II SA/Po 1211/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi J.D. i K.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania; I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 10,- zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/E.Podrazik /-/A.Łaskarzewska /-/G.Radzicka II SA/Po 1211/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].12.2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O, na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, nakazał inwestorce K.S. zamurować częściowo otwór drzwiowy wychodzący na taras i doprowadzić obiekt do stanu poprzedniego, tj. wykonać otwór okienny w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu podano, iż otwór okienny, umieszczony zgodnie z projektem budowlanym, na tylnej ścianie budynku, został samowolnie przez K.S. powiększony na otwór drzwiowy. Wykonanie otworu drzwiowego jest kontynuacją wcześniejszej samowoli budowlanej polegającej na dobudowie tarasu, a działanie inwestorki sprzeczne jest z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...].01.2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., po rozpatrzeniu odwołania K.S., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż okoliczności wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, tj. przerobienie otworu okiennego na drzwiowy bez pozwolenia na budowę oraz wykonanie go od strony tarasu objętego decyzją o rozbiórce, nie mogą stanowić samoistnych przesłanek do orzeczenia o nakazie likwidacji spornego otworu drzwiowego. Przy przeróbce nie naruszono konstrukcji budynku oraz nie spowodowano naruszenia obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, przeróbka nie wpływa też w istotny sposób na zmianę wyglądu budynku. Wykonane prace nie są budową w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego i dalsze postępowanie jest bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji skargę złożyli uczestnicy J.D. i K.D., domagając się jej uchylenia i zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu skarżący podali, iż roboty budowlane wykonane przez inwestorkę wymagały zgłoszenia właściwemu organowi zgodnie z art. 30 ust. 1 w zw. Z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, a zaniechanie tego obowiązku musi skutkować zastosowaniem środków z art. 51 i 50 Prawa budowlanego.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w 2001 r. K.S., kontynuując samowolę budowlaną polegającą na budowie tarasu, co do którego osobną decyzją orzeczono już nakaz rozbiórki, przerobiła otwór okienny w tylnej ścianie budynku mieszkalnego na otwór drzwiowy (drzwi balkonowe), przez wykucie muru zewnętrznego do poziomu podłogi, bez powiększania rozpiętości istniejącego otworu. Przeróbka nie naruszyła konstrukcji nośnej budynku (nadproża okiennego). Opisane powyżej prace budowlane zaliczyć należy do przebudowy. Nie zmierzały one do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu, ale do jego zmiany, stąd nie mogą być poczytane za remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Przebudowa zgodnie z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania robót przez K.S., objęta była zakresem pojęcia robót budowlanych i budowy. Zgodnie z art. 28 wskazanej wyżej ustawy roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prace powyższe nie zostały zwolnione od tego obowiązku na podstawie art. 29 i 30 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie K.S. przed rozpoczęciem robót nie uzyskała pozwolenia na budowę, ani nawet o pozwolenie takie nie wystąpiła. Powyższe roboty wykonane zostały więc w warunkach samowoli budowlanej. Przypadki samowoli objęte są dyspozycją przepisów art. 48, art. 50 § 1 pkt 1 i art. 51 § 1 i 4 Prawa budowlanego, co obliguje organy nadzoru budowlanego do podjęcia czynności wskazanych w przytoczonych wyżej przepisach. Brak więc było w niniejszej sprawie przesłanek do stwierdzenia przez organ II instancji bezprzedmiotowości postępowania i jego umorzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się więc naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego oraz art. 105 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. należało uchylić. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ rozważy wszystkie istotne okoliczności sprawy i oceni je zgodnie z treścią art. 48, art. 50 § 1 i art. 51 § 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.). W przedmiotowej sprawie nie zastosowano art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem uchylana decyzja nie podlega wykonaniu z uwagi na jej treść /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ G. Radzicka