II SA/Po 1209/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2018r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2016r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżąca E.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W formularzu PPF o prawo pomocy podała, że sama prowadzi swoje gospodarstwo domowe. Ma dorosłe dzieci, które nie pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącą. Utrzymuje się z dzierżawy nieruchomości rolnej oraz z renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w łącznej wysokości [...] zł netto miesięcznie. Nadto podała, że posiada dom o powierzchni [...] m² ponad 100-letni, nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha, nieruchomość gruntową [...] m² zabudowaną budynkiem mieszkalnym oraz gospodarczym. Majątek nieruchomy jest we współwłasności z dziećmi. Oświadczyła, że na rachunku bankowym ma oszczędności w wysokości około [...] zł. Wyszczególniła swoje miesięczne koszty utrzymania: [...] zł leczenie, [...] zł opłaty i podatki od nieruchomości oraz utrzymanie budynku mieszkalnego, [...] zł remonty instalacji, łącznie [...] zł miesięcznie. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy, więc podkreślić, że ciężar wykazania występowania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie składającej w tym przedmiocie wniosek. To z kolei oznacza, że wnioskodawczyni powinna poczynić wszelkie kroki mające na celu uzasadnienie i uprawdopodobnienie okoliczności, na które się powołuje, zaś uznanie, czy nastąpiło to w sposób dostateczny zostaje ocenione w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy. Dlatego instytucja prawa pomocy ma służyć przede wszystkim osobom, które nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem. A zatem przytoczone we wniosku okoliczności, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanej regulacji. Wnioskodawczyni powinna, więc wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że zdobycie środków niezbędnych do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, jest obiektywnie niemożliwe. Skarżąca tymczasem posiada stałe miesięczne dochody. Wprawdzie w niewielkiej kwocie, ale pozwalającej jej pokryć konieczne i niezbędne koszty swojego bieżącego utrzymania. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżąca zadeklarowała, że posiada oszczędności w znacznej wysokości. Oznacza to, że po zaspokojeniu pełnych kosztów swojego utrzymania pozostają jej wolne środki. Zasadą jest, że skoro wnioskodawczyni dysponuje oszczędnościami, brak jest podstaw do obciążenia Skarbu Państwa kosztami zainicjowanego przez nią postępowania sądowego. W takim stanie rzeczy przyjąć należy, że sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawczyni pozwala na pokrycie kosztów niniejszego postępowania w całości, co musiało skutkować odmową przyznania prawa pomocy. Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska