II SA/Po 1227/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor. sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi J. i S.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ G. Radzicka Decyzją z dnia [...].04.2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].01.2002 r., nakazującą J. G. i S. G., na mocy art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty (zadaszenia) na nieruchomości przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podano, iż inwestorzy J. G. i S. G. wybudowali bez pozwolenia na budowę wiatę (zadaszenie) o konstrukcji stalowej, o tylnej ścianie murowanej, z częściowym oszkleniem górnej części. Wzniesienie obiektu nastąpiło w 1998 r. Wprawdzie inwestorzy twierdzili, iż wiata zbudowana została w 1993 r. i przedstawili na tę okoliczność zeznania dwóch świadków, jednak z zeznań sąsiada J. M. i trzech innych świadków przez niego przedstawionych wynika, że budowa miała miejsce w 1998 r. Ponadto J. M. przedstawił fotografię wykonaną w listopadzie 1995 r., z której można wywnioskować, że w dniu jej zrobienia wiata jeszcze nie istniała. W ocenie organu oświadczenie inwestorów nie jest wiarygodne, zebrany materiał dowodowy, w tym fotografia, oświadczenie J. M. i trzech innych świadków wskazują na 1998 r. jako datę wzniesienia wiaty. Nie można się także zgodzić z twierdzeniem skarżących, iż fotografia została zmontowana. Wobec powyższego zaistniały okoliczności do zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane. Od powyższej decyzji skargę złożyli J. G. i S. G., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podtrzymali twierdzenie, iż wiata wybudowana została w 1993 r., a w IV kwartale 1995 r. wichura zerwała część zadaszenia, organ zaś nie rozpatrzył i nie dokonał oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, nie odniósł się do oświadczenia S. K. i dwóch innych świadków potwierdzających wersję skarżących, w związku z czym naruszono art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz niewłaściwie zastosowano art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Zarzuty skargi sprowadzają się w istocie wyłącznie do polemiki z dokonaną przez organy obu instancji oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniem w konsekwencji daty wzniesienia wiaty na rok 1998. Ustosunkowując się do tych zarzutów stwierdzić należy, iż są nietrafne. Z akt sprawy wynika, iż inwestorzy na miejscu rozebranego budynku gospodarczego wznieśli wiatę (zadaszenie) o konstrukcji stalowej, z tylną ścianą murowaną, która znajduje się w granicy działki i jest pozostałością po rozebranym budynku, konstrukcja wiaty jest przymocowana do ścian bocznych innych budynków i na wysokości ok. 80 cm powyżej tylnej ściany oszklona (szkło ornamentowe w ramach z kątowników stalowych). Inwestorzy nie uzyskali na powyższą roboty budowlane pozwolenia na budowę. Okoliczności powyższe były niesporne, sporna natomiast była data wykonania robót. Inwestorzy twierdzili, iż wiata wzniesiona została w 1993 r., natomiast część pozostałych dowodów wskazywała na rok 1998. W toku postępowania administracyjnego odebrano oświadczenia od stron postępowania, tj. inwestorów J. i S. G. oraz J. M., oświadczenia świadków wskazanych przez skarżących, tj. M. G., A. S. i A. K., oraz wskazanych przez uczestnika, tj. W. T., A. P., L. T., przeprowadzono rozprawę administracyjną, zgromadzono także materiał fotograficzny – zdjęcia od strony nieruchomości J. M., jedno z daty [...].11.1995 r. (złożone przez uczestnika J. M) i drugie aktualne. Stwierdzić należy, iż organy obu instancji zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do dokładnego, wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Dokonały również jego prawidłowej oceny, nie wykraczając poza ramy swobodnej oceny dowodów z w art. 80 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji organu I instancji, odniesiono się w sposób wystarczający do zgromadzonego materiału dowodowego i wskazano dowody, na których organy się oparły i przyczyn, dla których innym nie dały wiary, zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Zgodzić się należy ze stanowiskiem obu organów co do wagi dowodu z fotografii dostarczonej przez J. M. Fotografia ta nosi datę [...].11.1995 r. i przedstawia m.in. tylną ścianę, która obecnie jest wykorzystana jako oparcie konstrukcji wiaty i w górnej części szklona, a na wskazanym zdjęciu konstrukcji tych jeszcze nie było. Wprawdzie elektroniczny wydruk daty na fotografii można dowolnie ustawić, jednakże na zdjęciu utrwalona jest także żona J. M. z wnuczką, która urodziła się w kwietniu 1995 r. Twierdzenie skarżących, iż w IV kwartale 1995 r. wichura zerwała zadaszenie wiaty nie zostało przez nich w żaden sposób udokumentowane, ponadto z uwagi na konstrukcję wiaty i jej oszklonej części musiałyby pozostać po takim zdarzeniu fragmenty konstrukcji, co byłoby widoczne na zdjęciu. Podkreślić należy, że twierdzenie o zerwaniu dachu przez wichurę skarżący zgłosili dopiero w postępowaniu odwoławczym, po upływie ponad dwóch miesięcy od momentu zapoznania się z przedmiotową fotografią. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż organy obu instancji nie naruszyły dyspozycji art. 77 i art. 80 kpa, i stosownie do dokonanych ustaleń prawidłowo zastosowały art. 48 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Sąd badając powyższe decyzje, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.), pod względem ich zgodności z przepisami prawa budowlanego nie znalazł podstaw do zakwestionowania ich legalności. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.) należało skargę oddalić. /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ G. Radzicka