II SA/Po 1251/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. /-/ Elwira Brychcy Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie J. C. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku nie poparł żadną argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji związany jest zatem zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych – wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, iż to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Co do zasady nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., tak więc przepisu § 3 tego artykułu nie należy interpretować rozszerzająco. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza ogólnego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem skarżący ograniczył swój wniosek do treści zawartej w petitum skargi. Nie wykazał, by którakolwiek z wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek znalazła zastosowania w warunkach niniejszej sprawy. Sąd z urzędu nie jest zaś zobligowany do badania, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę, względnie spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej E. M., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. /-/ Elwira Brychcy