II SA/Po 1217/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. I. i C. I. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego; I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi K. J. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 52, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.) nakazał J. i C. I. rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę pomieszczenia przedsionka, stanowiącego rozbudowę części budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości C., gmina P. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu [...] maja 2012 r. przeprowadzono kontrolę na terenie działki nr [...] w miejscowości C. i ustalono, iż znajduje się tam budynek mieszkalny wielorodzinny z pięcioma wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi, stanowiący współwłasność właścicieli tych lokali. Właściciele lokalu nr [...] – J. i C. I. – rozbudowali budynek w części zajmowanej przez ich lokal mieszkalny o pomieszczenie przedsionka o pow. zabudowy 1,75 m x 2,60 m i wys. ok. 2,36 m. Prace te wykonano w technologii tradycyjnej, ściany rozbudowanej części zostały wymurowane z bloczków z betonu komórkowego, przykryte dachem o konstrukcji drewnianej krytym blachodachówką. Powstałe pomieszczenie zostało otynkowane: tynki zewnętrzne i wewnętrzne są cementowo-wapienne, posadzka jest z płytek ceramicznych, a sufit z płyt gipsowo-kartonowych, podwieszonych do konstrukcji dachu, z zainstalowanym oświetleniem punktowym. Powierzchnia użytkowa przedsionka wynosi 1,43 m x 2,10 m. Ponadto skarżący dokonali przebudowy części wspólnej budynku – sieni i przebudowy pomieszczeń w zakresie lokalu nr [...]. Roboty te są przedmiotem odrębnego postępowania. Powyższe ustalenia mają potwierdzenie w uzyskanych materiałach archiwalnych, w tym w dokumentacji archiwalnej stanowiącej załącznik do wydanego w 1998 r. zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w P., nr [...], o samodzielności pięciu lokali mieszkalnych w budynku nr [...] w C. W świetle art. 3 pkt 6 i 7 ustawy Prawo budowlane wykonanie przedsionka stanowi rozbudowę obiektu budowlanego, bowiem jego wykonanie skutkuje zmianą powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej i kubatury budynku. Roboty te nie były poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, przez co naruszono art. 28 Prawa budowlanego. W konsekwencji zastosowanie w niniejszej sprawie znalazł art. 48 powołanej ustawy, który nakazuje w takim wypadku wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Ustawodawca zezwala jednak także na legalizację samowoli budowlanych, o ile zostaną spełnione określone w ustawie wymogi. W celu legalizacji wykonanej rozbudowy organ pismem z dnia [...] maja 2010 r. wezwał J. i C. I. do przedłożenia niezbędnych dokumentów, m.in. decyzji o warunkach zabudowy oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu [...] maja 2010 r. inwestorzy przedstawili (1) decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] października 2009 r., znak [...], ustalającą warunki zabudowy dla omawianej inwestycji, oraz (2) oświadczenia-zgody współwłaścicieli o niewnoszeniu zastrzeżeń i wyrażeniu zgody na budowę altany. Wobec niestwierdzenia by kontrolowane roboty naruszały przepisy techniczno-budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...], ustalił wymagania dotyczące zabezpieczenia obiektu i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazano przy tym, że omawiany obiekt stanowi element dawnej kolonii robotników folwarku i figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków architektury i budownictwa, a zatem projektu budowlany powinien być uzgodniony z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Skarżący zostali przy tym pouczeni, iż nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie wszystkich wymaganych dokumentów traktowane będzie jako niespełnienie tych obowiązków, co skutkuje z kolei nakazem rozbiórki wykonanej bez pozwolenia części obiektu budowlanego. We wskazanym w postanowieniu terminie inwestorzy nie wykonali ciążącego na nich obowiązku. W dniu [...] listopada 2010 r. przekazano organowi pismo mieszkańców budynku nr [...] w C. o niewnoszeniu zastrzeżeń do przedmiotowej rozbudowy. Oświadczenie to nie miało jednak wpływu na wynik postępowania, gdyż inwestorzy nie złożyli żadnego z wymaganych dokumentów. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], organ wydał nakaz rozbiórki, który w wyniku wniesionego odwołania został uchylony decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2011 r., znak [...], a całą sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Usuwając wskazane przez organ odwoławczy uchybienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...], wezwał J. i C. I. do przedstawienia dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wyjaśnił zarazem, iż w aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] października 2009 r., ustalająca warunki zabudowy dla omawianej inwestycji, oraz ponownie wskazał na potrzebę uzgodnienia projektu budowlanego z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków. Podkreślono także, iż złożone w dniu [...] maja 2010 r. oświadczenia pięciu współwłaścicieli budynku na budowę altany nie zastępują oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składanego pod rygorem odpowiedzialności karnej. Skarżący zostali także pouczeni, o toku procedury legalizacyjnej i konsekwencjach niewykonania nałożonych na nich obowiązków. We wskazanym terminie inwestorzy nie przedłożyli żadnego z wymaganych dokumentów. Pismem z dnia [...] października 2011 r. J. i C. I. odwołali się od opisanej wyżej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż w piśmie organu z dnia [...] czerwca 2010 r. zawarto informację o wysokości opłaty legalizacyjnej za wybudowanie samowolnie przedsionka, która będzie wynosić 100.000,00 zł. Wobec tego zwracają się oni z prośbą o umorzenie tej opłaty z uwagi na swój wiek oraz sytuację majątkową, niepozwalającą na zapłatę tak dużej sumy. Jednocześnie J. i C. I. zadeklarowali, iż mogą przedstawić wymagane dokumenty. Podnieśli także, iż nie chcą rozbierać przedsionka, który chroni budynek, a zwłaszcza wejście do mieszkania, przed zimnem, śniegiem i wiatrem. Wskazali, że dobudówka nie przeszkadza większości pozostałych lokatorów i nie wnoszą oni sprzeciwu co do dalszego istnienia tego pomieszczenia. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż fakt samowolnego wykonania przedmiotowych robót jest bezsporny, w konsekwencji więc należało w sprawie zastosować art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z powołanym przepisem skarżący zostali zobowiązani na mocy postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. do przedłożenia dokumentów wynikających z art. 48 ust. 3 cytowanej ustawy w terminie 3 miesięcy od doręczenia im tego orzeczenia. Termin ten upłynął w dniu [...] lipca 2011 r., a żaden z nałożonych obowiązków nie został wykonany. Dlatego też organ I instancji zobligowany był wydać nakaz rozbiórki przedmiotowego przedsionka. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł też, iż pismo z dnia [...] czerwca 2010 r. informowało jedynie skarżących o procedurze legalizacyjnej, przy czym opłata z tego tytułu zostanie obliczona dopiero na następnym etapie postępowania legalizacyjnego, po wykonaniu nałożonych na inwestorów obowiązków. Ponieważ jednak nie wykonano nałożonych postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 obowiązków, nie było także możliwe wydanie postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Powyższe pismo z dnia [...] czerwca 2010 r. zawierało jedynie informację o toku postępowania legalizacyjnego, a nie rozstrzygnięcie. Z tych względów nie można się też odnieść do wniosku skarżących o umorzenie opłaty legalizacyjnej. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. J. i C. I. zaskarżyli opisaną decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc, iż byli wprowadzeni w błąd przez organ administracji publicznej, uznający przeprowadzone roboty budowlane za samowolę i zarazem informujący ich o zgodności tych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami techniczno-budowlanymi. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż w dniu [...] maja 2010 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę na terenie działki nr [...] na wniosek jednego z sąsiadów, z którym pozostają w konflikcie. J. i C. I., będąc osobami starszymi i schorowanymi, nie dokonali uzupełnienia dokumentacji według art. 48 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Za każdym razem, gdy próbowali oni uczynić zadość ciążącym na nich obowiązkom, napotykali jednak na uniemożliwiające to przeszkody. Zwrócili oni w tym kontekście uwagę na pismo z dnia [...] czerwca 2010 r., w którym organ I instancji, powołując się na art. 48 ust. 3 cytowanej ustawy, wstrzymał prowadzenie robót budowanych, związanych z rozbudową. Skarżący uznali, iż pismo to był skierowane do nich w wyniku pomyłki, bowiem roboty budowlane dotyczące przedsionka już się zakończyły. Za każdym razem upominano ich także o konieczności zapłaty kwoty 100.000,00 zł. Tymczasem nigdy nie posiadali oni takiej sumy pieniędzy. J. i C. I. podkreślili też, iż pisma kierowane do nich w trakcie postępowania powinny być zrozumiałe i wyjaśniać wszystkie zawiłości prawa. Zwłaszcza, że mogły dla nich z tego tytułu wyniknąć pozytywne skutki w postaci zalegalizowania samowoli. Takie postępowanie organów administracji publicznej naruszyło więc w ocenie skarżących art. 8-10 k.p.a., pozbawiając ich czynnego i świadomego udziału w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, iż z protokołu kontroli z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], wynika, iż na działce nr [...], C., gmina P., J. oraz C. I. dokonali w 2004 r. rozbudowy istniejącego tam budynku poprzez dobudowanie na wysokości swojego mieszkania od strony wschodniej tego obiektu przedsionka o powierzchni użytkowej 1,43m x 2,10 m i wysokości ok. 2,36 m oraz o powierzchni zabudowy 1,75 m x 2,6 m (k. 11-16 akt adm. organu I instancji). Nadto, z oświadczenia złożonego przez nich do tego protokołu wynika, że uzyskali oni w tym zakresie zgodę pozostałych sąsiadów na realizację opisanej inwestycji. Nie wystąpili natomiast o uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż nie zdawali sobie sprawy z tego, czy jest ono w tym przypadku konieczne. Okoliczności te należy uznać za bezsporne w rozpatrywanej sprawie, a żadna ze stron postępowania ich nie kwestionowała. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 pkt 6 powoływanej ustawy przez roboty budowlane rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wykonane przez skarżących prace należy przy tym zaliczyć do rozbudowy, gdyż w ich wyniku doszło do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, a w szczególności jego kubatury, powierzchni zabudowy oraz powierzchni użytkowej. Z kolei art. 28 ust. 1 cytowanej ustawy wyraźnie wskazuje, iż z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, każde roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli natomiast takie pozwolenie nie zostało uzyskane, konieczne staje się wszczęcie oraz przeprowadzenie odpowiedniego postępowania naprawczego. W tej mierze Sąd podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego, wedle którego w niniejszej sprawie zastosowanie znajdował tryb postępowania z art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ co do zasady nakazuje decyzją administracyjną rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego nadal w budowie albo już wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi jednak na dotkliwość konsekwencji takiego orzeczenia ustawodawca umożliwia osobom, które samowolnie wykonały roboty budowlane, zalegalizowanie wyniku zrealizowanej przez nich inwestycji. Wedle art. 48 ust. 2 powołanej ustawy właściwy organ powinien wstrzymać postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, jeżeli budowa (1) jest zgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu miejscowego oraz (2) nie narusza przepisów, w tym także techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie danego obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Ponadto, w postanowieniu tym ustala się także wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń dla budowy, jak również nakłada się obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie: (1) zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w razie braku takiego planu, oraz (2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi wymaganymi dokumentami oraz aktualnym na dzień sporządzania projektu zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego wraz oświadczeniem o prawie do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane. Dopiero w razie wykonania powyższych obowiązków właściwy organ dokonuje oceny przedłożonej mu dokumentacji i na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane wydaje postanowienie o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej. Jeżeli kwota tam wskazana zostanie uiszczona, organ ten wydaje dodatkowo na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, która kończy postępowanie naprawcze. Jeżeli natomiast opisane wyżej obowiązki nie zostaną spełnione właściwy organ zobowiązany jest do wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, wykonanej bez pozwolenia na budowę. Trzeba zatem od razu zauważyć, iż argumenty skarżących dotyczące kwestii umorzenia im opłaty legalizacyjnej w ogóle nie dotyczyły aktualnego dla nich etapu postępowania naprawczego z art. 48 cytowanej ustawy. Wprawdzie faktycznie w pismach z dnia [...] czerwca 2010 r., jak i z dnia [...] czerwca 2010 r. organ wskazywał, iż wysokość opłaty legalizacyjnej może kształtować się na poziomie 100.000,00 zł, lecz nie zmienia to w ogóle faktu, iż na obecnym etapie postępowania – przed wykonaniem obowiązków z art. 48 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy – obliczanej tej kwoty było przedwczesne, a samo jej ustalenie niewiążące (k. 59 i 79 akt adm. organu I instancji). Argumenty J. i C. I. podlegałyby ocenie dopiero w razie wykonania nałożonych na nich obowiązków. Odnosząc te uwagi do specyfiki przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że kwestionowane w skardze decyzje organów nadzoru budowlanego były prawidłowe. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył bowiem na J. i C. I. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...], opisane wyżej obowiązki z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane (k. 161-162 akt adm. organu I instancji). Tym samym umożliwiono skarżącym doprowadzenie ich samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. Powyższe postanowienie jest w ocenie Sądu sformułowane w sposób poprawny i nie budzi zastrzeżeń. Nałożone w nim obowiązki ujęte zostały w sposób jasny i zrozumiały, a w uzasadnieniu obszernie poinformowano skarżących o wymaganiach stawianych oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane i o niezbędnych uzgodnieniach w zakresie projektu budowlanego oraz o sposobie ich uzyskania. Jak wynika bowiem z treści pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], budynek, w którym znajduje się lokal J. i C. I., jest elementem dawnej kolonii domów robotników folwarku, wpisanym do wojewódzkiej ewidencji zabytków architektury i budownictwa (k. 6 akt adm. organu I instancji). Sąd uznał przy tym, iż powyższe postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r., jak i decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2011 r., nr [...] (k. 193-195 akt adm. organu I instancji), oraz decyzja organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] (k. 9-10 akt adm. organu II instancji) są sformułowane w sposób zrozumiały dla przeciętnego człowieka i nie wprowadzały w błąd ich adresatów. Skarżący powinni zresztą zdawać sobie sprawę w dostatecznym stopniu ze znaczenia i skutków prawnych czynności, podejmowanych względem nich przez organy administracji publicznej, skoro już wcześniej kierowano do nich pisma o podobnej treści, informujące również o przebiegu procedury legalizacyjnej z art. 48 powoływanej ustawy. Dotyczy to zwłaszcza obszernego zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] maja 2010 r. oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], i decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], uchylonych decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego, nr [...] (k. 17, 65-66, 111-112 oraz 145-146 akt adm. organu I instancji), jak i powołanego wyżej pisma z dnia 21 czerwca 2010 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż J. i C. I. nie wykonali nałożonych na nich obowiązków. Spełniony został bowiem wyłącznie wymóg przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, którą w tej sprawie była decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], ostateczna wedle zawartej na niej adnotacji od dnia [...] listopada 2009 r. (k. 38-39 akt adm. organu I instancji). Okoliczność tę potwierdza też pismo Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] czerwca 2010 r. (k. 64 akt adm. organu I instancji). Nie ulega natomiast wątpliwości, iż nie został złożony w ramach niniejszego postępowania żaden egzemplarz projektu budowlanego z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi niezbędnymi dokumentami, pomimo udzielenia wskazówek w tym zakresie przez organ I instancji. Powyższy brak był już wystarczającą postawą do wydania nakazu rozbiórki, gdyż zalegalizowanie samowoli budowlanej wymaga by warunki z art. 48 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy były spełnione łącznie. Wreszcie, trzeba zauważyć, iż J. i C. I. przedstawili również pięć pism, pt. "oświadczenie-zgoda właściciela", w których lokatorzy-współwłaściciele rozważanego budynku w C. wyrażali zgodę na realizację altany na działce nr [...] (k. 30-34 akt adm. organu I instancji). Skarżący następnie załączyli także pismo z dnia [...] listopada 2010 r. o podobnej treści (k. 110 akt adm. organu I instancji). W tym miejscu trzeba jednak wyraźnie podkreślić, iż art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane dotyczy oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego nie zastępuje oświadczenie reszty współuprawnionych o zgodzie na realizację inwestycji. Prawidłowe oświadczenie należy bowiem zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy złożyć pod rygorem odpowiedzialności karnej, na stosownym formularzu, jaki wprowadził ustawodawca w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenia na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 120 poz. 1127 z późn. zm.). Tym samym należy przyjąć, że J. i C. I. nie wykonali nałożonych na nich obowiązków z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane, czyli nie dostarczyli (1) projektu budowlanego zgodnie z przepisami tej ustawy oraz (2) nie złożyli oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Dlatego wobec upływu terminu, wyznaczonego w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobowiązany do wydania decyzji o nakazie rozbiórki wykonanej przez skarżących rozbudowy budynku mieszkalnego, co też zostało uczynione. W tej sytuacji Sąd rozpoznając sprawę w granicach skargi nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349).