II SA/Po 1271/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2013 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2013 r. /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku, opisaną wyżej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku, ustalającą dla M. i R. K. warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na wykonanej samowolnie budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. Ż. [...] w K. Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Z. K., domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji, w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że przedmiotem ochrony tymczasowej nie są wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II OZ 381/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Z akt sprawy wynika tymczasem, iż wolą skarżącego było wstrzymanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Należy zatem zauważyć, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), decyzję taką wydaje się w razie nieuchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wedle art. 63 ust. 2 powołanej ustawy, przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Decyzja taka ma charakter deklaratywny, a zatem stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wniosek skarżącego należy uznać za niezasadny. Podkreślić należy, iż skarżący w ogóle swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnił. Jednocześnie należy stwierdzić, że ze swej istoty decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. W szczególności należy podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ani nie legalizuje wykonanej samowoli budowlanej – takie skutki wywiera dopiero wydana w trybie art. 48 § 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu. Ponadto należy zauważyć, iż – jak wynika z treści decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2013 r. – sporny obiekt budowlany został już zrealizowany, tymbardziej więc brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik