II SA/Po 1210/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 stycznia 2018 r. w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie /-/J.Szuma Pismem z dnia [...] r. E. K. wniosła skargę na decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] W załączonym do niej piśmie zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 20 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2017 r. (k. 1 akt sądowych) Przewodniczący Wydziału polecił wezwać skarżącą do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wykonano wysyłając do skarżącej wezwanie datowane na [...] r. (k. 112 akt sądowych). Wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF doręczono skarżącej do rąk własnych dnia [...] r. (k. 114 akt sądowych). Dnia [...] r. E. K. nadała pod adresem Sądu przesyłkę zawierającą wypełniony formularz PPF (k. 117-121 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek E. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazał, że przesyłka zawierająca formularz PPF została wysłana dopiero [...] r., a więc po upływie terminu określonego w wystosowanym do skarżącej wezwaniu. Spowodowało to pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego E. K. przyznała, że termin do złożenia wniosku (to jest formularza PPF – uw. Sądu) o przyznanie prawa pomocy został uchybiony, ale wymagane dokumenty złożono już w następnym dniu po upływie terminu i bez zbędnej zwłoki (k. 136 akt sądowych). Skarżąca wskazała z ostrożności, że jeżeli jej wniosek o przyznanie prawa pomocy nie będzie mógł być uwzględniony w trybie sprzeciwu, to składa ona kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Objęte sprzeciwem postanowienie referendarza podlega utrzymaniu w mocy. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż – wbrew podniesionym w nim zarzutom – zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek E. K. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Z kolei na wezwanie, które zostało jej doręczone do rąk własnych, skarżąca odpowiedziała z uchybieniem terminu, co sama przyznała. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Konieczność wydania takiego orzeczenia w zaistniałych okolicznościach wynika wprost z art. 257 P.p.s.a. Ubocznie Sąd wskazuje, że niniejsze postanowienie nie zamyka skarżącej drogi do uzyskania prawa pomocy. Złożony przez nią kolejny wniosek w tym przedmiocie zostanie rozpoznany odrębnie. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/J.Szuma