II SA/Po 1235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej; I. uchyla zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. z dnia (...) nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę (...),- (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia (...) lipca 2014 r., nr (...), Burmistrz S., działając na podstawie art. 3 ust. 1, 5 ust. 2 i art. 10, art. 14 art. 16 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a", odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych dotyczących nr rachunków bankowych oraz zasad ustalenia i wysokości kwot wynagrodzeń w ramach umów dotyczących obsługi prawnej Gminy i Miasta S. od 2012 r. oraz treści umów zawartych przez dwa inne podmioty – K. Ś., "A" Sp. k. Uzasadniając powyższą decyzję wyjaśniono, że wnioskiem z dnia (...) lipca 2014 r. P. K. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zawartych w od 2012 r. przez Gminę i Miasto S. umów w zakresie obsługi prawnej, a w przypadku zawarcia takich umów, o udostępnienie ich treści. W ocenie Burmistrza wnioskowane przez wnioskodawcę informacje stanowią informacje publiczne, do których udostępnienie zobowiązana jest gmina. Zauważono jednak, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i możliwe jest jego ograniczenie z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W powołaniu na powyższą regulację organ wskazał, że może odmówić udostępnienia informacji dotyczących rachunków bankowych oraz zasad ustalenia i wysokości kwot wynagrodzeń w ramach umów dotyczących obsługi prawnej Gminy. W powyższym zakresie odwołano się do przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.), zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Zdaniem Burmistrza wnioskowana informacja o warunkach, na jakich zostały zawarte przez Gminę umowy dotyczące jej obsługi prawnej może wpływać na pozycję rynkową podmiotów świadczących powyższe usługi. Podkreślono dodatkowo, że podmioty powyższe nie wyraziły zgody na pełne udostępnienie danych zawartych w umowach. W tych okolicznościach faktycznych obowiązkiem organu było wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. K., zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) września 2014 r., nr (...), działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) lipca 2014 r. podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. K. reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego T. K. wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie istoty prawa do informacji, naruszenie art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez błędną jego wykładnię, naruszenie art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), poprzez naruszenie zasady domniemania niezastrzeżenia klauzuli dotyczącej wyłączenia jawności w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych. W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczono stan faktyczny sprawy oraz odwołując się regulacji konstytucyjnej oraz ustawowej wskazano, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Podkreślono przy tym, że w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono, aby przedsiębiorcy zgłosili zastrzeżenie powyższej tajemnicy, co powoduje, że w istocie nie dokonano oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji mimo, iż to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Organy, argumentując odmowę udostępnienia informacji publicznej, posłużyły się jedyni ogólnikami nie uzasadniając swojego stanowiska. W szczególności nie wykazano, aby przedmiot żądania skarżącego dotyczył informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadającej wartość gospodarczą. W dalszej części uzasadniania podniesiono, że stosownie do treści art. 35 ustawy o finansach publicznych zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zdaniem skarżącego, z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowanie dotyczyło zarówno prawa do informacji publicznej, jak i prawa do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, to na etapie postępowania administracyjnego podmioty, które były stronami umów o świadczenie usług prawnych w zakresie obsługi prawnej powinny w tym postępowaniu uczestniczyć. Mają one bowiem interes prawny wynikający przepisu prawa materialnego – art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ich brak umożliwił zaprezentowanie swoich stanowisk i argumentów dla ochrony ich interesu prawnego, co w konsekwencji przyczyniłoby się do pełniejszego wyjaśnieniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych dotyczących nr rachunków bankowych oraz zasad ustalenia i wysokości kwot wynagrodzeń w ramach umów dotyczących obsługi prawnej Gminy i Miasta S. od 2012 r. oraz treści umów zawartych przez dwa inne podmioty – K. Ś., "A"Sp. k. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że ustawa z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowi generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 powołanej powyżej ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Równocześnie, w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Udostępnieniu podlegają przy tym w szczególności, stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, ustawy, informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną są przy tym wiadomości dotyczące faktów zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Z powyższych względów, należy uznać, że informacje dotyczące zawartych w od 2012 r. przez Gminę i Miasto S. umów w zakresie obsługi prawnej gminy stanowiły informację publiczną. Organ istotnie udostępnił ich treść wnioskodawcy, odmawiając jednocześnie udostępnienia danych w zakresie nr rachunków bankowych oraz zasad ustalenia i wysokości kwot wynagrodzeń. Organ odwołał się przy tym do obowiązku zachowania tajemnicy przedsiębiorcy. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Nie ulega wątpliwości, iż umowa, której przedmiotem jest świadczenie usług przez przedsiębiorcę może zawierać w swej treści informacje, których ujawnienie nie leży w jego interesie, a więc mogące stanowić tajemnicę przedsiębiorcy. Wprawdzie ustawa nie definiuje pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, niemniej jednak podzielić trzeba pogląd, że w celu ustalenia jego znaczenia należy odwołać się do legalnej definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa", która została sformułowana w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z jego treścią, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Odpowiednio zatem przyjąć należy, że na tajemnice przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tego podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest natomiast uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one udostępnione. W niniejszej sprawie adwokat, z którym Gmina podpisała umowy na obsługę prawną, podjął działania w celu zachowania w tajemnicy treści tych umów, czego wyrazem jest jego oświadczenie. Jednakże w przypadku kolizji prawa do tajemnicy przedsiębiorcy z prawem do informacji publicznej nie można z góry przyjmować, że prawo przedsiębiorcy do zachowania tajemnicy ma zawsze pierwszeństwo przed prawem do informacji publicznej. Zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej, dlatego też, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy, bowiem jej istnienie musi być niewątpliwe, aby mogło uzasadniać odmowę. Równocześnie zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy o finansach publicznych gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, jest jednostką sektora finansów publicznych. Gospodaruje ona środkami publicznymi, które przeznacza także na realizację zobowiązań wynikających z zawieranych przez nią umów, w tym takich jak np. umowy na obsługę prawną. Według art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Przy czym przepis art. 35 tej ustawy stanowi, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Zatem przepis ten wprowadza zasadę domniemania niezastrzeżenia klauzuli dotyczącej wyłączenia jawności w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych. Oznacza to, że zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia. Powinna ona samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13, Baza NSA). W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie obowiązywało domniemanie braku wyłączenia jawności postanowień zawartej umowy, albowiem została ona zawarta przez jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiącą jednostkę sektora finansów publicznych, a wynikające z umowy zobowiązanie realizowane miało być przy zaangażowaniu środków publicznych Gminy. W konsekwencji, ograniczenie prawa do informacji mogło nastąpić tylko wówczas, gdy rzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe dostarczyłoby obiektywnego materiału uzasadniającego, że informacje zawarte w umowie, której dotyczyło żądanie, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Z kolei, to wymaga wskazania konkretnych informacji, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, mających dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą, korzystających z poufności. Organ dysponujący informacjami nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa, lecz powinien samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tej tajemnicy, bowiem tajemnica przedsiębiorcy, jak każda ustawowo chroniona tajemnica, ma charakter obiektywny i nie można istnienia takiej tajemnicy subiektywizować. Dla przedsiębiorcy wszystko, co wiąże się z jego funkcjonowaniem, może mieć wartość gospodarczą, jednakże nie wszystko stanowić będzie tajemnicę przedsiębiorcy. Stąd w motywach decyzji odmownej powinno być wyjaśnione, na czym - w przypadku danej umowy - tajemnica przedsiębiorcy polega. Tajemnica przedsiębiorcy nie jest wartością będącą celem samym w sobie lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji, żądanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Muszą one zatem obiektywnie zaistnieć, a więc w przypadku umowy informacje takie muszą być w niej zawarte (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 546/14, Baza NSA). W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił udostępnienia informacji dotyczących nr rachunków bankowych oraz zasad ustalenia i wysokości kwot wynagrodzeń podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz gminy, wskazując, że zleceniobiorcy skutecznie zastrzegli treść tych umów, jako objętą tajemnicą przedsiębiorcy. Stanowisko takie potrzymało Kolegium w decyzji odwoławczej. Wydając decyzje organy obu instancji nie dokonały jednak całościowej i wyczerpującej oceny w zakresie zasadności wyłączenia jawności żądanych umów, do czego były zobowiązane. Poprzestały wyłącznie na oświadczeniu zleceniobiorców, co do kwalifikacji danych objętych umową, jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa i niepodlegających upublicznieniu. Zauważyć jednak trzeba, że oświadczenie adwokata wyrażające wolę zastrzeżenia treści umów, nie zostało poparte żadną argumentacją uzasadniającą, że zastrzeżone informacje wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Jak już wcześniej wskazano, warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności. Do kompetencji organów należy ocena w kwestii, która z żądanych informacji stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i nie podlega udostępnieniu. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że organy nie są związane oświadczeniem przedsiębiorcy. Natomiast w niniejszej sprawie, wydając decyzje organy przyjęły oświadczenie zleceniobiorcy bez dokonania jakiejkolwiek oceny. Tym samym powstrzymały się od dokonania obligatoryjnej oceny żądanych informacji w aspekcie ograniczenia prawa ich udostępnienia ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W szczególności organy nie wyjaśniły jakie konkretnie informacje wynikające z umowy podlegają ochronie i nie uzasadniły też, dlaczego należało odmówić udostępnienia treści całej umowy. Bez szczegółowej i dogłębnej analizy trudno zaakceptować stanowisko, że cała treść umowy zlecenia na obsługę prawną może podlegać wyłączeniu z udostępnienia, tj. że wszystkie zawarte w niej informacje mieszczą się w zakresie ustalonym art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z samej treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w ściśle określonym zakresie, tj. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis ten nie mówi o całkowitym wyłączeniu prawa do informacji publicznej, ale o jego ograniczeniu w takim zakresie, w jakim wymaga tego ochrona prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ma zatem prawnych przeszkód, aby wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł zostać równocześnie rozpatrzony poprzez częściowe udostępnienie treści umowy i załatwiony odmownie tylko w części, z powołaniem się na ograniczenia wskazane w art. 5 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, w tym np. przez udostępnienie treści umowy po dokonaniu anonimizacji treści uznanych w ocenie organu za tajemnicę. Wydanie decyzji odmownej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga wyczerpującego uzasadnienia w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Uwzględniając powyższe uznać trzeba, że w niniejszej sprawie organy nie dokonały właściwej analizy wniosku skarżącego oraz interpretacji pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji także dokładnego ustalenia informacji mających status tajemnicy przedsiębiorcy. Organy uchyliły się tym samym od rozpoznania istoty sprawy, która sprowadzała się do ustalenia, które z informacji zawartych w umowie zastrzeżonej przez przedsiębiorcę faktycznie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i ze względu na ochronę wynikającą z art. 5 ust. 2 powołanej powyżej ustawy nie podlegają udostępnieniu. Wskazane nieprawidłowości związane były z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skoro organy nie dokonały ustaleń co do wskazanych kwestii i nie przedstawiły rozważań w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji, zatem przedwcześnie podjęły rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto, badane decyzje nie odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. i nie realizują zasady przekonywania ustalonej w art. 11 K.p.a. Równocześnie Sąd podziela stanowisko skarżącego, że w postępowaniu przed organami należało także zapewnić udział przedsiębiorców, ze względu na tajemnicę, których prawo do informacji publicznej podlegało ograniczeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2560/12, Baza NSA). W ocenie Sądu, stwierdzone naruszenia niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powodowało konieczność uchylenia, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej powinny uwzględnić ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności organy muszą mieć na względzie, iż ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnice przedsiębiorcy stanowi wyjątek od zasady jawności i dlatego dokonujące oceny w tym zakresie organy nie mogą polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, lecz powinny dokonać dokładnej i samodzielnej oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia w kontekście istnienia tajemnicy, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powołanej powyżej ustawy.