II SA/Po 1206/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym; wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości postanawia oddalić wniosek. /-/ J. Zieliński W skardze (wniesionej w dniu 2 października 2014 r.) na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję wydaną w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości, został zawarty wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) wykonania zaskarżonego aktu, do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania zaistnienia jednej z przesłanek uzasadniających wydanie postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04 opublikowane na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem jego wniosku, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (patrz m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2115/11, oraz z dnia 23 września 2011 r., sygn. II OZ 836/11 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż uzasadnienie skargi nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby stanowić uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, w kontekście przedstawionych powyżej przesłanek zawartych w art. 63 § 3 p.p.s.a. Skarżący wskazał jedynie, iż organ odwoławczy dwukrotnie uchylał już decyzje organu I instancji, a w ocenie skarżącego decyzja organu I instancji nie uległa co do zasady zmianie. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o przekonanie strony, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Zieliński