II SA/Po 1215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy; I. oddala skargę, II. przyznaje r.pr. D. R. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę [...] zł ([...] złotych) w tym [...] zł ([...]) tytułem podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) i art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623), Starosta [...] zgłosił sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 3,5 m x 5 m na terenie działki nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że T. C. zgłosił zamiar budowy przedmiotowego budynku gospodarczego blaszanego, a postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. został wezwany do uzupełnienia zgłoszenia, co nastąpiło w dniu 20 sierpnia 2013 r. zgodnie z wymogami określonymi w tym postanowieniu. Zdaniem organu planowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej na [...] [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z dnia [...] października 2012 r. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor podniósł, że posadowienie budynku gospodarczego nie narusza postanowień planu miejscowego, a ponadto decyzja jest nieważna, gdyż została wydana z naruszeniem art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem sprzeciw nie został należycie umotywowany, co do tego, w jaki sposób posadowienie budynku gospodarczego narusza plan miejscowy. Odwołujący podniósł, że w miejscu, w którym planuje wykonanie obiektu budowalnego, wcześniej przez ponad pół wieku istniał budynek gospodarczy, który został rozebrany, a na mapie geodezyjnej w tym miejscu znajduje się pomieszczenie gospodarcze, wobec tego nie rozumie, dlaczego nie może posadowić nowego obiektu o tym samym przeznaczeniu. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 28 sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu, odwołując się do art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdził, że działka nr [...] przy ul. [...] w [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 7 MW - kategoria terenu: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (§ 4 i § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej na [...] w [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z dnia [...] października 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2013 r., poz. 1764). Organ II instancji wskazał, że dla tego obszaru plan miejscowy ustalił m.in. obowiązującą oraz nieprzekraczalną linie zabudowy (§ 2 pkt 7 i pkt 8), zagospodarowanie zielenią wszystkich wolnych od utwardzenia fragmentów terenu (§ 5 ust. 3 pkt 1), zachowanie zabudowy mieszkaniowej i usługowej (§ 5 ust. 6 pkt 1a), dla nowej zabudowy sytuowanie jej według wyznaczonych na rysunku planu liniami zabudowy (§ 5 ust. 6 pkt 3a), w zakresie tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów nie podejmuje się ustaleń (§ 5 ust. 11), w zakresie obszaru m.in. 7MW wymagającego rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej uporządkowanie otoczenia budynków mieszkalnych oraz realizację zieleni przydomowej i przyulicznej oraz likwidację zabudowy tymczasowej i substandardowej (§ 5 ust. 12 pkt 2 i 4). Zdaniem organu odwoławczego z wniosku inwestora oraz z rysunku planu wynika, że inwestor zamierza zlokalizować przedmiotowy budynek z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Organ odniósł, że z rysunku planu miejscowego wynika, że na obszarze 7MW dopuszczona jest zabudowa wyłącznie na części działki nr [...], ograniczonej obowiązującą linią zabudowy od strony ul. [...] i nieprzekraczalną linią zabudowy od strony sąsiedniego obszaru oznaczonego symbolem 1U/P i 2E. Organ stwierdził, że naruszenie ustaleń planu miejscowego jest oczywiste i nie wymaga dalszego uzasadnienia. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że brak szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem odpowiada ona prawu (znajduje uzasadnienie w dowodach dołączonych do akt sprawy), a w postępowaniu odwoławczym to organ II instancji przejmuje pełne kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przy takiej argumentacji Wojewoda uznał wniesiony sprzeciw za uzasadniony i zgodny z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego. W skardze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego T. C. przedstawił zarzuty analogiczne do wcześniej sformułowanych w odwołaniu. W jego ocenie zgłoszone zamierzenie budowlane nie narusza postanowień planu miejscowego. Ponadto podniósł, że jest dyskryminowany, ponieważ mieszka w "baraku". Przedstawił również motywację związaną z podjęciem zamiaru realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem, w tym sytuację rodzinną. Stwierdził też, że wprawdzie nie jest geodetą i nie zna się na dokumentacji kartograficznej, ale potrafi używać miary i z jego pomiarów wynika, że planowana inwestycja mieści się w granicach linii zabudowy. Do skargi T. C. dołączył m.in. kopię decyzji Starosty [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] 2012 r., nr [...] dla inwestycji obejmującej m.in. budowę budynku garażowego na działce nr [...] oraz kopię wypisu i wyrysu z planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z dnia 29 maja 2014 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko strony, a ponadto zarzucił organowi naruszenie: - art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji w mocy pozostawała decyzja o warunkach zabudowy z dnia 26 kwietnia 2012 r.; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przedwczesne rozstrzygnięcie sprawy, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Przy tak sformowanych zarzutach pełnomocnik domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego, przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi oraz w piśmie procesowym pełnomocnika, a ponadto przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że Wojewoda Wielkopolski całkowicie pominął, że skarżący, zgłaszając zamiar budowy, działał na podstawie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] 2012 r. Dalej argumentował, że zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał tę decyzję, wobec stwierdzenia w uchwalonym planie miejscowym odmiennych ustaleń niż w decyzji o warunkach zabudowy, zobowiązany jest stwierdzić wygaśnięcie tej decyzji w trybie przewidzianym w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że decyzja taka zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego dopiero w chwili uzyskania waloru ostateczności przez decyzję o stwierdzeniu jej wygaśnięcia. Zdaniem pełnomocnika pominięcie przez organ, że wydana przed wejściem w życie planu miejscowego decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] 2012 r. nigdy nie została uchylona, a zawarte w niej rozstrzygnięcie co do lokalizacji inwestycji (budynku gospodarczego) objętej zgłoszeniem zamiaru budowy z dnia 9 lipca 2013 r. pozostają w mocy, doprowadziło do nieuzasadnionego naruszenia interesu prawnego skarżącego, skoro przedstawiony w zgłoszeniu z dnia 9 lipca 2013 r. sposób lokalizacji inwestycji odpowiada treści decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji pełnomocnik uznał wydanie zaskarżonej decyzji za co najmniej przedwczesne, bowiem organ II instancji powinien wstrzymać się z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie chylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2012 r., a w takiej sytuacji zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania. Nadto pełnomocnik skarżącego zarzucił Wojewodzie, że w żaden sposób nie wyjaśnił, czy w ogóle, a jeśli tak, to jakie, rozbieżności wystąpiły między decyzją o warunkach zabudowy a planem miejscowym; nie wskazał, dlaczego dokonał oceny inwestycji w oparciu o postanowienia planu, bez uwzględnienia rozstrzygnięć zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Pełnomocnik stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji całkowicie pomija kwestie funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2012 r oraz relacji pomiędzy zawartymi w niej rozstrzygnięciami a postanowieniami planu, wobec czego trudno uznać, że organ prawidłowo uzasadnił wydaną decyzję, czym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, bowiem podniesione w niej zarzuty nie podważyły legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego. Również sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdził w kontrolowanym postępowaniu takich uchybień przepisom prawa procesowego lub materialnego, które w myśl z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) zobowiązywałyby do wyeliminowania rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu była legalność decyzji Wojewody Wielkopolskiego utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy na terenie działki nr [...], przy ul. [...] w [...] budynku gospodarczego o wymiarach 3,5 m x 5 m. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Sytuacja takowa zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem dokonane przez T. C. w dniu 9 sierpnia 2013 r. zgłoszenie zamiaru budowy dotyczyło budynku gospodarczego o wymiarach 3,5 na 5 m, przy czym z dołączonej do zgłoszenia mapy z naniesionym usytuowanie planowanego obiektu budowlanego wynika, iż ma być on usytuowany na działce nr [...] w sposób niezgodny z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 28 marca 2013 r. weszła bowiem w życie uchwała Rady Miasta G. z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowo - usługowej na [...] w [...] (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2013 r., poz. 1764) obejmująca między innymi obszar o powierzchni około [...] ha położony w granicach, określonych na rysunku planu, w rejonie ulic: [...] oraz [...]. Jak wynika a rysunku planu na obszarze nim objętym znalazł się także działka nr [...] przy ul. [...], która znalazła się na terenie oznaczonym 7 MW. Dla terenu tego prawodawca lokalny wyznaczył zarówno obowiązującą linię zabudowy równoległą do linii rozgraniczającej teren oznaczony symbolem 7MW od terenu oznaczonego symbolem 4KD-Z (to jest ul. [...]), jak i nieprzekraczalne linie zabudowy od strony ul. [...] i [...] oraz nieprzekraczalną linię zabudowy równoległą do linii rozgraniczającej teren 7MW od terenów 1 U/P i 2 E. Uchwałodawca umieścił w części tekstowej planu (§ 2 pkt 7) definicję legalną pojęcia nieprzekraczalnej linii zabudowy, zgodnie z którą ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o nieprzekraczalnej linii zabudowy - należy przez to rozumieć linię określającą minimalną odległość od linii rozgraniczającej, w jakiej mogą się znajdować budynki. Porównanie planowanej lokalizacji zgłoszonego budynku gospodarczego z przebiegiem nieprzekraczalnej linii zabudowy równoległej do linii rozgraniczającej teren 7MW od terenów 1 U/P i 2 E pozwala na stwierdzenie, iż objęty zgłoszeniem obiekt miał być zlokalizowany w odległości od linii rozgraniczającej te tereny mniejszej niż minimalna odległość od linii rozgraniczającej wynikająca z nakreślonej w części graficznej planu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powyższe przesądza o prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem wobec jednoznacznego brzmienia art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane każde naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez budowę objętą zgłoszeniem obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w skardze zauważyć należy, iż okoliczność, iż w miejscu, w którym skarżący planuje wykonanie obiektu budowlanego, wcześniej przez ponad pół wieku istniał budynek gospodarczy, który został rozebrany nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy, albowiem dopiero w dniu 28 marca 2013 r. w związku z wejściem w życie uchwały Rady Miasta G. z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowo - usługowej na [...] w [...] doszło do zmiany stanu prawnego na terenie objętym planem poprzez wprowadzenie regulacji kształtujących sposób wykonywania prawa własności, w tym między innymi możliwości lokalizowania budynków na terenach objętych planem, co skutkowało koniecznością wniesienia [...] sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia - uprzednio dopuszczalnej z punktu widzenia ładu przestrzennego - budowy budynku gospodarczego. Bez jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy pozostają także podnoszone w skardze okoliczności związane z sytuacją majątkową i rodzinną skarżącego. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 29 maja 2014 r. zauważyć w pierwszym rzędzie należy, iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] 2012 r. dotyczyła budynku garażowego, a nie gospodarczego i wydana został w odmiennym stanie prawnym, to jest przed wejściem w życie aktu prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowo - usługowej na [...] w [...]. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dopiero wtedy, gdy brak planu miejscowego, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co oznacza zasadę pierwszeństwa w tym zakresie ustaleń planu miejscowego przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wprawdzie w myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, to jednak jednocześnie uwzględnić trzeba okoliczność, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i z tego względu stanowi jedno ze źródeł prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Mając to na uwadze ustawodawca przewidział możliwość zrekompensowania właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości skutków wywołanych nowym stanem prawnym, wynikających z uchwalenia bądź zmiany planu miejscowego. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części albo zamiany nieruchomości na inną. Ponadto w myśl art. 36 ust. 2 powołanej ustawy jeżeli wartość nieruchomości uległa obniżeniu w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których była mowa, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości. Także wyjątek dotyczący stosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawarty w art. 65 ust. 2 powołanej ustawy jest przejawem ochrony praw nabytych. Z tego przepisu wynika, że skutek w postaci zmiany stanu prawnego spowodowanego uchwaleniem nowego planu miejscowego nie sięga ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższych regulacji uznać należy, iż przepis art. 65 § 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego, przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został podzielany przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd, iż nawet gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. II OSK 1207/09, dostępny Lex nr 737693). Za przyjęciem powyższej wykładni przemawia nadto sposób sformułowania przez ustawodawcę art. 65 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z, którym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc trybu dotyczącego decyzji, które stały się bezprzedmiotowe. Powyższe wyraźnie wskazuje, iż ustawodawca uznaje za bezprzedmiotowe decyzje o warunkach zabudowy albo decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dotyczące terenów, dla których uchwalono następnie plany miejscowe, a więc doszło do zmiany w stanie prawnym. Stąd też nie sposób podzielić poglądu jakoby wystąpienie ze sprzeciwem przed stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy z dnia 26 kwietnia 2012 r. było co najmniej przedwczesne. Jak wykazano bowiem powyżej wstanie prawnym obowiązującym po dniu wejścia w życie uchwały Rady Miasta G. z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] wystąpienie z takim sprzeciwem było w realiach niniejszej sprawy nie tylko uprawnieniem, lecz wręcz obowiązkiem organu. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego i jego pełnomocnika z urzędu zarzutów naruszenia prawa procesowego zauważyć należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przesłanką uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego potencjalnego istotnego wpływ na wynik sprawy strona skarżąca nie wykazała, jak również nie stwierdził go z urzędu Sąd, przy czym podkreślić należy, iż jak wykazano powyżej, zaskarżona decyzja pomimo niepełnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przy rozpoznawaniu sprawy Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek przesłanek dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał reprezentującemu skarżącego – radcy prawnemu D. R. kwotę [...] zł (w tym [...] tytułem podatku od towarów i usług) z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.