II SA/Po 127/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skargi G. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego oddala skargę. /-/ M. Kwiecińska /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga Postanowieniem z dnia (...) lipca 2009 r., nr (...), Prezydent Miasta P., na podstawie art. 29 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), w związku z wnioskiem G. L. o wszczęcie egzekucji administracyjnej przeciwko Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr (...) w P. postanowił zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że wnioskiem z dnia (...) maja 2009 r. G. L. zwróciła się o wszczęcie "egzekucji administracyjnej świadczenia o charakterze niepieniężnym, określonego w punkcie 1 II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt: IV SAB/Po 27/07" oraz o "zastosowanie grzywny w celu przymuszenia Dyrektora Szkoły Podstawowej nr (...) w P. do wykonania obowiązku nałożonego w punkcie 1 II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt: IV SAB/Po 27/07". We wniosku wskazano, iż prawomocnym, od dnia 04 marca 2009 r., wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt. IV SAB/Po 27/07, zobowiązano Kuratora Oświaty do rozpatrzenia wniosku G. L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – wydania dokumentów kontroli przeprowadzonej w Szkole Podstawowej Nr (...) w P. w maju 1998 r., na zlecenie MEN oraz dokumentacji, na podstawie której kontrolę tę przeprowadzono oraz zobowiązano Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr (...) w P. do rozpatrzenia wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej tj. o wydanie dokumentów, które były przedmiotem kontroli przeprowadzonej w Szkole Podstawowej Nr (...) w P. w maju 1998 r., na zlecenie MEN w zakresie dotyczącym skarżącej. Wielkopolski Kurator Oświaty wywiązał się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej, natomiast Dyrektor Szkoły Podstawowej nr (...) w P., pomimo pisemnego upomnienie go w dniu (...) marca 2009 r. nie wywiązał się z nałożonego na niego, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2008 r., obowiązku. W dalszej części uzasadnienia organ, w powołaniu na treść przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego był on obowiązany dokonać formalnej oceny złożonego wniosku. Zdaniem Prezydenta w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej w celu wykonania obowiązku określonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2008 r., nie wystąpił ani organ/instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku, ani też organ/jednostka powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, lecz podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. Następnie wskazano, że przedmiotem egzekucji administracyjnej są, co do zasady, obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające ze stosunków administracyjnoprawnych pozostających w zakresie rzeczowej właściwości organów państwa i organów samorządu terytorialnego, których katalog zawiera art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Kwestię egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym rozstrzyga natomiast § 1 pkt 10 powołanego wyżej artykułu, który stanowi, iż egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na odstawie przepisu szczególnego. Prezydenta Miasta P. podkreślił, że zgodnie z zapisami ustawy z dnia 07 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) jednostka samorządu terytorialnego jest organem prowadzącym szkołę i w związku z tym na mocy art. 34a ust. 1 sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, z uwzględnieniem odrębnych przepisów. W myśl ust. 2 nadzorowi podlega w szczególności prawidłowość dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a także gospodarowania mieniem, przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów oraz przestrzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły i placówki. Natomiast na mocy art. 34b organ prowadzący szkołę może ingerować w działalność szkoły lub placówki wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w ustawie. Tym samym, z uwagi na fakt, iż zarówno ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również ustawa o systemie oświaty i akty wykonawcze do niej, nie określają wprost czy oznaczony we wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny obowiązany był ustalić czy przepisy regulujące sposoby upubliczniania informacji i zasady dostępu do informacji przewidują tryb egzekwowania wykonania przedmiotowego obowiązku. Podkreślono, iż całość kwestii związanych z dostępem do informacji publicznej określa ustawa z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Obok zapisów dotyczących trybu składania wniosków i ich rozpatrywania, uregulowano w niej również tryb postępowania w przypadku nie udostępniania przedmiotowej informacji, stanowiąc w art. 23, iż ten kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Organ podkreślił, iż pod pojęciem nieudostępniania informacji publicznej należy rozumieć zarówno sytuację, gdy zobowiązany podmiot albo w ogóle nie udostępnia informacji, nie wydając w tym zakresie rozstrzygnięcia, albo wydaje decyzję o odmowie lub podobne rozstrzygnięcie bez wskazania ustawowych powodów, które mogą skutkować wydaniem takiej decyzji (rozstrzygnięcia). W pierwszym przypadku realizacja znamion czynu zabronionego następuje dopiero z momentem upływu ustawowego terminu do udostępnienia informacji, natomiast w drugim przywołanym przypadku – z chwilą wydania bez podstawy prawnej decyzji odmownej. Tym samym, w zakresie żądania objętego wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej, ustawa szczególna przewiduje inne sankcje niż możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż w egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny może stosować wyłącznie środki przewidziane w ustawie tj. grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokalu i innych pomieszczeń lub przymus bezpośredni. Uwzględniając, iż w przedmiotowej sprawie wyrokiem sądu administracyjnego Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr (...) w P. został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jedynym środkiem egzekucyjnym, dopuszczalnym w praktyce na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, byłoby nałożenie grzywny w celu przymuszenia i taki też środek został wskazany we wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej. Tymczasem w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca przewidział obok grzywny, sankcje w postaci ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Wprowadzenie do ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisów karnych, dowodzi, iż naruszenie prawa do informacji przejawiające się m.in. w nieuzasadnionym nie udostępnianiu przedmiotowej informacji, zostało uznane za przestępstwo i objęto je ściganiem na wniosek osób, które dotknęła odmowa informacji lub jej ograniczenie np. poprzez zniekształcenie. Stąd, zdaniem organu, uczynienie zadość żądaniu wszczęcia egzekucji administracyjnej w celu wykonania obowiązku rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ egzekucyjny, wbrew wyraźnym dyspozycjom ustawy szczególnej, zastosowałby sankcje administracyjne, a nie karne, jak nakazuje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła G. L. zarzucając mu naruszenie art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wadliwe uznanie, że zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego żądanie zastosowania "grzywny w celu przymuszenia" określało sposób egzekucji dłużnika wskazanego w wyroku sądu administracyjnego, a nie sposób ukarania dłużnika w ewentualnym postępowaniu karnym, które może się toczyć niezależnie od egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Tym samym za wadliwe uznać należało twierdzenia organu egzekucyjnego, że nie może on prowadzić postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że kwestia bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej powinna się toczyć w trybie postępowania karnego. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że postępowanie karne stanowi formę egzekucji wyroku sądu. W dalszej części zażalenia wskazano na niekonkurencyjny tryb egzekucji administracyjnej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oraz odpowiedzialności karnej z tytułu braku jej udzielenia. Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 17, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa w związku z art. 18, art. 29 § 1 i 3 oraz art. 2 pkt. 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia (...) lipca 2009 r., podzielając w pełni stanowisko organu I instancji. Podkreślono, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji administracyjnej – zobowiązanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr (...) w P., wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do rozpatrzenia wniosku G. L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nie jest obowiązkiem pozostającym we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, jak również nie jest obowiązkiem przekazanym do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Co więcej, odesłania powyższego nie zawierają również przepisy ustawy o systemie oświaty oraz o dostępie do informacji publicznej. Podkreślono, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ten, kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Powyższy przepis zawiera sankcje karne i zmierza do wykrycia sprawcy przestępstwa i pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej, nie prowadzi jednak do egzekucji wyroków sądów administracyjnych. Stąd nie można uznać, iż przez wymierzenie kary osobie fizycznej w postępowaniu karnym zostanie jednocześnie wykonany obowiązek w postaci rozpatrzenia wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Okoliczność powyższa nie ma jednak w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, bowiem postępowanie egzekucyjne w administracji ma służyć wykonaniu ciążących na zobowiązanych obowiązków, jednakże w takim zakresie, w jakim przewiduje to ustawa. Tym samym wobec braku ustawowego odesłanie do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznać należało, że obowiązek udzielenia informacji publicznej nie podlega przepisom dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Skargę na powyższe postanowienie wniosła w dniu 26 stycznia 2010 r. G. L. zarzucając naruszenie art. 2 § 1 pkt. 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uznanie, że obowiązek rozpatrzenia przez Dyrektora Szkoły Podstawowej wniosku w przedmiocie udostępnia informacji publicznej nie stanowi obowiązku o charakterze niepieniężnym pozostającym we właściwości organów samorządu terytorialnego oraz wskazanie, że do przeprowadzenia czynności mających na celu wyegzekwowanie powyższego obowiązku niezbędne jest upoważnienie organu egzekucyjnego w formie przepisu szczególnego. Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta P, oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania i wykonania przez organ egzekucyjny. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości prowadzonego przez organy administracji postępowania w przedmiocie zwrotu skarżącej tytuł wykonawczego. W pierwszej kolejności niezbędne jest wskazanie, że regulacja zawarta w ustawie z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przewidująca dostęp do informacji publicznej, a więc do każdej informacja o sprawach publicznych, stanowi realizację fundamentalnych wartości państwa prawa oraz warunek efektywnego funkcjonowania systemu demokratycznego. Tym samym nałożony na organy administracji publicznej obowiązek udzielenia informacji o prowadzonej działalności, stanowi jedną z nadrzędnych gwarancji jawności oraz przejrzystości działań administracji. Realizacja zasady dostępu do informacji odbywa się w na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w ramach właściwości organów administracji publicznej, które zobowiązane są rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji. Podkreślenia wymaga, że udzielenie informacji, o którą wnioskuje strona, odbywa się, zgodnie z art. 14 ust. 1 powyższej ustawy, w ramach zespołu określonych czynności materialno – technicznych, czyli formie tzw. faktycznego działania (por. I. Kamieńska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny, Warszawa 2008, s. 104). Odmowa udzielania informacji publicznej przyjmuje natomiast formę aktu administracyjnego, bowiem zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, odmowa udzielenia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Tym samym przepisy ustawy o udzieleniu informacji publicznej, w zakresie wydawanych rozstrzygnięć, przewidują odrębny od przepisów kpa reżim prawny załatwienia sprawy. W konsekwencji, w przypadku braku rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej stronie przysługuje skarga na bezczynność organu przewidziana w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Środek powyższy ma służyć dyscyplinowaniu organu w rozpatrzeniu wniosku o udzieleni informacji publicznej, czyli podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje administracyjne czy postanowienia dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tylko bowiem w ten sposób, a więc przez podjęcie przez organ administracji określonych w ustawie z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej działań (art. 10 do 17 ustawy) następuje konkretyzacja prawa jednostki do uzyskania informacji publicznej. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że wyrokiem z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt IV SAB/Po 27/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zobowiązał Dyrektor Szkoły Podstawowej nr (...) w P. oraz Kuratora Oświaty do rozpatrzenia wniosku G. L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpatrując przedmiotową sprawę stwierdził, że zarówno Dyrektor Szkoły Podstawowej nr (...) w P. jak i Kurator Oświaty, pomimo ustawowego obowiązku, nie rozpatrzyli wniosku skarżącej o udzielenie wnioskowanej informacji publicznej. Wskazać w tym miejscu należy, że, o czym była mowa wyżej, rozpatrzenie wniosku o udostępnienie wnioskowanej informacji może przyjąć formę – czynności materialno – technicznej udzielenia informacji, lub też odmownego aktu administracyjnego. Tym samym Sąd, w wyroku z dnia 30 lipca 2008 r., zobowiązał organy administracji publicznej do podjęcia, w ramach ich właściwości, działań na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, które mogły przyjąć formę zarówno udzielenia informacji – czynności materialno – technicznej, jak i odmowy jej udzielenia, a więc wydania decyzji administracyjnej. Przedstawiony powyżej zakres przedmiotowy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2008 r., zobowiązujący do rozpatrzenia wniosku, nie może zatem stanowić podstawy prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wyrok powyższy przesądził bowiem jedynie, że w momencie rozstrzygania zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu sprawy o sygn. akt IV SAB/Po 27/07, organy administracji publicznej (w tym również Dyrektor Szkoły Podstawowej nr (...) w P.) pozostawały w bezczynności. Sąd nie rozstrzygnął przy tym, czy wnioskowana informacja publiczna winna zostać udzielona stronie, czy też niezbędne jest wydanie decyzji odmownej. Powtórzyć bowiem należy, że wyrokiem powyższym nakazano Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr (...) w P. rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji publicznej. Wydany w oparciu o przepis art. 3 § 2 ust. 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrok sądu administracyjnego, będący środkiem do zwalczenia bezczynności administracji publicznej, nie stanowi jednakże tytułu wykonawczego w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sankcje związane z niewykonaniem takiego wyroku sądu administracyjnego określone zostały bowiem w art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przez niewykonanie wyroku rozumieć przy tym należy pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjna lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt II SA 2015/00, niepubl). W tym przypadku strona może wystąpić do sądu administracyjnego ze skargą w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny, nie może natomiast samodzielnie wystawić tytułu egzekucyjnego określonego w art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skłonienie organu do wywiązania się z obowiązku nałożonego prawomocnym wyrokiem sądy administracyjnego zapadłym w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu, następuje bowiem w trybie określonym w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie strona skorzystała z tego trybu, bowiem wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 384/09, Sąd wymierzył organowi – Dyrektor Szkoły Podstawowej nr (...) w P. grzywnę z uwagi na niewykonanie wyroku Sądu z dnia 30 lipca 2008 r. Wskazać nadto należy, że art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewiduje odpowiedzialność karną w przypadku nie udzielenia informacji publicznej. Jak podkreśla się w doktrynie, egzekwowanie obowiązku udzielenia informacji publicznej możliwe jest w istocie jedynie w oparciu o powyższy artykuł ustawy (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 73). W konsekwencji uznać należy, że brak rozpatrzenia sprawy z wniosku o udzielenie informacji publicznej jest z jednej strony zagrożony możliwością poniesienia konsekwencji karnych, z drugiej zaś, obowiązujące przepisy prawa administracyjnego dopuszczają stosowanie środków mających na celu zdyscyplinowanie organu do rozpoznania sprawy. Za nietrafne uznać należy natomiast stanowisko skarżącej, zgodnie z którym podstaw prowadzenie egzekucji przez Prezydenta można dopatrywać się w jego zwierzchnictwie administracyjnym nad dyrektorem szkoły. Niewątpliwie, zgodnie z zapisami ustawy z dnia 07 września 1991 r. o systemie oświaty jednostka samorządu terytorialnego jest organem prowadzącym szkołę, która zgodnie z art. 34a ust. 1 powyższej ustawy sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, z uwzględnieniem odrębnych przepisów. Nadzór powyższy polega w szczególności na kontrolowaniu prawidłowości dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a także gospodarowania mieniem, przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów oraz przestrzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły i placówki. Podkreślić natomiast należy, że z mocy art. 34b organ prowadzący szkołę może ingerować w działalność szkoły lub placówki wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w ustawie. Tym samym Prezydent Miasta P. nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczącej poza administracyjnej działalności szkoły. Okoliczność powyższa również przemawia za niemożnością prowadzenia egzekucji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera, bowiem zamknięty katalog środków egzekucyjnych, którymi są: grzywna, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości oraz przymus bezpośredni. Skoro wniosek o udzielenie informacji publicznej może zostać rozpatrzony jedynie przez organ, którego dotyczy, w postępowaniu egzekucyjnym mógłby zostać zastosowany tylko jeden środek egzekucyjny, jakim jest grzywna. Za niedopuszczalne uznać należy posłużenie się środkiem wykonania zastępczego, bowiem jego zastosowanie doprowadziłoby do powstania sytuacji, w której wniosek o udzielenie informacji publicznej zostałby rozpoznany przez organ do tego nieuprawniony. Stąd prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie mogłoby zawsze prowadzić do wyegzekwowania obowiązku udzielenia informacji publicznej. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie bezczynności organów administracji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, nie podlegają egzekucji w ramach przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. /-/ M. Kwiecińska /-/ J. Szaniecka /-/ B.Drzazga