II SA/Po 1242/17

Dnia 13 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 roku sprawy ze skargi U. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2017 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...] znak [...], Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r., poz. 1332, dalej "Pr.b.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017r., poz.1257, dalej: "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E. Sp. z o.o. w M. ul. [...], [...] (dalej jako "Inwestor"), na budowę farmy wiatrowej K. , w części dotyczącej (zgodnie z art. 33 ust.1 Pr.b.) 11 elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci fundamentów elektrowni wiatrowych, linii kablowych SN 30 kV, światłowodowych i uziemienia stałego układu drogowego z elementami tymczasowymi oraz zjazdów z dróg gminnych na obszarze działek w jednostce ewidencyjnej K. w obrębach: T. , Ś. , T., G. : na działkach nr ewid.: [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb T.; nr ewid.[...], [...] [...], 12 28, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb Ś.; nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...], 231 obręb T.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzję wydano po rozpatrzeniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę z dnia 05 lipca 2016r. na obszarze działek w jednostce ewidencyjnej K. , obręby T. , Ś. T.. Do wniosku dołączono projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną decyzję Wójta G. K. z dnia [...] 2015r. znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie 15 elektrowni wiatrowych o mocy pojedynczej turbiny od 3,0 do 3,3 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie G. K., oraz załączniki dokumentujące zmianę lokalizacji części elektrowni wiatrowych względem zdefiniowanych załącznikiem graficznym do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. K.. W dniu 13 lipca 2016r. inwestor skorygował wniosek i wykreślił z niego ..." i stacji elektroenergetycznej GPO FW K. wraz z linią przyłącza elektroenergetycznego WN 110 kV i światłowodową ...". Organ przedstawił przebieg postępowania przeprowadzonego w związku z wpłynięciem tak określonego wniosku. Uzasadniając dalej decyzję Starosta [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust 1 Pr.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dot. wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Przepis ten wykorzystał inwestor i podzielił inwestycję na części, na jego wniosek decyzją Nr [...] z dnia 31 października 2016r. udzielono pozwolenia na budowę infrastruktury towarzyszącej w postaci stacji elektroenergetycznej GPO FW K. wraz z linią przyłącza elektroenergetycznego WN 110 kV i światłowodową. Dalej wskazano, że z załączonego do wniosku projektu budowlanego wynika, iż Inwestor wnioskuje o budowę farmy wiatrowej składającej się z 11 turbin wiatrowych o wysokości wieży 137,0 m i średnicy łopat 126,0 m, wys. 200,0 m wieży z łopatami o symbolach: WKA 5, WKA 6, WKA 16, WKA 22, WKA 23, WKA 25, WKA 31, WKA 41, WKA 47, WKA 48, WKA 51 z infrastrukturą towarzyszącą w postaci fundamentów elektrowni wiatrowych, linii kablowych SN 30 kV, światłowodowych i uziemienia, stałego układu drogowego z elementami tymczasowymi oraz zjazdów z dróg gminnych. Lokalizacja niektórych turbin wiatrowych, tj.: WKA 5, WKA 6, WKA 22, WKA 23, WKA 25, WKA 41, WKA 51 została przesunięta względem wskazanej lokalizacji w planie miejscowym G. K.. Przyczyny przesunięcia zostały udokumentowane na str. 21 projektu budowlanego. Na podstawie § 146 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. K. na terenach z przeznaczeniem na uprawy polowe i łąki oznaczonych na rysunku planu symbolami 7 RP.1, 7 RP.18, 7 RP.21, 7 RP.51, 7 RP.53, 7 RP.55, 7 RŁ.3, 7 RŁ 56, 8 RP.1, 8 RP.21, 8 RP.28, 8 RP.2 i 9 RP.S, wyznaczono lokalizacje turbin wiatrowych tworzących fermę elektrowni wiatrowej. Przy lokalizacji turbin obowiązuje zachowanie odległości od zabudowy 500 m, od autostrady 100 m, od dróg głównych 50 m oraz od dróg lokalnych 40 m. Odległość od zabudowy może być zmniejszona wyłącznie na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zmiana lokalizacji turbin wiatrowych udokumentowana szczególnymi warunkami np. gruntowymi nie będzie wymagała zmiany niniejszej uchwały. Starosta stwierdził, że lokalizacja wszystkich wnioskowanych turbin wiatrowych jest zgodna ze wskazaniami decyzji Wójta G. K. znak: [...] z dnia [...] 2014r, ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Według tej decyzji należy zachować współrzędne posadowienia turbin wiatrowych w układzie współrzędnych 1992. Współrzędne posadowienie wskazane zostały w tabeli na str. 25 projektu budowlanego. Organ uznał, że zakres i treść projektu został dostosowany do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania. Inwestor zapewnił sporządzenie i sprawdzenie projektu budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień sporządzenia projektu budowlanego zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Organ dokonując sprawdzenia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdził, iż projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla G. K. uchwalonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] 2003r. Rady Gminy w K. , ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...], poz. [...] z dnia [...] 2003r. Biorąc pod uwagę powyższe oraz uznając spełnienie warunków określonych w art. 33 ust. 2 i art. 34 ustawy Pr.b. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie w ustawowym terminie wnieśli D. R. i U. G., reprezentowana przez J. B.. Odwołujący D. R. podtrzymał zarzuty postawione w ramach postępowania. Pełnomocnik drugiej strony zarzucił, że Inwestor podzielił realizację przedsięwzięcia na etapy, a dla znacznych jego fragmentów nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto organ nie ustalił wszystkich stron postępowania, podczas gdy w zasięgu oddziaływania nadmiernego hałasu w porze nocnej i w odległości do 500m znajdują się nie objęte ustaleniami działki ewidencyjne. Ponadto współrzędne posadowienia niektórych siłowni różnią się między sobą w Projekcie budowlanym zagospodarowania terenu i w Projekcie budowlanym – część arch.-bud. – drogi dojazdowe (...). Dokumentacja projektowa jest zatem niedokładna i niespójna. W uzupełnieniu odwołania (pismo z 9.08.2017 r.) pełnomocnik podniósł brak w dokumentacji sprawy uzgodnień na przekroczenie rzeki M. i przez to brak spełnienia warunku z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego. Wskazano ponadto na niezgodności pomiędzy decyzjami Starosty [...] z [...]2016 r. oraz z [...]2016 r. w zakresie działek w obr. C.. Poza tym decyzja Wojewody z [...].2016 r. znak [...] dot. pozwolenia na budowę dla części przedsięwzięcia budowy farmy wiatrowej K. nie wymienia działki nr ewid.[...] obr. P. gm. P.. Zatem nie jest możliwe w sposób ciągły zlokalizowanie przyłącza do farmy. Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewoda w pierwszej kolejności wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawiając bądź wydając pozwolenie na budowę określonej inwestycji winien kierować się ściśle określonymi w przepisach prawa wytycznymi. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1- 4 Pr.b. określa czynności, jakie organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o udzieleniu bądź nie pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego Starosta [...] w ramach przeprowadzonego postępowania ustalił wszystkie kwestie objęte tym unormowaniem. I tak, ustalono, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy w K. z dnia 29 maja 2003 r. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. K.. Obiekty wchodzące w skład zamierzenia zaprojektowano na działkach położonych w obrębach geodezyjnych Ś. , T. i Turkowo, na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem RP - tereny upraw polowych, dla których ustalono utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczonym prawem do ich zabudowy, wyłącznie poprzez lokalizację obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej (§ 90 pkt 1, § 103 pkt 1, § 115 pkt 1). W planie miejscowym wyznaczono jednakże dla poszczególnych jednostek strukturalnych obszary, gdzie możliwa jest lokalizacja turbin wiatrowych: dla sołectwa Ś. są to tereny oznaczone symbolami [...], [...], [...], [...], [...], [...]; dla sołectwa T. - [...], [...], [...]; dla sołectwa T. - [...], [...] Dla wskazanych terenów przewidziano lokalizację turbin wiatrowych w miejscach wyznaczonych na rysunku planu z uwzględnieniem dodatkowych wytycznych określonych w § 146 uchwały, zgodnie z którym zaprojektowane elektrownie wiatrowe tworzyć mają farmę wiatrową. W myśl § 146 ust. 2 planu miejscowego przy lokalizacji turbin wiatrowych należy zachować następujące odległości: od zabudowań - 500 m; od autostrady - 100 m; od dróg głównych - 50 m; od dróg lokalnych - 40 m. Wskazane odległości mogą zostać zmniejszone na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, natomiast sama zmiana lokalizacji turbin wiatrowych w stosunku do miejsc ściśle wyznaczonych na rysunku planu, która udokumentowana zostanie szczególnymi warunkami np. gruntowymi, nie będzie wymagała zmiany planu miejscowego. Na terenach przewidzianych dla elektrowni wiatrowych dopuszcza się ponadto możliwość lokalizacji sieci i urządzeń elektroenergetycznych kablowych i napowietrznych, związanych z przesyłem energii elektrycznej wytwarzanej przez turbiny wiatrowe, z uwzględnieniem przepisów szczególnych (§ 146 ust. 4 planu miejscowego). Wojewoda wyjaśnił, że sporne elektrownie wiatrowe zaprojektowano na terenach o przeznaczeniu rolniczym, na których dopuszczono lokalizację turbin wiatrowych: elektrownie WKA16 i WKA41 zlokalizowano na terenie oznaczonym symbolem [...]; elektrownie WKA47 i WKA48 zlokalizowano na terenie oznaczonym symbolem [...]; natomiast elektrownie WKA25, WKA51, WKA22, WKA31, WKA23, WKA5 i WKA6 usytuowano na terenie oznaczonym symbolem [...] Lokalizację turbin o symbolach WKA5, WKA6, WKA22, WKA23, WKA25, WKA41, WKA51 zmieniono w stosunku do lokalizacji wskazanej w załączniku graficznym planu miejscowego z uwagi na niekorzystne warunki gruntowe, stosunki wiatrowe, konieczność spełnienia unormowań dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu, uwarunkowania wynikające z analiz ornitologicznych i chiropterologicznych, co zostało wykazane przez inwestora w załączonych do dokumentacji analizach (segregator "Uzupełnienie do projektu budowlanego Farma Wiatrowa K. " w aktach sprawy). Wskazane zmiany lokalizacji turbin, zgodnie z zapisami planu miejscowego, są dopuszczalne i nie wymagają zmiany Uchwały Rady G. K.. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, iż ich usytuowanie zgodne jest z zapisami planu (lokalizacją i funkcją terenu). Dalej Wojewoda wyjaśnił, że budowa elektrowni wiatrowych została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. I pkt. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, nr 213, poz. 1397 ze zm.) - dla elektrowni o mocy nominalnej powyżej 100 MW, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, oraz § 3 ust. 1 pkt. 6 - dla elektrowni lokalizowanych na obszarach objętych formami ochrony przyrody i o wysokości całkowitej powyżej 30 m, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Tym samym zaszła konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) - planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona w ramach postępowania prowadzonego przez Wójta G. K., które zakończyło się wydaniem dnia 24 listopada 2015 r. decyzji środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (znak: [...]) polegającego na "budowie 15 elektrowni wiatrowych o mocy pojedynczej turbiny od 3,0 do 3,3 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie G. K., utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2016 r., znak: [...] Zdaniem Wojewody Wójt przeanalizował wszystkie aspekty przedsięwzięcia i wskazał, iż inwestycja w kształcie i o parametrach przedstawionych przez inwestora może zostać zrealizowana na przedmiotowym terenie. Określił przy tym maksymalne wartości parametrów, jakie mogą posiadać projektowane turbiny wiatrowe: łączna moc wszystkich zrealizowanych elektrowni wynosić może od 45 do 49,5 MW, przy czym moc nominalna pojedynczych turbin musi mieścić się w zakresie od 3,0 do 3,3 MW; wysokość wieży elektrowni - od 115 m n.p.t. do 149 m n.p.t.; średnica wirnika do 126 m; maksymalny poziom mocy akustycznej pojedynczej turbiny do 106 dB. Wójt G. K. nie stwierdził konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko czy konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto we wskazanej decyzji określono współrzędne (w układzie współrzędnych 1992) posadowienia poszczególnych turbin. Zdaniem Wojewody analizując przedłożony przez inwestora projekt należy stwierdzić, że zaprojektowane turbiny wiatrowe mieszczą się we wskazanych w decyzji środowiskowej parametrach, a inwestor nie dokonał w stosunku do nich zmian. Dodatkowo, w ramach przeprowadzonego przez Wójta G. K. postępowania w sprawie uwarunkowań środowiskowych realizacji przedsięwzięcia oraz postępowania odwoławczego od wydanej decyzji przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P., przeanalizowane zostały szczegółowo wszelkie uwarunkowania lokalizacji farmy wiatrowej na terenie G. K. (ekologiczne, przyrodnicze, czy krajobrazowe). W kwestii stron postępowania Wojewoda wyjaśnił, że ma tu zastosowanie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, będący lex specialis (przepisem szczególnym) w stosunku do art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ I instancji wyznaczając krąg stron postępowania opierał się o zapisy planu miejscowego, a także analizę akustyczną zamierzenia załączoną przez inwestora do dokumentacji. W myśl § 146 ust. 2 planu miejscowego przy lokalizacji turbiny wiatrowej należy zachować odległość co najmniej 500 m od zabudowań. Starosta [...] uznał za strony przedmiotowego postępowania podmioty posiadające prawo do nieruchomości położonych w promieniu około 500 m od projektowanych turbin oraz położonych w zasięgu izofon akustycznych 45 dB. W ocenie organu odwoławczego taki sposób ustalenia kręgu stron jest poprawny i zapewnia poszanowanie interesów osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu oraz pismach pełnomocnika U. G., Wojewoda wyjaśnił w pierwszej kolejności, iż w ramach przedmiotowej sprawy inwestor wnioskował o udzielenie pozwolenia na budowę 11 elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: fundamenty elektrowni wiatrowych, linie kablowe SN 30 kV, światłowodowe i uziemienia, stały układ drogowy z elementami tymczasowymi oraz zjazdy z dróg gminnych. Ze złożonego wniosku, jak i z projektu budowlanego nie wynika, aby zamiarem inwestora było etapowanie wnioskowanego zamierzenia, bowiem zatwierdzona dokumentacja projektowa obejmuje wszystkie wskazane we wniosku elementy (zarówno turbiny wiatrowe, jak i infrastrukturę towarzyszącą). Niezasadny jest wobec tego zarzut braku odrębnej decyzji zatwierdzającej zagospodarowanie terenu dla całego zamierzenia. W odniesieniu do kwestii przejścia planowaną infrastrukturą kablową SN, uziemienia i światłowodową pod rzeką M. (wskazywana przez pełnomocnika strony działka o nr ewid.[...], obr. Śliwno) Wojewoda stwierdził, że zgodnie z informacją zawartą w dokumentacji projektowej przejście pod dnem rzeki M. nie jest przedmiotem opracowania i zostało przedstawione na rysunkach zagospodarowania terenu wyłącznie w celach informacyjnych. Wykonanie ww. przejścia zostanie opracowane odrębną dokumentacją i złożone do organu właściwego w ramach zgłoszenia na podstawie art. 123a ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne (informacja zawarta w projekcie budowlanym - Projekt budowlany zagospodarowania terenu, tom B, str. 7). Nie są zatem uzasadnione argumenty odwołującego dotyczące m.in. braku tytułu prawnego inwestora do dysponowania działką o nr [...], obr. Śliwno, czy braku pozwolenia wodno-prawnego, z uwagi na fakt, iż dokumentacja projektowa zatwierdzona zaskarżoną decyzją nie obejmuje przejścia linii kablowych pod rzeką M.. W stosunku do zarzutów podnoszonych przez D. R., dotyczących obniżenia wartości nieruchomości poprzez realizację planowanej inwestycji, Wojewoda wyjaśnił, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Nie chodzi jednak o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r,, II SA/Ka 1563/02). Kwestie dotyczące obniżenia wartości nieruchomości mieszczą się w granicach kompetencji sądów powszechnych, rodzą ewentualne roszczenia cywilnoprawne i nie mogą być przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Poza tym budowa elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie nieruchomości odwołującego nie uniemożliwi korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Zasadniczo ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikają z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a nie z decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem zlokalizowanie elektrowni na obszarach wyznaczonych dla nich w planie miejscowym nie naruszy prawa odwołującego do zagospodarowania swojej nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Wojewody Inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów w zakresie prawa budowlanego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wytycznymi zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami technicznymi. Inwestor załączył komplet wymaganych dokumentów, a projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego należało utrzymać w mocy decyzję Starosty [...] udzielającą pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła U. G., zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 7 w zw. z art. 10 §1, art. 77 §1, art. 78 §1, art. 80, art. 107 §1 pkt 7 i 9 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie zgłoszonych wniosków dowodowych i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, niewłaściwą ocenę decyzji organu I instancji, nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i błędną jego ocenę. Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji w obu instancjach. Mając na uwadze § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczególnych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, zdefiniowano farm wiatrową jako jednostkę wytwórczą lub zespół tych jednostek wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, podłączoną do sieci w jednym miejscu przyłączenia. Miejsce przyłączenia zdefiniowano w § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia jako punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią. W tym przypadku inwestor wykorzystując art. 33 ust. 1 Pr.b. podzielił inwestycję na części, co przyznano w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Spółka parafując zmiany w złożonym wniosku de facto zaakceptowała właściwość Starosty [...] do wydania decyzji w części dot. lokalizacji linii kablowych SN 30 kV, przyłącza 110 kV i stacji elektoroenergetycznej GPO FW K. na terenach gminy D. i P.. Starosta [...] decyzją z [...]2016 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującego ww. obiekty. Inwestor uzyskał decyzję dla etapów przedsięwzięcia w zakresie infrastruktury przyłącza elektroenergetycznego farmy wiatrowej K. . O etapowaniu świadczyć może uzyskanie przez Inwestora decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 20 maja 2016 r. dla tej infrastruktury. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawo budowlane jest uzasadniony, brak jest bowiem ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Skarżąca podniosła, powołując wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1854/13, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę każdego kolejnego etapu inwestycji powinna obejmować jedynie projekt architektoniczno-budowlany obiektu/zespołu obiektów, objętego wnioskiem. Integralną częścią takiego pozwolenia budowlanego będzie wówczas ostateczna decyzja dotycząca pozwolenia na budowę I etapu, w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem skarżącej zachodzi również niezgodność projektowanej lokalizacji siłowni wiatrowej WKA 23 pomiędzy wskazaniami zawartymi w projekcie zagospodarowania terenu farmy wiatrowej K. TOM B, a decyzją środowiskową. W projekcie zagospodarowania terenu Tom B na stronach 17-20 zamieszczono tabelę przedstawiającą lokalizację farmy sprawa [...] Wskazano tam lokalizację fundamentu i wieży siłowej WKA 23 na dz. ewid. Nr [...] obr. T. gm. K., a obszar omiatania łopat wirnika na (nad) dz. ewid. nr [...] obr. T. . Natomiast w decyzji środowiskowej ustalono jednoznacznie lokalizację na dz. ewid. Nr [...], zaś omiatanie działki nr [...]. Zatem omiatanie łopat wirnika działki nr [...], na której znajduje się droga gminna nr [...] P, jest niezgodne z decyzją środowiskową i narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca podtrzymała zarzut nieposiadania przez Inwestora tytułów prawnych do nieruchomości wskazanych we wniosku dowodowym z dnia 04.09.2017 r. oraz do dz. ewid. [...] obr. Śliwno gm. K.. Inwestor oświadczył, że posiada prawo do dysponowania ww. nieruchomościami, czego organ nie zweryfikował choć z dokumentów załączonych do skargi, wydanych przez Burmistrza Gminy P. i Wójta Gminy D. wynika, że nie jest to zgodne z prawdą. W związku z powyższym zaszło podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 233 Kodeksu karnego. Do skargi załączono skierowane do tut. Sądu pismo J. B. zat. "Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa" z dnia 10.11.2017 r. wraz z dokumentami wystawionymi przez Burmistrza P. i Wójta Gminy D., dotyczącymi działek, które nie zostały wymienione jako teren objęty inwestycją dla której udzielono pozwolenia na budowę, oraz pismo Wójta G. K. z dnia 1.04.2016 r. znak [...], którym organ ten wyraził zgodę na omiatanie łopat wirnika części działki nr [...] o pow. 3,9m2 w m. Turkowo gm. K., stanowiącej wewnętrzną drogę dojazdową do pól. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej 30 maja 2018 r. pełnomocnik Inwestora - radca prawny M. S., wniósł o oddalenie skargi podnosząc w zakresie zarzutów skargi, że strony postępowania zostały prawidłowo ustalone przez organ bez uwzględnienia nowych przepisów o siłowniach wiatrowych, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane winno dotyczyć nie nieruchomości omiatanych łopatami wirnika, lecz nieruchomości, na których wykonywane są roboty budowlane. Odnosząc się do kwestii etapowania inwestycji, której zdaniem pełnomocnika w tym przypadku nie ma, pełnomocnik przedłożył w formie załącznika do protokołu pismo z 30 maja 2018 r. W uzasadnieniu stanowiska Inwestora pełnomocnik w piśmie tym wyjaśnił, że wskazane przez skarżącą wyroki NSA nie zostały podzielone w innych wyrokach tego sądu. Dla linii orzeczniczej NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych reprezentatywna jest natomiast teza wyrażona w wyroku II OSK 878/16 z dnia 24 stycznia 2018 r., zgodnie z którą inwestor jest obowiązany do pierwszego wniosku obejmującego pierwszy etap dołączyć projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tylko wówczas bowiem organ może prawidłowo ocenić zgodność całego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy decyzją o warunkach zabudowy. Zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zatwierdza całego planu zagospodarowania działki lub terenu, a jedynie ocenia. Wywodzenie z art. 33 ust. 1 zd. 2 Prawa budowalnego upoważnienia do zatwierdzenia całego planu zagospodarowania działki lub terenu naruszałoby zasadę niedomniemywania kompetencji organów władzy publicznej na podstawie prawa (art. 7 Konstytucji RP). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostawała decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie farmy wiatrowej K. , składającej się z 11 elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci fundamentów elektrowni wiatrowych, linii kablowych SN 30 kV, światłowodowych i uziemienia stałego układu drogowego z elementami tymczasowymi oraz zjazdów z dróg gminnych na obszarze działek w jednostce ewidencyjnej K. w obrębach: T. , Ś. , T., G. – na wskazanych przez Inwestora działkach ewidencyjnych. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Wojewody stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane (Pr.b.). Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W świetle powołanych regulacji uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego, zostały ograniczone do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 35 ust. 1 pkt 1), a także kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 Pr.b. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.b.). Organy architektoniczno-budowlane nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej ( art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Wyłączną odpowiedzialność za projekt architektoniczno-budowlany ponosi projektant oraz osoba sprawdzająca, zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego zostały zatem ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy), wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 Pr.b. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie właściwy organ uprawniony został do nałożenia postanowieniem (rt. 35 ust. 3 Pr.b.) na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem wniosku Inwestora istotne pozostaje, że realizacja wnioskowej inwestycji wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Na etapie wydania decyzji przez Starostę Nowotomyskiego przedłożony projekt budowlany był kompletny i zawierał wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia i pozwolenia. Sąd podzielił stanowisko organów co do możliwości udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projekt budowlany nie zawiera wszystkich rozwiązań w zakresie infrastruktury przyłączeniowej. W niniejszej sprawie dotyczy to instalacji objętych decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] 2016 r. – umożliwiających połączenie poszczególnych turbin z sieciami zewnętrznymi. W tym zakresie wskazać należy, że przepis art. 33 ust. 1 zdanie 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Siłownia wiatrowa jest obiektem budowlanym - budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). W przedmiotowym postępowaniu wnioskiem inwestora objęta została budowa farmy wiatrowej wraz z wymienioną w sentencji decyzji infrastrukturą towarzyszącą. W części dotyczącej budowy infrastruktury towarzyszącej w postaci stacji elektroenergetycznej GPO FW K. wraz z linią przyłącza elektroenergetycznego WN 110 kV i światłowodową Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] 2016 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującego ww. obiekty. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W przypadku etapowania inwestycji inwestor jest obowiązany do pierwszego wniosku obejmującego pierwszy etap dołączyć projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Jak wyjaśniono w orzecznictwie i doktrynie z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. W sprawach dotyczących poszczególnych etapów zamierzenia inwestycyjnego projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego nie może podlegać wielokrotnemu zatwierdzeniu decyzją administracyjną. Nie można byłoby bowiem akceptować sytuacji, iż dana kwestia w części obejmującej projekt zagospodarowania terenu podlegałaby kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, wobec możliwości podniesienia zarzutu z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. A. Ostrowska [w] Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2012, s. 306-307). Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, która – jak wynika z rozstrzygnięcia – obejmuje drugi etap inwestycji, projekt zagospodarowania terenu nie był przedmiotem analizy organów i rozstrzygania. Ponadto należy wskazać, że realizacja przyłączy ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z nim do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy ( por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2013 r., II OSK 896/12, LEX 1358525, wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2015 r., II SA/Łd 556/15, LEX 1930273). Z powyższego wynika zatem, iż możliwość realizacji przyłączy we wskazanych odrębnych trybach oznacza, że nie muszą one być objęte decyzją o pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w jego zasadniczej części. W okolicznościach niniejszej sprawy projekt zagospodarowania terenu zawiera lokalizację przewidzianych do realizacji turbin wraz z infrastrukturą drogową, określeniem przebiegu linii kablowych łączących poszczególne turbiny z infrastrukturą techniczną objętą pozwoleniem (linii kablowych SN 30 kV, światłowodowych i uziemienia stałego układu drogowego z elementami tymczasowymi oraz zjazdów z dróg gminnych). Dokumentacja projektowa w tym zakresie była kompletna, także w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu dla tak określonego zamierzenia budowlanego. Inwestor wnioskował o udzielenie pozwolenia na budowę 11 elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: fundamenty elektrowni wiatrowych, linie kablowe SN 30 kV, światłowodowe i uziemienia, stały układ drogowy z elementami tymczasowymi oraz zjazdy z dróg gminnych. Zatwierdzona dokumentacja projektowa obejmuje wszystkie wskazane we wniosku elementy (zarówno turbiny wiatrowe, jak i infrastrukturę towarzyszącą), niezasadny jest wobec tego zarzut braku odrębnej decyzji zatwierdzającej zagospodarowanie terenu dla całego zamierzenia. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego oraz decyzji środowiskowej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym była już przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja Wójta G. K. z dnia 24 listopada 2015 r. nr [...] ma walor decyzji ostatecznej i prawomocnej, bowiem poddana była kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II SA/Po [...] oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta. Wyrok Sądu jest prawomocny. Na gruncie rozpatrywanej obecnie sprawy organy obu instancji dokonały szczegółowej analizy regulacji planu miejscowego w zakresie terenu objętego zamierzeniem Inwestora, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Ocena ta w opinii Sądu jest prawidłowa. W szczególności z dokumentacji projektowej wynika, że zachowano wymagane zapisami planu miejscowego odległości turbin wiatrowych od zabudowań oraz od drogi – w tym co do dróg lokalnych. W tej sytuacji brak jest podstaw do formułowania wobec inwestora zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Skarżąca wywodzi, że omiatanie łopat wirnika turbiny nr działki nr [...], na której znajduje się droga gminna nr [...] P, jest niezgodne z decyzją środowiskową i narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem w zatwierdzonym projekcie budowlanym wskazano lokalizację fundamentu i wieży siłowej WKA 23 na dz. ewid. Nr [...] obr. T. gm. K., a obszar omiatania łopat wirnika na (nad) dz. ewid. nr [...] obr. T. , natomiast w decyzji środowiskowej ustalono jednoznacznie lokalizację na dz. ewid. Nr [...], zaś omiatanie działki nr [...]. W opinii Sądu zarzut ten jest nieuprawniony, bowiem zgodność z decyzją środowiskową została przez inwestora zachowana. Jak wynika z informacji udzielonych przez organ, który wydał decyzję środowiskową – Wójta G. K. (k. nr [...] Tom I akt admin. organu I instancji), w decyzji określono numery ewidencyjne działek, na których posadowione mają być turbiny wiatrowe oraz numery ewidencyjne działek, na których ma być zrealizowana infrastruktura towarzysząca. Działkę nr [...] obr. T. , jako objętą omiataniem łopat turbiny WKA 23, inwestor wskazał w uzupełnieniu wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z map załączonych do projektu, zasięg omiatania łopatami turbiny działki tej nie obejmuje i zasięg ten kończy się na linii granicznej pomiędzy działkami nr [...] W takich uwarunkowaniach rozpatrujące sprawę organy mogły uznać zachowanie przez inwestora zgodności planowanej inwestycji z decyzją środowiskową. Ponadto należy mieć na uwadze, że decyzja środowiskowa jest wiążąca dla organu architektoniczno-budowlanego, w szczególności w zakresie ustalenia potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz ewentualnej ochrony przed negatywnym odziaływaniem inwestycji. Wydana w odniesieniu do zamierzeń inwestora decyzja środowiskowa w możliwie najszerszym zakresie oceniła oddziaływanie inwestycji na środowisko. W tym zakresie ocenę co do oddziaływania na działkę nr [...] przeprowadzono. Należy bowiem mieć na uwadze, że działka nr [...] to działka drogowa – dojazdowa do pól, położona na terenie rolnym, w znacznym oddaleniu od jakichkolwiek zabudowań. Na części tej działki przeprowadzone będą roboty budowlane obejmujące budowę drogi dojazdowej do turbiny i ułożenia kabli. Z tej perspektywy nie sposób wywodzić, że brak wymienienia działki nr [...] w opisie dopuszczalnego terenu oddziaływania objętego decyzją środowiskową, skutkować powinno uznaniem, że inwestor, a następnie organ udzielający pozwolenia na budowę, nie mógł wymienić działki nr [...] jako wchodzącej w skład terenu inwestycji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, że informacja o obszarze oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem nie obejmowała działki nr [...] obr. T. , Gm. K., która objęta jest omiataniem łopat elektrowni WKA 23. Nałożenie na inwestora obowiązku zawarcia w projekcie budowlanym informacji o obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego służy wyznaczeniu kręgu stron postępowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jeżeli przedstawiona przez inwestora w tym zakresie informacja zostanie przez organ wydający pozwolenie na budowę zakwestionowana, to jest on zobowiązany w myśl zasad wynikających z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. do samodzielnego przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, nie będąc związanym deklaracjami inwestora. Wyznaczając krąg stron postępowania Starosta [...] opierał się o zapisy planu miejscowego, a także analizę akustyczną zamierzenia załączoną przez inwestora do dokumentacji. W myśl § 146 ust. 2 planu miejscowego przy lokalizacji turbiny wiatrowej należy zachować odległość co najmniej 500 m od zabudowań. Starosta [...] uznał za strony przedmiotowego postępowania podmioty posiadające prawo do nieruchomości położonych w promieniu około 500 m od projektowanych turbin oraz położonych w zasięgu izofon akustycznych 45 dB. W ocenie organu odwoławczego, a na tym etapie sprawy sądu administracyjnego, taki sposób ustalenia kręgu stron jest poprawny i zapewnia poszanowanie interesów osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Odnosząc się do kolejnych zarzutów Sąd stoi na stanowisku, że oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy wyłącznie tych nieruchomości, na których będą prowadzone roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę. Obowiązek ten nie obejmuje zatem nieruchomości, które są objęte omiataniem łopat, a na których nie będą prowadzone roboty budowlane. Tym niemniej wskazać należy, że w aktach admin. sprawy znajduje się oświadczenie Wójta G. K. dot. możliwości realizowania inwestycji na spornej dz. nr [...]. Poza zakresem kontroli Sądu w granicach niniejszej sprawy jest kwestia działek leżących poza terenem inwestycji, na terenie gmin D. i P.. Mając powyższe na uwadze za chybione należy uznać zarzuty skargi, które opierają się na wykazywaniu, że inwestor nie dysponował prawem do dysponowania na cele budowlane działek drogowych stanowiących własność gmin, które znalazły się w zasięgu pracy łopat turbin. Sąd podziela również stanowisko Wojewody, że jak wynika z dokumentacji projektowej przejście pod dnem rzeki M. nie jest przedmiotem opracowania i zostało przedstawione na rysunkach zagospodarowania terenu wyłącznie w celach informacyjnych. Wykonanie ww. przejścia zostanie opracowane odrębną dokumentacją i złożone do organu właściwego w ramach zgłoszenia na podstawie art. 123a ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne (informacja zawarta w projekcie budowlanym - Projekt budowlany zagospodarowania terenu, tom B, str. 7). Nie są zatem uzasadnione zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące m.in. braku tytułu prawnego inwestora do dysponowania działką o nr [...], obr. Ś. , czy braku pozwolenia wodno-prawnego. Dokumentacja projektowa zatwierdzona zaskarżoną decyzją nie obejmuje przejścia linii kablowych pod rzeką M.. Tym niemniej z akt sprawy wynika, ze W. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych dokonał uzgodnienia projektu budowlanego w zakresie przejścia pod rzeką M.. Za wyjaśnioną uznać również należy sprawę dołączenia do projektu budowlanego zaświadczeń autorów projektu budowlanego o przynależności do właściwej izby zawodowej, aktualnych na dzień sporządzenia projektu ( art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Starosta [...] ustosunkował się do wniosków dowodowych złożonych przez strony postępowania, w tym skarżącej. Prawidłowo ustalono następców prawnych zmarłych stron postępowania, wyjaśniono również wątpliwości dotyczące lokalizacji poszczególnych turbin, w tym odległość turbiny WKA 41 od działki nr ewid.[...] (własność G. K.) - wynosi 412 m, odległość turbiny WKA 5 od działki nr ewid.[...] (własność Skarb Państwa) - 463 m. Kończąc wskazać należy, że poza zakresem niniejszej sprawy pozostają zarzuty, które skarżąca oraz jej pełnomocnik podnosili w stosunku do decyzji wydanych w rozpatrzeniu wcześniejszych wniosków Inwestora. W ocenie Sądu wskazane okoliczności pozwalają uznać, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Końcowo jedynie należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Komentowany przepis kreuje zasadę wolności budowlanej, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, nakazujących poszanowanie wolności i własności. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym państwie do jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Tak więc osoba uprawniona do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować w zakresie powszechnie obowiązującego prawa w sposób dowolny według swojego uznania. W przypadku, gdy projektowana inwestycja – zgodna z wolą inwestora – mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, wówczas nie można odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, która jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.