II SA/Po 1237/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia WSA Maciej Dybowski Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant St. sekr. sąd. Liliana Jasiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy z wniosku E. i J.S. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 2659/02 zakończonej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 20 marca 2003 r. oraz rozpoznania zarzutu do Uchwały Rady Gminy z dnia [...] września 2002 nr [...]; I. uchylić postanowienie z dnia 20 marca 2003 r. sygn. II SA/Po 2659/02 Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu; II. stwierdzić nieważność zaskarżonej Uchwały w § 2 pkt 6; III. zasądzić na rzecz skarżących od Rady Gminy kwotę 10,- zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ M. Dybowski Uchwałą nr [...] z [...].09.2002 r. Rada Gminy w § 2 pkt 6 odrzuciła zarzut wniesiony przez E. i J. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi K. "Osiedle [...]". W uzasadnieniu uchwały podpisanym przez Wójta Gminy stwierdzono, że zarzut małżonków S. dotyczący działek [...] i [...] sprowadzał się do tego, że ich działki podzielono na trzy około [...] m2 każda, ze stratą [...] m2. Ponieważ w wytycznych zawartych w studium oraz uzgodnień z Zespołem Parków Krajobrazowych wynikało, że minimalna powierzchnia działek winna wynosić około [...] m2, to żądanie wydzielenia 4 działek uznano za nieuzasadnione. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili, że w wyniku projektu planu stracą [...] m2 tj. 42% całej powierzchni liczącej [...] m2, gdyż kosztem działki [...] ma być urządzona droga oraz utworzono zbiornik osadowy. Uznając, że projekt planu narusza ich interesy skarżący wnosili o uchylenie uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Niniejsza sprawa toczy się przed Sądem po wznowieniu postępowania w sprawie II SA/Po 2659/02 zakończonej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, w którym skargę E. i J. S. odrzucono. O wznowieniu postępowania NSA orzekł postanowieniem dnia 18 września 2003 r. sygn. II SA/Po 1237/03. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Biorąc pod uwagę, że podstawą żądania wznowienia postępowania była jedna z przyczyn nieważności postępowania, o której mowa w art. 401 pkt 2 Kpc w związku z art. 59 Ustawy z 11 maja 1995 r. (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.) i ostatecznie NSA wznowił postępowanie w oparciu o przepisy art. 411 Kpc w związku z art. 59 ustawy cytowanej wyżej, to mimo brzmienia przepisu art. 275 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 poz. 1270) właściwym do rozpoznania sprawy z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) był Wojewódzki Sąd Administracyjny, który postanowienie z dnia 20 marca 2003 r. sygn. II SA/Po 2659/02 o odrzuceniu skargi uchylił. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy ze skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] września 2002 r. nr [...] r., którą odrzucono zarzut E. i J. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi K. "Osiedle [...]" Sąd uznał, że skarga jest w pełni uzasadniona. Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 nr 15 poz. 139 ze zm.), a pod rządami tej ustawy zapadła zaskarżona uchwała, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Ta swoboda gminy jest jednak ograniczana przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem miejscowy plan zagospodarowania jest uchwalany w wyniku stosowania sformalizowanej procedury określonej przepisami ustawy przewidzianej w art. 6 i 18 ustawy, a ponadto treść planu zagospodarowania przestrzennego powinna odpowiadać określonym wymogom prawa materialnego. Z regulacji zawartej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zarzuty osób, których interes prawny lub uprawnienie naruszono, są poddawane kontroli dwukrotnie i to w dwóch etapach. Najpierw mogą być one uwzględnione przez zarząd gminy, poprzez bieżącą zmianę w projekcie planu (art. 18 ust. 2 pkt. 8). Następnie może je uwzględnić bądź odrzucić rada gminy (art. 18 ust. 2 pkt 9) w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3). Skoro cytowany przepis określa kompetencje do załatwienia sprawy i to uchwałą wyłącznie radzie gminy, to rada nie może scedować na żaden inny organ gminy (zarząd, wójta, burmistrza lub prezydenta miasta) tego uprawnienia. Natomiast w niniejszej sprawie uchwałę nr [...] z dnia [...].09.2002 r. podjęła Rada Gminy, natomiast uzasadnienie tej uchwały z upoważnienia wójta sporządził jego zastępca, przy czym nie jest to wbrew tytułowi uzasadnienie do uchwały, lecz stanowisko Zarządu Gminy C. w kwestii nie uwzględnienia zarzutu. Powyższe uchybienie nie odpowiada przepisom art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym bowiem uchwała rady gminy odnosić się musi do indywidualnego adresata. Uzasadnienie faktyczne powinno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut, tę która jest powiązana z treścią kwestionowanego planu. Natomiast uzasadnienie prawne winno przedstawiać związek tej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczyły interes prawny skarżących i tłumaczyć na tle tych norm dlaczego zarzutu postanowiono nie uwzględnić. W uzasadnieniu winna się znaleźć dokładna analiza odnosząca się do faktycznych zarzutów skarżących. W niniejszej sprawie zarząd nie uwzględniając zarzutu odniósł się wyłącznie do żądania wydzielenia określonej ilości działek. Nie odniósł się natomiast do norm prawa materialnego jakimi są przepisy chroniące własność i to zarówno rangi ustawowej (art. 140 Kc) jak i ponadustawowej zawartych w Konstytucji RP mimo, że skarżący zarzucali, że plan zagospodarowania przestrzennego zabiera im 42% nieruchomości. Taką samą argumentację przyjęto w uzasadnieniu do uchwały Rady Gminy będącej przedmiotem skargi, podpisanym przez z-cę wójta. Zgodnie z przepisami art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 nr 15 poz. 139), naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z uwagi na powyższe, w oparciu o cytowany przepis w związku z art. 85 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 717) oraz przepisy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ M. Dybowski L/J POUCZENIE 1. Od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjnym wyroku przysługuje skarga kasacyjna. 2. Skargę kasacyjną wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. 3. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.