II SA/Po 1241/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2006r, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C., E. C. na uchwały Rady Miasta P. z dnia 27 września 2005r. Nr LXXVIII/861/2005; LXXVIII/862/2005; LXXVIII/863/2005 w przedmiocie protestów do projektu planu miejscowego postanawia odrzucić skargi /-/ St.Małek K. C. oraz E. C. pismami z [...] czerwca 2005r. wnieśli zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "terenu w rejonie węzła "A" część A, B i C – w P. . K. C. podał, iż nie wyraża zgody aby w sąsiedztwie jego nieruchomości powstały budynki produkcyjne zakładów "B". Projektowany plan spowoduje – jego zdaniem – negatywne skutki na przedmiotowym terenie w zakresie ochrony przyrody. E. C. wskazała, iż rozbudowa zakładów "B" doprowadzi do nadmiernej uciążliwości związanej z emisją gazów, ścieków itp. Spowoduje też zmianę spokojnej dotychczas okolicy w teren uprzemysłowiony. Wprawdzie jej nieruchomość znajduje się kilkaset metrów w linii prostej od terenu zakładu, ale po zmianie planu i rozbudowie fabryki sytuacja ta ulegnie pogorszeniu. W ramach realizowanej procedury planistycznej, w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 07 lipca 1994r. (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003r. (Dz.U. Nr 80 poz. 717) powyższe pisma zakwalifikowane zostały jako protesty (art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Rada Miasta P. uchwałami z dnia 27 września 2005r. a) Nr LXXVIII/861/2005 b) Nr LXXVIII/862/2005 c) Nr LXXVIII/863/2005 na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r Nr 142 poz. 1591 ze zm.), art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odrzuciła wniesione przez K. C. i E. C. protesty. Skargi na powyższe uchwały wnieśli ([...] października 2006r.) K. C. i E. C. , domagając się stwierdzenia ich nieważności. Przy oznaczeniu przedmiotu zaskarżenia skarżący powołali się na symbole projektów uchwał o odrzuceniu protestów opracowanych przez Miejską Pracownię Urbanistyczną PU 1018/05, PU 1020/05 i PU 1021/05, które odpowiadają kolejnym numerom podjętych przez Radę Miasta uchwal w sprawie odrzucenia protestów do projektów miejscowego planu dla terenu w rejonie węzła "A" część A, B i C. W dacie wniesienia skarg zainteresowani wnieśli do rady Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Gmina Miasto P. w odpowiedzi na skargi wniosła o ich odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wskazano, iż w świetle przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym skargę do sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie osoba, która wniosła skutecznie zarzut na ustalenia projektu miejscowego planu. zarzut, zgodnie z powołanym przepisem, może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu. Skarżący, nie będąc właścicielami nieruchomości położonych na terenie objętym projektami planów, nie wskazali na naruszenie interesu prawnego, bądź uprawnienia. Podkreślono, że projekt planu nie określa sposobu rozbudowy konkretnego zakładu produkcyjnego. Jego przedmiotem jest jedynie ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania określonego terenu. Projekt planu nie określa też jakie inwestycje będą realizowane na tym terenie (i przez jakie podmioty). W każdym razie niedopuszczalne jest przedsięwzięcie, którego realizacja spowoduje przekroczenie określonych norm czynników szkodliwych. Zwrócono uwagę, iż wniesienie przez skarżących skarg w oparciu o przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest również niedopuszczalne. Równocześnie bowiem z ich wniesieniem wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, co jest sprzeczne z dyspozycją powołanego przepisu. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są niedopuszczalne. Protest, zgodnie z przepisem art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu wyłożonego do publicznego wglądu. O uwzględnieniu, bądź odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, która nie wymaga uzasadnienia. Zarzut (art. 24) może wnieść każdy. którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu, bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienia faktyczne i prawne. Uchwałę taką wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od jej doręczenia. W praktyce zdarzają się przypadki błędnego określania pisma przez wnoszących żądania w odniesieniu do projektu planu (protest bądź zarzut). należy jednak przyjąć, że o charakterze pisma nie decyduje jego nazwa (ani nawet zakwalifikowanie przez organ gminy), ale tylko to, czy w danej sytuacji został naruszony interes prawny lub uprawnienie autora tego pisma. Rada Miasta słusznie oceniła, iż pisma skarżących nie są zarzutami. Nie spełniają bowiem wskazanych wymogów przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego względu mogły być tylko oceniane jako protesty, o których mowa w art. 23. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy tej ustawy regulują zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, a przepis art. 33 stanowi, iż ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższa regulacja przesądza zatem, iż w postępowaniu planistycznym interes prawny oparty jest z reguły na prawie własności nieruchomości położonej na terenie objętym projektem planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsporne jest, że nieruchomości skarżących położone są poza obszarem objętym projektami planu i to w stosunkowo znacznej odległości (por. graficzny projekt planu – k.73). Projekty planu nie ograniczają zatem skarżącym prawa własności nieruchomości poprzez uniemożliwienie dotychczasowego z niej korzystania. Wyłożone do publicznego wglądu projekty nie dotyczą interesów prawnych (czy uprawnień) skarżących, określonych przez art. 140 kc, czy art. 64 Konstytucji RP. Przedstawione w pismach z 23 czerwca 2005r. okoliczności należało zatem istotnie zakwalifikować jako protesty, a nie jako zarzuty. Podnoszone przez skarżących problemy związane z nadmiernym hałasem, emisją gazów, ścieków, naruszeniem prawa do prywatności, czy spadkiem wartości ich nieruchomości nie stanowią naruszenia prawa materialnego, lecz wiążą się wyłącznie z ich interesem faktycznym, który nie mógł jednak stanowić podstawy zarzutu. Podkreślić należy, iż zmiana dotychczasowego przeznaczenia terenu nie oznacza, że wskazane zagrożenia, czy też uciążliwości istotnie wystąpią, a tym bardziej, że będą dotyczyć skarżących. Z tych powodów postanowiono na podstawie art. 58 § 1 pkt .. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Z 2002r. Nr 153 poz. 1270) o odrzuceniu skarg na uchwały z 27 września 2005r. Nie jest również możliwe rozpoznanie niniejszej sprawy na płaszczyźnie przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem skargę do sądu administracyjnego można bowiem wnieść po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skarga wniesiona jednocześnie z wezwaniem podlega odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 6). Z tych powodów postanowiono jak w sentencji. /-/ St.Małek