II SA/Po 1285/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] września 2014r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę Decyzja z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud.") i art. 104 ustawy z dnia 14 kwietnia 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") nakazał P. M. rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], położonej przy ul G. [...] w B., Gmina S., dobudowanego o pomieszczenie pełniące obecnie funkcję garderoby o wymiarach 2,80 m x 4,06 m x 3,28 m. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez P. M. w ramach licytacji komorniczej. Przedmiotowa rozbudowa została wykonana bez wymaganego pozwolenia na budowę przez poprzedniego właściciela działki. W trakcie przesłuchania w dniu [...] marca 2013 r. poprzedni właściciel zeznał, że działkę nr [...] użytkował od ok. 1989 r., w 1995 r. rozpoczął prace polegające na wykonaniu daszku nad wejściem od strony wschodniej, tj. postawił słup, na których oparł dach. Następnie w latach 1996-1997 przeprowadzono roboty polegające na wybudowaniu ścian oraz wstawieniu drzwi i okien, przy czym prace zakończyły się w 2003 r., w tym czasie zmieniło się położenie drzwi wejściowych, które zostały ostatecznie usytuowane od strony północnej. Na powyższe roboty nie uzyskano pozwolenia na budowę, ani nie dokonano ich zgłoszenia. Na tej podstawie organ I instancji przyjął, że realizacja przedmiotowej samowoli budowlanej odbywała się etapami w opisanej wyżej kolejności. Mając jednak na uwadze zarys pomiarowy z 1990 r., uznano, że rozpoczęcie wspomnianych prac nastąpiło przed 1995 r. Ponadto uwzględniono także uwagi wnioskodawcy inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie, który twierdził, że omawiana samowola budowlana została wykonana w latach 2002-2004. W konsekwencji niezbędne było wdrożenie postępowania naprawczego z art. 48 w zw. z art. 103 ust. 2 pr. bud., gdyż przedmiotowa rozbudowa zakończyła się ok. 2003 r. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. wezwano P. M. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pr. bud. do przedłożenia niezbędnych dokumentów, w tym także ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. przekazał organowi I instancji decyzję własną nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla rozważanej inwestycji. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w dniu [...] marca 2014 r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy dla było naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie 9dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w zakresie odległość obiektu budowlanego od granicy nieruchomości. W dniu [...] maja 2014 r. przeprowadzono kolejną kontrolę działki na działce nr [...], a następnie zawiadomieniem z dnia [...] maja 2014 r. wskazano, że przedmiotem niniejszego postępowania jest rozbudowa budynku mieszkalnego znajdującego się na tej posesji. Z uwagi na brak możliwości zalegalizowania opisanej samowoli budowlanej możliwe było jedynie wydanie nakazu rozbiórki. Organ I instancji wskazał zarazem, że obowiązek ten został nałożony na obecnego właściciela działki nr [...] P. M., gdyż podmiot ten wszedł w prawa i obowiązki swojego poprzednika prawnego. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. P. M. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie dowodów, na których oparto kwestionowane rozstrzygnięcie, oraz niepodanie przyczyn odmowy wiarygodności innym dowodom, (2) art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a. poprzez brak rozważenia interesu stron i niewyczerpujące rozważenie zebranego materiału dowodowego, (3) art. 49 ust. 3 pr. bud. poprzez brak wezwania skarżącego do usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i (4) art. 48 ust. 1 i 3 pr. bud. poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej rozbudowy bez wyznaczenia terminu na spełnienie obowiązków legalizacyjnych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, iż wydanie nakazu rozbiórki uzasadniała już negatywna decyzja o warunkach zabudowy. Skarżący wystąpił bowiem z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla omawianej rozbudowy. Tym samym doszło do naruszenia interesu skarżącego poprzez niewyznaczenie dodatkowego terminu, o jakim mowa w art. 48 ust. 4 i art. 49 ust. 3 pr. bud. W konsekwencji uchybiono również art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i rozpatrzenia go jako całości. Dodatkowo uzasadnienie faktyczne kwestionowanej decyzji jest zbyt skrótowe i niekompletne. W szczególności brakuje wyjaśnienia powodów, dla których dano wiarę zeznaniom J. T., a częściowo odmówiono wiary zeznaniom J. G. Nie rozważono również szczegółowo interesu stron, w tym także interesu skarżącego. Skarżący wskazał zarazem, że zasadne byłoby zawieszenie postępowania z uwagi na zainicjowanie nowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla rozpatrywanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na mocy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 k.p.a. i art. 83 ust. 2 pr. bud. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył przy tym, że przedmiotowa rozbudowa została rozpoczęta pomiędzy 1982 r. i 1995 r. Na zdjęciach lotniczych wykonanych w 1982 r. nie widać bowiem w ogóle tej inwestycji, natomiast dach rozbudowy widoczny jest już na zdjęciach z 1995 r. Za datę zakończenia budowy należy natomiast uznać rok 2003. Opisane wyżej ustalenia znajdują swoje potwierdzenie w zgromadzonej dokumentacji kartograficznej (nieaktualizowane mapy) oraz w zeznaniach świadków J. G. i J. T. Tym samym zgodnie z art. 103 ust. 1 i 2 pr. bud. zastosowanie w niniejszej sprawie powinny znaleźć aktualnie obowiązujące przepisy. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że roboty budowlane wykonane przez inwestora powinny być zakwalifikowane jako rozbudowa, która była wykonywana etapowo. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2014 r. organ I instancji stwierdził przy tym, że omawiany obiekt budowlany pełni obecnie funkcję garderoby, a nie jak początkowo – wiatrołapu. Tym samym zasadne było zmodyfikowanie w drodze zawiadomienia przedmiotu postępowania. Konsekwentnie więc zastosowanie w rozpatrywanej sprawie powinien zatem znaleźć art. 48 pr. bud. Trafnie zatem organ I instancji nałożył na skarżącego obowiązki przewidziane w art. 48 ust. 2 i 3 pr. bud. Nie ulega przy tym wątpliwości, że obowiązki te nie zostały wykonane, gdyż nie została przedłożona ostateczna pozytywna decyzja o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że art. 49 ust. 3 pr. bud. nie znajdował zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten dotyczy bowiem następnego etapu procedury naprawczej, gdy strona dopełniła już obowiązki nałożone na nią na mocy art. 48 ust. 3 pr. bud. Przypadek ten nie zachodził natomiast w rozpatrywanej sprawie. Wobec tego należy uznać, że decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. była prawidłowa. Pismem z dnia [...] października 2014 r. P. M. zaskarżył powyższą decyzję z dnia [...] września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a. poprzez brak rozważenia interesu stron, w szczególności interesu skarżącego, oraz brak wyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego, (2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo wystąpienia ustawowych przesłanek, (3) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak dostatecznie precyzyjnego oznaczenia przedmiotu zaskarżonej decyzji, (4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r., (5) art. 48 ust. 1 i 3 pr. bud. poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę, mimo braku wyznaczenia terminu na spełnienie obowiązków legalizacyjnych, i (6) art. 49 ust. 3 pr. bud. poprzez brak wezwania do usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ II instancji zdawkowo ustosunkował się do większości zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r. Ponadto utrzymana w mocy decyzja organu I instancji nie określa dostatecznie precyzyjnie przedmiotu rozbiórki. Nie zbadano również możliwości wykonania rozbiórki bez konieczności rozbiórki reszty budynku. Tymczasem orzekając rozbiórkę części obiektu budowlanego, należy wziąć pod uwagę wykonalność tej decyzji z punktu widzenia warunków technicznych. W szczególności zbadać należy, czy możliwe jest dokonanie rozbiórki bez zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego wykonanego zgodnie z prawem. Organy administracji publicznej nie rozważyły także kwestii zawieszenia postępowania w związku z zainicjowaniem przez skarżącego kolejnego postępowania o ustalenie warunków zabudowy. P. M. podkreślił zarazem, że nie jest inwestorem przedmiotowej samowoli budowlanej, a nieruchomość nabył w drodze licytacji komorniczej, czyli obciążeń. W pozostałym zakresie skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud."). Zgodnie z art. 103 ust. 1 pr. bud., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się co do zasady przepisy tej ustawy. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 103 ust. 2 pr. bud., że art. 48 pr. bud. nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie cytowanej ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów budowlanych stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na uwadze materiał dowodowych zgromadzony w aktach sprawy, należy zgodzić się za stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, że zastosowanie w rozpatrywanej sprawie znajdowały przepisy obowiązującej obecnie ustawy – Prawo budowlane. Z dokumentacji fotograficznej wynika bowiem, że w 1982 r. na działce nr [...] nie podjęto jeszcze żadnych prac związanych z omawianą rozbudową (k. 116 akt adm. organu I instancji). Natomiast na zdjęciu z 1995 r. widoczne jest już wykonanie zadaszenia (k. 117 akt adm. organu I instancji). Tym samym należy uznać, że roboty budowlane związane z rozważaną samowolą budowlaną zostały zainicjowane w okresie od 1982 r. do 1995 r. Konkluzja ta znajduje swoje potwierdzenie w zeznaniach J. G., poprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości. Stwierdził on bowiem w trakcie przesłuchania w dniu [...] marca 2013 r., że samowola budowlana powstała w 1995 r. i była realizowana etapami do 1999 r. (k. 170 akt adm. organu I instancji). Podobnie w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. J. G. wskazał, że najpierw wykonał daszek nad wejściem, następnie postawił dwa filary i wymienił pokrycie dachowe, by ostatecznie obudować całość murem wraz z oknem, a wejście do budynku przenieść w inne miejsce (k. 111-112 akt adm. organu I instancji). Powyższe dowody wskazują także, że opisane roboty budowlane zostały zakończone w 2003 r., co znajduje potwierdzenie również w wyjaśnieniach J. T. W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdził on bowiem, że przedmiotowa samowola budowlana została wykonana w latach 2000-2004 (k. 104 akt adm. organu I instancji). Tym samym art. 103 ust. 2 pr. bud. nie znajdował zastosowania w rozpatrywanej sprawie, skoro samowola budowlana mogła być wprawdzie rozpoczęta jeszcze przed wejściem w życie powołanej ustawy – Prawo budowlane, tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r., lecz niewątpliwie zakończyła się ona już po tej dacie. Nie ulega przy tym wątpliwości, że opisane wyżej roboty budowlane wyczerpywały opis rozbudowy, a zatem stanowiły budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 pr. bud. i zaliczały się do robót budowlanych w świetle art. 3 pkt 7 pr. bud. Jak wskazuje z kolei art. 28 ust. 1 pr. bud., roboty budowlane można co do zasady rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że zarówno skarżący, jak i inwestor nie legitymowali się taką decyzją administracyjną. Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. W konsekwencji więc trzeba stwierdzić, że przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane samowolnie, a organy administracji publicznej zobowiązane były do zainicjowania odpowiedniego postępowania naprawczego. Należy przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, że zastosowanie w rozpatrywanej sprawie znalazł art. 48 pr. bud. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 1 pr. bud. właściwy organ, z zastrzeżeniem art. 48 ust. 2 pr. bud., nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlane, lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Mając jednak na uwadze surowość tej sankcji, ustawodawca zezwala w ściśle określonych warunkach na zalegalizowanie samowoli budowlanej. Jak wynika bowiem z art. 48 ust. 2 pr. bud., jeżeli budowa jest (1) zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności (a) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo (b) z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku wspomnianego planu miejscowego, i zarazem (2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem – właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 48 ust. 3 pr. bud., że w powyższym postanowieniu ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie: (1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, oraz (2) dokumentów, o jakich mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz art. 33 ust. 3 pr. bud. Zgodnie przy tym z art. 48 ust. 4 pr. bud. w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków wymienionych art. 48 ust. 3 pr. bud. organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do wydania na mocy art. 48 ust. 1 pr. bud. nakazu rozbiórki samowoli budowlanej. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., znak [...], organ I instancji nakazał skarżącemu na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pr. bud. przedstawić m.in. ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 177-179 akt adm. organu I instancji). Do akt administracyjnych złożona został jednak wyłącznie decyzja nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej samowoli budowlanej (k. 242-247 akt adm. organu I instancji). Od decyzji tej skarżący wprawdzie złożył odwołanie z dnia [...] lutego 2014 r. (k. 250-252 akt adm. organu I instancji), lecz wspomniany środek zaskarżenia nie został merytorycznie rozpoznany. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło bowiem uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. (k. 260-262 akt adm. organu I instancji). Tym samym w obrocie prawnym pozostaje aktualnie jedynie ostateczna decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla omawianej samowoli budowlanej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że spełnienie obowiązku nałożonego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pr. bud. następuje jedynie w razie przedłożenia organowi nadzoru budowlanego pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Tylko takie rozstrzygnięcie otwiera bowiem drogę do legalizacji samowoli budowlanej. W konsekwencji należy więc stwierdzić, że skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, a zatem organy administracji publicznej zobligowane były na mocy art. 48 ust. 4 pr. bud. do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej rozbudowy. Konkluzji tej nie zmienia ponowne wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla rozważanej rozbudowy. W terminie zakreślonym w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. nie została bowiem przedłożona pozytywna decyzja o warunkach zabudowy. W świetle art. 48 ust. 2 i 3 pr. bud. obowiązek przekazania organom nadzoru budowlanego wspomnianej decyzji ma bowiem charakter jednorazowy i nie może być ponawiany. Nietrafne okazały się także inne zarzuty podnoszone przez skarżącego. Należy przede wszystkim zauważyć, że nabycie nieruchomości w drodze licytacji komorniczej nie oznacza, że nabywca jest zwolniony z obowiązku doprowadzenia występujących tam samowoli budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Trzeba bowiem zaznaczyć, że przewidziane w art. 1000 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101 z późn. zm.) nabycie nieruchomości w stanie wolnym od obciążeń odnosi się przede wszystkim do obowiązków cywilnoprawnych. Przepis ten nie skutkuje natomiast wygaśnięciem obowiązków administracyjnoprawnych. Stanowisko to potwierdza treść art. 52 pr. bud., zgodnie z którym nie tylko inwestor, ale także obecny właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany na własny koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o jakiej mowa w art. 48 pr. bud. Ponadto skarżący nietrafnie wywodzi w skardze z dnia [...] października 2014 r., że organy administracji publicznej nie zbadały w niniejszej sprawie, czy orzeczony nakaz rozbiórki jest wykonalny, a w szczególności czy nie zachodzi ryzyko, że rozebranie części obiektu budowlanego naruszy konstrukcję całości (k. 3-13 akt sądowych). W tej mierze należy zatem zaznaczyć, że powyższe rozważania były bezprzedmiotowe w kontekście rozpatrywanej sprawy. Przedmiotowa samowola budowlana stanowi bowiem rozbudowę istniejącego już budynku o dodatkowe pomieszczenie pełniące obecnie funkcję garderoby. Tym samym likwidacja omawianego obiektu nie powinna w żaden sposób wpłynąć na stabilność i oparcie budynku mieszkalnego, którego stanowi rozwinięcie. Nieadekwatne okazały się również orzeczenia przytaczane w tym zakresie przez skarżącego. Wyroki te wydane były bowiem w odmiennych stanach faktycznych i dotyczyły przede wszystkim spraw, w których analizowana była możliwość zalegalizowania pewnej części z całości samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Nietrafne okazały się poza tym zarzuty skarżącego dotyczącego gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz sporządzenia uzasadnienia do zaskarżonej decyzji. Organy administracji publicznej przeprowadziły bowiem postępowanie dowodowe w stopniu pozwalającym na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zebrane w sprawie dowody obejmują w szczególności zeznania świadków oraz dokumentację fotograficzną, przy czym rozważaniom poddano wszystkie materiały zebrane w aktach sprawy. Wyniki tej analizy zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie, oraz dowodów, którym częściowo odmówiono wiarygodności. Organ II instancji wymienił również przepisy, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, oraz przytoczył ich treść. W konsekwencji więc nie można dopatrywać się w działaniu organów nadzoru budowlanego naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 czy art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. 267 z późn. zm.). W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem prawu, a skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.