II SA/Po 1211/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia (-) E. Podrazik Pismem z dnia [...] pażdziernika 2014 r. M. C. wniosła skargę na wyżej opisane postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w K. z dnia [...] marca 2014 r., którym nałożono na skarżącą obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25.000 zł w związku z budową budynku gospodarczego na działce [...] w miejscowości P. W skardze zakwestionowano prowadzenie postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepis art. 48 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane oraz zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie skutkowałoby trudnymi do odwrócenia skutkami, bowiem opłata stanowi dla skarżącej spory wydatek i nie jest ona w stanie go ponieść. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu może dotyczyć jedynie takiego aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania, tak więc odnosi się do sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. Skarżąca na podstawie zaskarżonego postanowienia zobligowana jest do uiszczenia należności pieniężnej w znacznej wysokości, zaś jej dochody są niewielkie (emerytura w wysokości 1300 zł miesięcznie) – zachodzi więc niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. /-/ E. Podrazik