołane okoliczności wskazują, że Kolegium nie rozstrzygnęło istoty sprawy i nie załatwiło w drugiej instancji sprawy (wstępnego) zaopiniowania (projektu) podziału nieruchomości. Nadto, błędnie uznając wydane przez organ I instancji postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału za decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości, również swojemu rozstrzygnięciu nadało nieprawidłową postać decyzji zamiast postanowienia. W konsekwencji nie można tej wady proceduralnej uznać za pozbawioną istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeciwnie, Kolegium nadało swojemu rozstrzygnięciu formę prawną zastrzeżoną dla definitywnego załatwienia sprawy geodezyjnego podziału nieruchomości. Nie ma też żadnych podstaw prawnych do utożsamienia postanowienia opiniującego projekt podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. z decyzją zatwierdzającą podział nieruchomości, o której mowa w art. 96 ust. 1 u.g.n. Skutki wydania postanowienia, o którym mowa w art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., opiniującego podział nieruchomości (projekt podziału) zostały już wyżej przedstawione. Natomiast w tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 96 ust. 4 u.g.n. to dopiero decyzja lub orzeczenie sądu, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości. Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stanowi z chwilą, gdy stanie się ostateczna, urzędowy dokument będący podstawą dokonania zmian wpisów w ewidencji gruntów i budynków, a następnie w księdze wieczystej, bowiem podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane z katastru nieruchomości, tj. obecnie dane z ewidencji gruntów i budynków. Taki wniosek wynika z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013 r., poz. 707, z późn. zm.) oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520, z późn. zm.). Ostateczna decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości jest też podstawą wyznaczenia i utrwalenia na gruncie nowych punktów granicznych - zgodnie z przepisami § 14 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. z 2004 r. nr 268, poz. 2663). Czynności tych dokonuje uprawniony geodeta po dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, o ile właściciel lub użytkownik wieczysty złoży stosowny wniosek. Z tych czynności geodeta sporządza protokół, w którym odnotowuje oznaczenie nieruchomości według danych z katastru i z księgi wieczystej, a gdy brak księgi – według innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości. Podaje także oznaczenie i datę wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, informacje o sposobie utrwalenia punktów granicznych, listę i podpisy osób obecnych przy czynnościach oznaczania i utrwalania punktów granicznych oraz wskazuje datę sporządzenia protokołu, podaje swoje nazwisko, numer uprawnień zawodowych i składa podpis jako osoba, która sporządziła protokół. Dokumenty geodezyjne opracowane w toku wyznaczania i utrwalania nowych punktów granicznych podlegają włączeniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (por. E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, komentarz od art. 96, LEX el. 2014). Wszystko powyższe wskazuje na naruszenie przez Kolegium przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 12 § 1, a także art. 77 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 140 k.p.a. Nie zostało bowiem prawidłowo ustalone przez organ II instancji wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy i określone sedno sprawy. Organ ten pozostawał w faktycznej niewiedzy co do tego, jaką sprawę w rzeczywistości rozpoznaje i co rozstrzyga. Znamiennie Kolegium wypowiadało się o podstawach zatwierdzenia podziału nieruchomości, a w ogóle nie rozpoznało zarzutów zażalenia sformułowanych przeciwko postanowieniu opiniującemu projekt podziału, tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Uznanie w tych warunkach, że rozpatrzenie przez Kolegium sprawy w trybie odwoławczym i wydanie decyzji nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy prowadziłoby tym samym do naruszenia podstawowej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a. W takiej sytuacji sprawa zatwierdzenia podziału nieruchomości zostałaby bowiem rozpatrzona jedynie przez organ odwoławczy, z pominięciem organu I instancji. To zaś naruszałoby zasady praworządności i prawdy materialnej oraz zasadę wzbudzania w uczestnikach postępowania zaufania do organów władzy publicznej, jak również zasadę przekonywania i zasadę wnikliwego, sprawnego działania. Zarazem w sprawie miało miejsce naruszenie przepisów art. 93 ust. 4 i 5 oraz art. 96 ust. 1 u.g.n., a także art. 127 § 1 k.p.a. poprzez rozpatrzenie w drugiej instancji sprawy na innej podstawie prawnej i w innym trybie niż uczynił to organ I instancji. Kolegium rozstrzygnęło bowiem istotę sprawy podziału nieruchomości, podczas gdy organ I instancji w drodze postanowienia rozstrzygnął jedynie kwestię wstępną (wstępnego) zaopiniowania (projektu) podziału nieruchomości w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. Z przywołanych powodów należało uchylić zaskarżoną decyzję Kolegium. Ponownie rozpatrując sprawę i rozpoznając wniesiony środek odwoławczy, tj. zażalenie od postanowienia Wójta z dnia [...] 2014 r., Kolegium uwzględni przedstawione rozważania prawe, procedując tym razem we właściwym trybie w sprawie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. W ten sposób nie tylko rozpatrzy sprawę w postępowaniu zażaleniowym, nadając swojemu rozstrzygnięciu właściwą formę postanowienia, ale i rozpozna zarzuty zażalenia, merytorycznie się do nich odnosząc i przesądzając kwestię dopuszczalności pozytywnego zaopiniowania projektu podziału, tj. stwierdzenia jego zgodności z planem miejscowym. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie przywołanego już art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy, mając na uwadze treść wniosku strony skarżącej, a także uwzględniając fakt korzystania przez nią z zastępstwa procesowego oraz wysokość poniesionych przez stronę kosztów sądowych. Jakub Zieliński Wiesława Batorowicz Edyta Podrazik