II SA/Po 1222/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. H. na decyzję Rektora P. z dnia ... 2014 Nr albumu... w przedmiocie stypendium doktoranckiego; oddala skargę Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1356/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę M. K. K. i stwierdził nieważność decyzji Rektora P. P. z dnia [...] nr albumu [...] doręczonej skarżącej w dniu 4 listopada 2013 r. o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Rektora P. P. z dnia [...] 2013 r. doręczona skarżącej w dniu 4 listopada 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności, dotyczy bowiem sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją z tego samego dnia, która została doręczona skarżącej w dniu 7 października 2013 r. W ocenie Sądu, doręczona skarżącej w dniu 4 listopada 2013 r. "decyzja nr [...]" datowana na [...] 2013 r., której przedmiotem wskazanym w osnowie była kwestia przyznania stronie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013 – a zatem już po wniesieniu skargi w dniu 31 października 2013 r. na wcześniej doręczoną stronie w dniu 7 października 2013 r. "decyzję nr [...]" z dnia [...] 2013 r. wydaną w tym samym przedmiocie, wskazanym w osnowie decyzji – nie stanowiła uzupełnienia decyzji, ani egzemplarza decyzji zredagowanego na skutek jakiegoś domniemanego sprostowania jej treści. W sprawie nie było podstaw prawnych do uzupełnienia decyzji, bowiem "[...]" decyzja z dnia [...] 2013 r. nie była niekompletna. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Reasumując Sąd stwierdził, że wydanie przez Rektora P. P. decyzji "nr [...]"z dnia [...] 2013 r. doręczonej stronie w dniu 4 listopada 2013 r. było niedopuszczalne, jako wydane w sprawie wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Sąd nakazał, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, poza wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r., organ uwzględnił rozważania zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13. W związku z powyższym należy wskazać, że powołanym wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13 Sąd uchylił decyzję Rektora P. P. z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania M. K. K. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wskazuje na brak zastosowania się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia [...] 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13, co uzasadniało jej uchylenie. Sąd przypomniał, że w wyroku z dnia [...] 2013 r. wskazał, iż do decyzji podejmowanej w powyższym przedmiocie, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawa o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), dalej: p.s.w., , stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja "nr [...]" z dnia [...] 2013 r., doręczona stronie w dniu 7 października 2013 r., wprawdzie zawiera prawidłową formalnie osnowę (treść rozstrzygnięcia) decyzji wydanej w II instancji, jednakże jej uzasadnienie w zasadzie w ogóle nie odnosi się do przedmiotu sprawy. Poza przytoczeniem wstępnego ustalenia faktycznego, że w dniu 22 października 2012 r. M. K.K. złożyła do Wydziałowej Komisji Doktoranckiej Wydziału Inżynierii Zarządzania P. P. wniosek o stypendium doktoranckie na rok akademicki 2012/2013, a w dniu 12 listopada 2012 r. Komisja Doktorancka Wydziału Inżynierii Zarządzania P. P. negatywnie zaopiniowała wniosek, uzasadnienie nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń strony zgłaszanych w toku postępowania, w szczególności we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, w sprzeczności z podstawą prawną wskazaną w osnowie decyzji stoi przywołana przez organ argumentacja prawna, która w całej rozciągłości odnosi się do przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym i przepisów wykonawczych oraz wewnętrznych, które dotyczą przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, tj. zwiększenia, o którym mowa w art. 200a ust. 1 p.s.w., nie zaś samego stypendium doktoranckiego, o którym mowa w art. 200 ust. 1 p.s.w. Sąd stwierdził, że rozpatrując ponownie sprawę, organ nie tylko nie zastosował się do szczegółowych wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia [...] 2013 r., ale wręcz wydał decyzję, w której zachodzi wewnętrzna sprzeczność pomiędzy jej rozstrzygnięciem (osnową), a uzasadnieniem prawnym. W konsekwencji nie jest możliwa merytoryczna kontrola przedmiotowej decyzji. Późniejsza domniemana próba sanowania wad wydanej decyzji "nr [...]" z dnia [...] 2013 r. poprzez nadesłanie stronie w dniu 4 listopada z pismem przewodnim datowanym na dzień 17 października 2013 r. również decyzji datowanej na dzień ...2013 r. i mającej takie samo rozstrzygnięcie, ale odmienne uzasadnienie, odnoszące się już do treści przepisu art. 200 ust. 1 p.s.w., stanowiło niedopuszczalna formę po za procesowej zmiany uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Wbrew informacji zawartej w piśmie przewodnim datowanym na dzień 17 października 2013 r., decyzja "nr [...]" z dnia [...] 2013 r. nie zawiera kart uzasadnienia w błędnie ułożonej kolejności, a nadesłana "korekta" zawierała całkowicie odmienne uzasadnienie w zakresie podstawy prawnej i przedmiotu. Sąd uznał też, że zaskarżona decyzja powiela błędy poprzedniej decyzji w zakresie zawarcia w uzasadnieniu wskazania stanu faktycznego sprawy, odniesienia się do zarzutów i argumentacji strony, jak i należytego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Również w zakresie przedstawienia Sądowi pełnych akt postępowania wraz z odpowiedzią na skargę, działanie organu było wadliwe, bowiem pełne akt sprawy nie zostały nadesłane ani nie zostało złożone wyjaśnienie, czy organ złożył je w innej sprawie prowadzonej w tutejszym Sądzie. Uchybienia w zakresie rozpatrzenia sprawy w II instancji były oczywiste, gdyż jednoznacznie wynikały z twierdzeń stron i przedstawionych przez nie dokumentacji. Reasumując Sąd stwierdził, że wydanie przez Rektora P. P. decyzji "nr [...]" z dnia [...] 2013 r. na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy nie odpowiadało wymogom prawnym stawianym rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Skontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 138 § 1 k.p.a., art. 8, art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadniało potrzebę jej uchylenia. Sąd nakazał, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Rektor uwzględnił łącznie rozważania zawarte w wyroku oraz wszystkie wiążące organ na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wytyczne wcześniej wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia [...] 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13. Przypomnieć należy, iż w wyroku z dnia [...] 2013 r. Sąd nakazał podjęcie decyzji w ramach uprawnień przysługujących organowi na mocy art. 138 § 1 k.p.a., którą organ powinien uzasadnić zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., a więc m.in. odnosząc się do wszelkich zarzutów, żądań i argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Rektor P. P. decyzją z dnia 2014 r. nr albumu ..., na podstawie art. 200 ust. 1 i 3 oraz art. 207 p.s.w. oraz § 14 i 15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 255, poz. 1351; dalej: rozporządzenie) oraz § 2 ust. 1 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z budżetu państwa na zadania związane z kształceniem uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich oraz zwiększenie stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Politechnice Poznańskiej (zarządzenie Rektora P. P. Nr 35 z dnia 31 sierpnia 2012 r.; dalej: regulamin) w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r . Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia ...2012 r. o odmowie przyznania M. K.K. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w roku akademickim 2012/2013 strona była doktorantką IV roku studiów doktoranckich prowadzonych na Wydziale Inżynierii Zarządzania P. P.. W dniu 12 października 2012 r. Rektor P. P.(dalej: Rektor P.P.) powołał Komisję Doktorancką na Wydziale Inżynierii Zarządzania, spełniającą warunki wymienione w § 14 ust. 3 rozporządzenia. W dniu 12 listopada 2012 r. Komisja ta negatywnie zaopiniowała wniosek doktorantki M. K.K. o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013. Rektor powołał przepisy art. 200 ust. 1 i 3 p.s.w., a także § 14, 15 i 17 rozporządzenia oraz § 6 ust. 2, 3 i 5 regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich, a następnie wskazał, że w swoim sprawozdaniu rocznym za rok akademicki 2011/2012 doktorantka wymieniła 9 publikacji oraz przyporządkowała im liczbę punktów. Zdaniem organu zarówno wykaz tych publikacji, jak i ich punktacja są niezgodne ze stanem faktycznym i obowiązującymi w latach 2011 i 2012 uregulowaniami. Wyjaśniono, że punktację za publikacje określa wykaz czasopism naukowych, składającej się z części A, B, C, o którym mowa w § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. poz. 877 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie kryteriów). Rektor wskazał, że niezgodność danych o publikacjach doktorantki wymienionych w jej sprawozdaniu rocznym ze stanem faktycznym i punktacją określoną w powołanym rozporządzeniu jest następująca: poz. 1) nie 9, lecz 6 pkt; poz. 2) nie 12, lecz 0 pkt (§ 12 rozporządzenia w sprawie kryteriów); poz. 3) nie 12, lecz 0 pkt (§ 12 rozporządzenia w sprawie kryteriów), ponadto praca została przekazana do redakcji Wydawnictwa P.P. w dniu 21 grudnia 2012 r., a więc w następnym roku akademickim niż rok, z którego dorobek naukowy doktoranta podlega opiniowaniu; poz. 4-8) nie 7, lecz 5 pkt, prace te nie mogą być wzięte pod uwagę ponieważ publikacja została przekazana do wydawnictwa 4 lutego 2013 r., a do redakcji wydawniczej 24 lipca 2013 r., a więc w następnym roku akademickim niż rok, z którego dorobek podlega zaopiniowaniu. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z powołanym rozporządzeniem w sprawie kryteriów (...) jednostka naukowa musi podać pełne dane bibliograficzne pozycji literaturowych, aby mogły one zostać zaliczone do jej dorobku naukowego. Tym samym pozycje od [...] do [...] wymienione przez M. K.K. nie mogą być uwzględnione również przy ocenie dorobku Wydziału Inżynierii Zarządzania za rok 2012. W rezultacie dorobek naukowy doktorantki wynosi 6, a nie 68 punktów. Rektor PP wskazał, że również istotnym argumentem na rzecz odmowy przyznania przedmiotowego stypendium była opinia opiekuna naukowego doktorantki, który ocenił na mierny jej poziom zaawansowania procesu realizacji rozprawy promocyjnej. Rektor wskazał również, że doktorantka nie wszczęła przewodu doktorskiego w trakcie 3 lat studiów doktoranckich, biorąc zaś pod uwagę przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia, Rektor uznał, że wszczęcie przewodu doktorskiego przez doktoranta jest istotnym czynnikiem wpływającym na decyzje stypendialne, albowiem odzwierciedla zaawansowanie badań naukowych. Reasumując Rektor P.P. stwierdził, że negatywna ocena Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, negatywna opinia promotora zaawansowania procesu realizacji rozprawy doktorskiej i skromny dorobek publikacyjny doktorantki na dzień złożenia wniosku o stypendium uplasowały M.K.K. na miejscu listy rankingowym nieuprawniającym do otrzymania stypendium doktoranckiego. M.K.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Rektora P. P.. Skarżąca zarzuciła Rektorowi PP naruszenie przepisów postępowania: - art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia [...] 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13 oraz w wyroku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13 i nieustosunkowanie się do wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów i wniosków, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, nieprzeprowadzenie pełnej procedury wydania decyzji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (brak opinii Wydziałowej Komisji Doktoranckiej) i nieprzedstawienie dokumentów protokołu z posiedzenia Wydziałowej Komisji Doktoranckiej wskazującego na ilość uzyskanych przez skarżącą punktów w klasyfikacji stypendialnej, - § 2 ust. 1 i 2 regulaminu (zarządzenia nr 35 Rektora P.P. z dnia 31 sierpnia 2012 r.) oraz § 14 ust. 1 oraz § 17 rozporządzenia w sprawie stypendiów doktoranckich (...), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez powtórnego zaopiniowania wniosku skarżącej przez Wydziałową Komisję Doktorancką, - zastosowanie przez organ przy ocenie wniosku skarżącej przy punktacji dorobku naukowego zasad wskazanych w rozporządzeniu w sprawie kryteriów obowiązującego od 27 lipca 2012 r., w przypadku gdy nie miało ono zastosowania do oceny dorobku naukowego skarżącej za rok 2012/2013 oraz nie było stosowane przy punktacji dorobku innych doktorantów za ten rok akademicki, - art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w całości postępowania dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, niedostateczne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji poprzedzającej pomimo braku istnienia ku temu podstaw; a także naruszenie prawa materialnego: - art. 200 ust. 1 p.s.w. oraz § 3 ust. 2 regulaminu poprzez błędne uznanie, że decyzja w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego jest decyzją uznaniową, co uzasadniało odmowę przyznania tego stypendium na rok 2012/2013, - § 5 ust. 2 regulaminu poprzez jego błędne niezastosowanie i uznanie, że skarżąca nie spełnia warunków do przyznania stypendium doktoranckiego na rok 2012/2013, - § 5 ust. 1 oraz § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 regulaminu poprzez jego błędną wykładnię i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego na podstawie przesłanki jaką jest otwarcie przewodu doktorskiego, podczas gdy przepisy prawa nie wskazują takiej przesłanki dla przyznania stypendium doktoranckiego kategorii A i B, a tylko dla kategorii C. Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi Rektor P. P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał przy tym, że w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych decyzja organów uczelni nie musi spełniać tak surowych kryteriów, jak decyzja organu administracyjnego, a minimum procedury administracyjnej, niezbędne do załatwienia sprawy, zostało przez organ zachowane. Na rozprawie przed Sądem w dniu 8 kwietnia 2015 r. stawiła się skarżąca, wraz z pełnomocnikiem radcą prawnym A. Z.. Pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze akcentując w szczególności zarzut nieważności. Sąd zamknął rozprawę i postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia do dnia 22 kwietnia 2015 r. godz. 11:50, o czym poinformował strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. W pierwszej kolejności zważyć należy, iż Sąd orzekający w niniejszym składzie, jak i organ orzekający Rektor P. P., na podstawie art. 153 p.p.s.a. związani byli oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrokach tutejszego Sądu wydanych w niniejszej sprawie. Zważywszy, iż strona skarżąca jako pierwsze z zarzutów skargi powołała naruszenie przez Rektora P.P. właśnie przepisu art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych Sądu wyrażonych w wyroku z dnia [...] 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13 oraz z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13 i nieustosunkowanie się do wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, nieprzeprowadzenie pełnej procedury wydania decyzji przy ponownym rozpoznaniu sprawy (brak opinii Wydziałowej Komisji Doktoranckiej) i nieprzedstawienie dokumentu protokołu z posiedzenia Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, Sąd pragnie przywołać ocenę prawną i wytyczne Sądu wyrażone w uprzednich wyrokach, a także zarzuty i wnioski skarżącej powołane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego po wydaniu przez Rektora PP decyzji z dnia [...] 2012 r. W pierwszym z wyroków (z dnia [...] 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13) Sąd stwierdzając nieważność decyzji Rektora P.P. z dnia 28 marca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] 2012 r. uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd uznał, że zaskarżona decyzja o treści "nie przyznać stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013" rażąco narusza rodzaje rozstrzygnięć określone w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że nie znajduje zastosowania art. 13 § 2 k.p.a., co oznacza, że rektor uczelni nie może przekazać sobie sprawy do ponownego rozpoznania, bowiem na podstawie tego przepisu sprawę można przekazać wyłącznie innemu organowi. Sąd wskazał też, że zaskarżona decyzja nie zawiera jakiejkolwiek merytorycznej oceny uprzednio wydanej decyzji z [...] 2012 r., jak i formalnej oceny dotychczasowego postępowania administracyjnego toczącego się w sprawie. Reasumując Sąd stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę Rektor P.P. rozpozna wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji podejmie decyzję w ramach uprawnień przysługujących mu na mocy art. 138 § 1 k.p.a., którą ponadto uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., a więc m.in. odnosząc się do wszelkich zarzutów, żądań i argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia akt administracyjnych sprawy, jako że przekazane do Sądu akta były niekompletne i noszą znamiona przygotowanych ad hoc dla potrzeb niniejszego postępowania. Rektor P.P. podejmując w sprawie rozstrzygnięcia działał na podstawie wewnętrznych regulacji uczelni – Zarządzenia Nr 35 Rektora P.P. z dni 31 sierpnia 2012 r. ze zm. i stanowiącego jego załącznik Regulaminu oraz Zarządzenia Nr 45 Rektora P.P. z dnia 31 października 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości stypendiów doktoranckich – nie załączając przy tym do akt administracyjnych treści tych aktów. Ponadto uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ powołał się na negatywne zaopiniowanie wniosku skarżącej przez Komisję Doktorancką Wydziału Inżynierii Zarządzania P.P., przy czym w aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek opinii tej komisji w tym przedmiocie. Akta nie zawierają też wniosku skarżącej o stypendium doktoranckie za rok 2012/2013. Sąd uznał, że uzupełnienie akt administracyjnych jest konieczne dla prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia oraz dla dokonania prawidłowej oceny merytorycznej i formalnej podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia w ramach ewentualnego postępowania sądowo administracyjnego. W kolejnym wyroku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13, którym uchylono decyzję Rektora P.P. z dnia [...] 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] 2012 r. Sąd stwierdził, że wprawdzie zawiera ona prawidłową formalnie osnowę, jednakże jej uzasadnienie w zasadzie w ogóle nie odnosi się do przedmiotu sprawy. W szczególności wskazano, że uzasadnienie nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń strony zgłaszanych w toku postępowania, a zwłaszcza we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd zwrócił też uwagę na sprzeczność powołanej podstawy prawnej dotyczącej przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, nie zaś samego stypendium doktoranckiego, z powołaną argumentacją prawną, stwierdzając przy tym, że organ wydał decyzję, w której zachodzi wewnętrzna sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem (osnową), a uzasadnieniem prawnym. Sąd nakazał Rektorowi P.P., aby ponownie rozpoznając sprawę uwzględnił łącznie rozważania zawarte w niniejszym wyroku oraz wytyczne wcześniej wyrażone w wyroku z [...] 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13. W ostatnim z wyroków z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1356/13, którym stwierdzono nieważność decyzji Rektora P.P. z dnia [...] 2013 r. doręczonej stronie w dniu 4 listopada 2013 r., z uwagi na wydanie decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, Sąd ograniczył się do wyjaśnienia przyczyn swego rozstrzygnięcia i nakazał uwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1185/13. Mając na względzie przytoczone wyżej wskazania Sądu zawarte w powołanych trzech wyrokach, Sąd orzekający w niniejszym składzie uznał, że Rektor PP rozpoznając sprawę ponownie i wydając decyzję z dnia [...] 2014 r. zastosował się do nich. W tym miejscu wskazać należy również, jakie zarzuty, wnioski i argumenty skarżąca podniosła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie z dnia 31 grudnia 2012 r. stanowiącym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy M.K.K. powołała przepis § 5 ust. 2 pkt 1-3 i § 6 ust. 3 pkt 2 regulaminu i wskazała, że w regulaminie wskazuje się, że jedynie doktoranci, którym przysługuje stypendium doktoranckie kategorii [...] muszą mieć otwarty przewód doktorski (§ 6 ust. 3 pkt 3). Wyjaśniła, że zgodnie z § 6 ust. 4 regulaminu Rada Wydziału mogła wprowadzić kryteria własne w pełni respektujące określone w § 5 ust. 2 pkt 1-3, uwzględniające strategię rozwoju wydziału, o których powinna poinformować Rektora P.P. oraz doktorantów w terminie do 1 października. Dodała, że na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu 28 września 2012 r. zostały przedstawione oraz zatwierdzone kryteria dodatkowe brane pod uwagę przez Wydziałową Komisję Doktorancką wyłącznie dotyczące stypendiów projakościowych. Jednakże – jak podała skarżąca - w dniu 25 października 2012 r. prof. M. W. skierowała do Samorządu Doktorantów Wydziału Inżynierii Zarządzania P.P. pismo, w którym wskazała, że "w roku akademickim 2012/2013 obowiązuje Regulamin z dnia 31 sierpnia 2012 r., który przewiduje w § 9 pkt 5, że Rada Wydziału może uzupełnić kryteria uwzględniające strategię wydziału, co uczyniono na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu 28 września 2012 r. w obecności przedstawiciela Samorządu Doktorantów. Jednakże – zdaniem skarżącej – kryteria przedstawione na tej Radzie Wydziału dotyczyły wyłącznie stypendiów projakościowych. Następnie wskazała, że na posiedzeniu Komisji przyznającej stypendia w dniu 5 listopada 2012 r. prof. M. W. i prof. T. Ł. nie wiedziały nawet o wymaganiu dodatkowym (karta przedmiotu – seminarium promotorskie), które zostało "zatwierdzone na XX Radzie Wydziału w dniu 5 grudnia 2011 r., na które zaczęły się powoływać na nadzwyczajnym posiedzeniu Komisji w dniu 12 listopada 2012 r. Dodatkowo w dniu 5 grudnia 2011 r. zatwierdzono Kartę przedmiotu "Seminarium Promotorskie", a nie kryteria dodatkowe uwzględniające strategię rozwoju wydziału. Ponadto w piśmie z dnia 2 stycznia 2013 r., uzupełniającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zażądała szczegółowego uzasadnienia decyzji, ze wskazaniem na poszczególne kryteria regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich wraz z wynikającymi z nich punktami, poszczególne dodatkowe kryteria brane pod uwagę przez Wydziałową Komisję Doktorancką, ilości punktów, które skarżąca otrzymała z poszczególnych kryteriów, jak i podanie informacji, którego kryterium skarżąca nie spełniła. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż materialnoprawną podstawą przyznania stypendium doktoranckiego jest przepis art. 200 ust. 1 p.s.w., który określa, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Na podstawie przepisu art. 201 ust. 1 p.s.w. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał rozporządzenie z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351), dalej: rozporządzenie, którego przepisy stanowią uzupełnienie materialnoprawnej podstawy przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego (dla doktoranta ubiegającego się o stypendium doktoranckie na rok akademicki 2012/2013). I tak przepis § 15 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że stypendium doktoranckie może być przyznane doktorantowi, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich oraz wykazuje się zaangażowaniem w: 1) prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo 2) realizacje badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową. Przy czym, zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego: 1) uzyskał bardzo dobre albo dobre wyniki z egzaminów objętych programem studiów doktoranckich; 2) wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej. Uszczegółowienie powyższych kryteriów znalazło wyraz w regulaminie przyznawania stypendiów doktoranckich (zarządzenie Nr 35 Rektora P.P. z dnia 31.08.2012 r.). W § 3 ust. 2 tego regulaminu wskazano, że stypendium doktoranckie może być przyznane doktorantowi, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich oraz wykazuje się zaangażowaniem w: prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo realizacji badan naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni. Przepis § 5 ust. 2 regulaminu określa, że stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego: 1) terminowo realizował program studiów doktoranckich oraz wykazywał się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych, albo realizacji badań naukowych prowadzonych przez wydział; 2) uzyskał bardzo dobre albo dobre wyniki z egzaminów objętych programem studiów doktoranckich; 3) wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej. Przepis § 6 ust. 2 regulaminu określa, że stypendia doktoranckie na dany rok akademicki przyznawane są w trzech kategoriach kwotowych, oznaczonych A, B, C. Wysokość stypendium w poszczególnych kategoriach ustala rektor. W § 6 ust. 3 pkt 2) regulaminu określono, że stypendia doktoranckie w kategorii kwotowej B przyznaje się doktorantom drugiego i kolejnych lat studiów , jeżeli w poprzednim roku uzyskali średnią ze studiów nie mniejszą niż 4,2 i za autorstwo/współautorstwo recenzowanych publikacji lub monografii naukowych uzyskali nie mniej niż 8 punktów, o których mowa w ust. 5, przy czym wartość punktowa co najmniej jednej publikacji nie może być mniejsza niż 6. Z kolei, zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 3) regulaminu stypendia doktoranckie w kategorii kwotowej C przyznaje się doktorantom drugiego i kolejnych lat studiów , jeżeli w poprzednim roku uzyskali średnią ze studiów nie mniejszą niż 4,2; za autorstwo/współautorstwo recenzowanych publikacji lub monografii naukowych uzyskali nie mniej niż 12 punktów, o których mowa w ust. 5, przy czym wartość punktowa co najmniej jednej publikacji nie może być mniejsza niż 9. Rada wydziału może wprowadzić własne kryteria, w pełni respektujące warunki określone w § 5 ust. 2 pkt 1-3, uwzględniające strategię rozwoju wydziału. O kryteriach informuje rektora oraz doktorantów w terminie do 1 października (§ 6 ust. 4 regulaminu). Liczbę punktów, którą doktorant uzyskał, ustala się na podstawie punktacji określonej w rozporządzeniu właściwego ministra w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych na naukę na finansowanie działalności statutowej (§ 6 ust. 5 regulaminu). W dacie złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013 obowiązywało rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. poz. 877 ze zm.), które określało szczegółowe parametry i kryteria kompleksowej oceny jakości działalności naukowej, w tym ocenę osiągnięć naukowych i twórczych. Mając na względzie powyższe przepisy stwierdzić należy, iż wydając zaskarżoną decyzję Rektor P.P. nie tylko nie dopuścił się ich naruszenia, ale również wyczerpał dyspozycję przepisu art. 153 p.p.s.a., realizując ocenę prawną i wskazania Sądu co do dalszego postępowania określone w powołanych wyżej wyrokach. Po pierwsze organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2014 r. wyjaśnił podstawę prawną swego rozstrzygnięcia powołując przepisy art. 200 ust. 1 i 3 i art. 207 p.s.w., § 14 ust. 1, 2 i 3, § 15 oraz § 17 rozporządzenia, § 6 ust. 2, 3 i 5 regulaminu, a także § 8 ust. 3 rozporządzenia z dnia 13 lipca 2012 r. Rektor PP wyjaśnił, że Komisja Doktorancka na Wydziale Inżynierii Zarządzania negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego. Z akt sprawy wynika, że faktycznie Komisja ta negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej o przyznanie jej stypendium doktoranckiego (zał. nr [...] do protokołu posiedzenia Komisji – k. [...] akt sądowych). Następnie, powołując przepis § 15 rozporządzenia oraz § 6 ust. 2, 3 i 5 regulaminu Rektor Uczelni odniósł się do dorobku naukowego (wykazu publikacji) przedstawionego przez doktorantkę we wniosku z dnia 22 października 2012 r. Wskazał, iż doktorantka w swoim sprawozdaniu rocznym za rok akademicki 23011/2012 wymieniła 9 publikacji oraz przyporządkowała im liczbę punktów, które są niezgodne zarówno ze stanem faktycznym, jak i obowiązującymi w latach 2011 i 2012 uregulowaniami. Rektor wyjaśnił, że niezgodność danych o publikacjach doktorantki wymienionych w jej sprawozdaniu rocznym ze stanem faktycznym i punktacją określoną w rozporządzeniu jest następująca: poz. 1) nie 9, lecz 6 pkt; poz. 2) nie 12, lecz 0 pkt (§ 12 rozporządzenia w sprawie kryteriów); poz. 3) nie 12, lecz 0 pkt (§ 12 rozporządzenia w sprawie kryteriów), ponadto praca została przekazana do redakcji Wydawnictwa P.P. w dniu 21 grudnia 2012 r., a więc w następnym roku akademickim niż rok, z którego dorobek naukowy doktoranta podlega opiniowaniu; poz. 4-8) nie 7, lecz 5 pkt, prace te nie mogą być wzięte pod uwagę ponieważ publikacja została przekazana do wydawnictwa 4 lutego 2013 r., a do redakcji wydawniczej 24 lipca 2013 r., a więc w następnym roku akademickim niż rok, z którego dorobek podlega zaopiniowaniu. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z powołanym rozporządzeniem w sprawie kryteriów (...) jednostka naukowa musi podać pełne dane bibliograficzne pozycji literaturowych, aby mogły one zostać zaliczone do jej dorobku naukowego. Tym samym pozycje od 3 do 9 wymienione przez M.K.K. nie mogą być uwzględnione również przy ocenie dorobku Wydziału Inżynierii Zarządzania za rok 2012. W rezultacie dorobek naukowy doktorantki wynosi 6, a nie 68 punktów. Zważywszy na treść § 6 ust. 2 i 3 pkt 2 i 3 regulaminu oraz fakt, że powyższa ocena Rektora w zasadzie przesądziła o odmowie przyznania stronie stypendium doktoranckiego Sąd pragnie odnieść się twierdzeń organu. Zważyć należy, iż zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia doktorant składa wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego do kierownika studiów doktoranckich. Wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego zawiera m.in. opis jego postępów w pracy naukowej oraz informacje potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w § 15 ust. 1 i 3 albo § 15 ust. 2. Analogicznie, zgodnie z § 4 ust. 1 regulaminu doktorant składa wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego do kierownika studiów doktoranckich, w terminie do 31 października. Wniosek ten zawiera m.in. opis jego postępów w pracy naukowej oraz informacje potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w § 5. Z powołanych przepisów wynika, że ciężar wykazania, że doktorant w mijającym roku akademickim wykazuje się zaangażowaniem w realizacji badań naukowych oraz w postępowaniach w pracy naukowej ciąży na doktorancie. Zarówno przepisy rozporządzenia, jak i regulaminu Uczelni formułują w sposób tożsamy ów obowiązek. Wynika on również z tego, że stypendium doktoranckie przyznaje się na wniosek doktoranta. Z przedstawionego Komisji Doktoranckiej, a następnie Rektorowi P.P. wniosku skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego (oraz załączników) wynika, że faktycznie skarżąca nie spełniła wymogów określonych w 6 ust. 2 i 3 pkt 2 lub 3 regulaminu. Doktorantka przedłożyła zaświadczenie opiekuna pomocniczego dr inż. G. D. potwierdzającego jej dorobek naukowy w roku akademickim 2011/2012, z którego wynika, że zebrała ona 68 punktów z tytułu współautorstwa/autorstwa publikacji naukowych. Treść tegoż zaświadczenia, jak trafnie uznał organ orzekający, mija się z prawdą, jak i nie odpowiada obowiązującemu w dacie złożenia wniosku stanowi prawnemu. Po pierwsze wbrew twierdzeniom strony, publikacja w Zeszytach Naukowych Uniwersytetu Szczecińskiego Ekonomiczne Problemy Usług, zgodnie z "częścią B wykazu czasopism naukowych nieposiadających współczynnika wpływu impact factor (IF) wraz z liczbą punktów przyznawanych na publikację w tych czasopismach", stanowiącym komunikat Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydany na podstawie § 14 rozporządzenia w sprawie kryteriów (...), punktowana jest na poziomie 6 pkt, a nie jak podała skarżąca 9 pkt. W związku z tym za publikację "Ochrona kapitału ludzkiego w dobie Nowej Gospodarki poprzez wykorzystanie Systemów Eksperckich" należało przyznać doktorantce 6 pkt. Po wtóre, jak prawidłowo ocenił organ, zgodnie z 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia do osiągnięć naukowych i twórczych nie zalicza się m.in. skryptów i podręczników akademickich. Tym samym niedopuszczalne było przyznanie doktorantce punktów za podręcznik "Wprowadzenie do programu ergonomicznego" oraz podręcznik Ergonomia w zarządzaniu bezpieczeństwem i zdrowiem w pracy". Tymczasem, zdaniem doktorantki i jej opiekuna pomocniczego za publikacje te doktorantka powinna uzyskać po 12 pkt. W ocenie Sądu rację miał też Rektor kwestionując pozostałe osiągnięcia (pozycje) naukowe doktorantki z uwagi na stopień ich zaawansowania w procesie publikacji. Wskazać należy, iż z dokumentacji złożonej przez stronę wraz z wnioskiem wynika, że artykuły (rozdziały w monografii anglojęzycznej po tytułem "...") współautorstwa M.K.K. o tytułach anglojęzycznych: 1) "...", 2) "...", 3) "...", 4) "...", 5) "..." zostały złożone w czerwcu 2012 r. W zaświadczeniach datowanych na dzień 30 czerwca 2012 r. podano, że wymienione artykuły (rozdziały w monografii) zostały złożone w czerwcu 2012 r. i przyjęte do druku w monografii anglojęzycznej po wskazanym wyżej tytułem Wydawnictwie P. P.. Zważyć jednak należy, że autorem zaświadczeń nie jest żadna z osób reprezentujących Wydawnictwo P. P., lecz redaktor monografii dr Wiesława Horst (k. [...] akt sądowych). Z zaświadczeń tych nie wynika zatem, aby wymienione przez M. K.K. we wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013 monografie zostały po recenzjach naukowych przyjęte do druku. Redaktor monografii wydający podane zaświadczenia z datą 30 czerwca 2012 r. potwierdził bowiem jedynie, że artykuły współautorstwa skarżącej, które znalazły się w redagowanych przez redaktora monografiach zostały złożone, innymi słowy przygotowane. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że doktorantka chcąc dowieść przedłożenia do publikacji podręczników z zakresu Ergonomii przedłożyła stosowne zaświadczenia kierownika Wydawnictwa P. P., z których wynikało, że podręczniki te choć zostały złożone, to znajdują się w recenzji (k. [...] akt sądowych). Również z tych zaświadczeń nie wynika by zostały przyjęte do publikacji, albowiem nie zakończył się proces ich recenzowania. Niemniej jednak zaświadczenia te wystawił przedstawiciel wydawnictwa. Tymczasem z zaświadczeń autorstwa redaktora monografii anglojęzycznych nie sposób wywieść po pierwsze, by monografia, w tym artykuły współautorstwa M. K.K. uzyskały pozytywne recenzje naukowe i zostały przez Wydawnictwo P. P. przyjęte do druku. Zgodnie zaś z § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym do monografie naukowe (...) zalicza się do osiągnięć naukowych i twórczych jednostki naukowej, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: 1) stanowią spójne tematycznie, recenzowane opracowania naukowe, 2) zawierają bibliografię naukową, 3) posiadają objętość co najmniej 6 arkuszy wydawniczych, 4) są opublikowane jako książki lub odrębne tomy. Z przedstawionych przez skarżącą wraz z wnioskiem o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013 dokumentów nie wynika zaś by artykuły jej współautorstwa zostały pozytywnie zrecenzowane i przyjęte do druku. Reasumując stwierdzić należy, iż rację miał Rektor P.P. uznając, że nie można wskazanych we wniosku artykułów przyjąć za dorobek naukowy M. K.K. wypracowany w roku akademickim 2011/2012. W rezultacie uznać należało, że dorobek naukowy doktorantki ograniczał się do uzyskania 6 punktów za publikację "Ochrona kapitału ludzkiego w dobie Nowej Gospodarki poprzez wykorzystanie Systemów Eksperckich" w Zeszytach Naukowych U.S.E. Problemy Usług (k. [...] akt sądowych). W związku z powyższym w ocenie Sądu organ wyjaśniając powyższe okoliczności uzyskania przez doktorantkę niewystarczającej ilości punktów i powołując przepisy § 6 ust. 2, 3 i 5 regulaminu, § 8 ust. 3 rozporządzenia z dnia 13 lipca 2012 r., a także przepis § 15 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich (...) w sposób wyczerpujący przedstawił powody odmowy przyznania jej stypendium doktoranckiego. Brak zatem podstaw, by uznać, że Rektor P.P. wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wystarczy dodać, że z przepisu § 6 ust. 2 w zw. z § 6 ust. 3 pkt 2) regulaminu wyraźnie wynika, że warunkiem uzyskania stypendium doktoranckiego kategorii [...] na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich jest uzyskanie w poprzednim roku nie tylko średniej ze studiów nie mniejszej niż 4,2, lecz również uzyskanie za autorstwo lub współautorstwo recenzowanych publikacji lub monografii naukowych co najmniej 8 punktów, przy czym wartość punktowa co najmniej jednej publikacji nie może być mniejsza niż 6. Przepis § 6 ust. 3 pkt 3 regulaminu odnoszący się do stypendium doktoranckiego kategorii [...] zawiera zaś wyższe wymogi. Skarżąca nie spełniając wymogów punktowych zawartych w powołanym § 6 ust. 3 pkt 2 nie mogła zatem uzyskać wnioskowanego stypendium. W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutu strony skarżącej jakoby organ zastosował niewłaściwe przepisy przy ocenie dorobku naukowego strony. Zdaniem skarżącej zgodnie z § 6 u.s.s.t. 5 regulaminu dorobek naukowy powinien być oceniany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 października 2007 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków na działalność statutową (zmienionego rozporządzeniem MNiSW z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków na działalność statutową – Dz. U. z 2010 r. Nr 93, poz. 599), a nie jak twierdzi organ według przepisów rozporządzenia w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 877). Skarżąca podniosła, iż rozporządzenie to nie powinno mieć zastosowania do oceny dorobku skarżącej za rok 2011/2012. Zważyć należy, iż rozporządzenie z dnia 13 lipca 2012r., zgodnie z brzmieniem jego § 29 weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a więc w dniu 16 sierpnia 2012 r. Obowiązywało zatem w dniu wydania decyzji Rektora P.P. z dnia [...] 2012 r. Przepisy powołanego rozporządzenia nie zawierają przepisów przejściowych, które nakazywałyby stosowanie do spraw wszczętych, a niezakończonych przepisów dotychczasowych. W związku z tym w myśl zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. Rektor zobowiązany był zastosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania, a więc rozporządzenia z dnia 13 lipca 2012 r. W ocenie Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skarżącej naruszenia przez organ § 4 ust. 2 i 3 regulaminu oraz § 14 ust. 1 i § 17 rozporządzenia poprzez niewystąpienie przez Rektora P.P. przy ponownym rozpoznaniu sprawy o ponowną opinię Wydziałowej Komisji Doktoranckiej. Zważyć należy, że z przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia wynika, że stypendium doktoranckie przyznaje rektor uczelni po zaopiniowaniu przez komisję doktorancką jednostki organizacyjnej uczelni wniosków o przyznanie stypendium. Przepis § 17 rozporządzenia stwierdza, że komisja, po zaopiniowaniu wniosków o przyznaniu stypendium doktoranckiego, przekazuje rektorowi uczelni listę doktorantów, których rekomenduje do przyznania stypendium. Z kolei w przepisie § 4 ust. 2 regulaminu wskazuje się, że komisja doktorancka, po zaopiniowaniu wniosków, w terminie do 7 dni roboczych począwszy od dnia 31 października, przekazuje rektorowi listę doktorantów, rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego. Następny ust. 3 tegoż § 4 regulaminu określa, że doktorant ma prawo do odwołania się od decyzji rektora, złożonego w terminie 14 od otrzymania decyzji, w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy. Z żadnego z powołanych przepisów nie wynika, by na komisji doktoranckiej ciążył obowiązek dwukrotnego opiniowania wniosku doktoranta o przyznanie stypendium doktoranckiego. Ponownie rozpoznając sprawę nie dochodzi bowiem do powtórzenia wszystkich czynności procesowych, które miały miejsce w pierwotnym, I-instancyjnym postępowaniu, lecz do ponownego jego rozpatrzenia, w tym ponownego rozpatrzenia wydanej w postępowaniu I-instancyjnym opinii komisji doktoranckiej. Sąd nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącej, jakoby decyzja o przyznaniu stypendium doktoranckiego nie miała cech decyzji uznaniowej (art. 200 ust. 1 p.s.w.). Przepis art. 200 ust. 1 p.s.w. stanowi, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Ust. 3 tego artykułu określa, że decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości podejmuje w uczelni rektor, a jednostce naukowej – jej dyrektor. Z powyższych przepisów wynika, że to od uznania rektora uczelni, przy spełnieniu przez doktoranta przesłanek określonych w § 15 rozporządzenia oraz przepisach wewnętrznych uczelni, zależy, czy uzna za zasadne przyznanie doktorantowi stypendium doktoranckiego. Rektor nie jest do tego zobligowany, o czym świadczy zwrot "może otrzymywać" zawarty w art. 200 ust. 1 p.s.w. Niemniej jednak pamiętać należy, jakie wymogi stoją przed organem wydającym decyzję o charakterze uznaniowym. Zobowiązany jest on do przestrzegania przepisów materialnych (w tym wypadku Prawa o szkolnictwie wyższym, przepisów wykonawczych i wewnętrznych przepisów uczelni), a także przepisów postępowania (w niniejszej sprawie przepisów p.s.w., przepisów wykonawczych, przepisów wewnętrznych uczelni oraz Kodeksu postępowania administracyjnego). Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez Rektora P.P. przy wydaniu zaskarżonej decyzji, przepisów postępowania, w szczególności zaś art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 140 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uczelni nie był zobowiązany do powołania Wydziałowej Komisji Doktoranckiej i zwrócenia się do niej o opinię o wniosku skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013, skoro opinia taka została uprzednio wydana. Rektor P.P. zobowiązany był do zbadania i ustosunkowania się zaś do opinii Komisji Doktoranckiej, co uczynił w uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ nie tylko przywołał stanowisko Komisji Doktoranckiej, lecz również przyjął za własne jej argumentację. Ponadto uzasadnienie decyzji zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne stanowiska zajętego przez Rektora P.P., w którym w sposób rzetelny wykazał zasadność odmowy przyznania stronie żądanego stypendium. W ocenie Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut strony, jakoby organ dopuścił się naruszenia § 5 ust.2 regulaminu poprzez odmowę przyznania stypendium doktoranckiego, w sytuacji, gdy strona spełniała przesłanki określone w tym przepisie. Zważyć należy, iż przepis § 5 ust. 2 regulaminu określający przesłanki umożliwiające przyznanie doktorantowi na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich stypendium doktoranckiego, należy stosować łącznie z § 6 ust. 2 i 3 tegoż regulaminu, które to przepisy stanowią doprecyzowanie kryteriów, jakie doktorant zobowiązany jest spełnić, aby mógł ubiegać się o stypendium doktoranckie. Choć zatem bezsprzecznie skarżąca – jak określa to przepis § 5 ust. 2 regulaminu – terminowo realizowała program studiów doktoranckich i uzyskała średnią ocen w roku akademickim 2011/2012 na poziomie 4,80, a także wykazała się zaangażowanie się w prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych, to nie wykazała się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu pracy doktorskiej (ilość zebranych punktów oraz ocena opiekuna naukowego procesu realizacji rozprawy promocyjnej na mierny – k. [...] i nast. akt sądowych). Tym samym skarżąca nie tylko nie spełniła przesłanek określonych w § 6 ust. 3 pkt 2 regulaminu, lecz również przesłanek określonych w § 5 ust. 2 pkt 3 regulaminu. W ocenie Sądu nie dopuścił się Rektor P.P. również naruszenia ani § 5 ust. 2 regulaminu, ani § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 regulaminu, ani również § 15 ust. 3 rozporządzenia poprzez przyjęcie za jeden z powodów odmowy przyznania stypendium doktoranckiego okoliczność braku otwarcia przewodu doktorskiego przez doktorantkę. Zważyć należy, iż przepis § 15 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia określa, że stypendium doktoranckie na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej. Analogicznie stanowi przepis § 5 ust. 2 pkt 3 regulaminu. I choć żaden z przepisów nie stanowi wprost, że jednym z wymogów uzyskania stypendium doktoranckiego jest wszczęcie przewodu doktorskiego, to zważywszy na okoliczność, że wszczęcie przewodu doktorskiego świadczy o postępie w przygotowaniu rozprawy doktorskiej i w pracy naukowej, uzasadnione było uwzględnienie tej przesłanki jako uzupełniające pozostałe. Reasumując, zważyć należy, iż Rektor P.P. po trzykrotnym wadliwym prowadzeniu postępowania, ponownie prowadząc postępowanie, w rezultacie którego wydał decyzję z dnia [...] 2014 r. nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę M. K.K. wniesioną w niniejszej sprawie, o czym orzeczono w sentencji wyroku.