II SA/Po 129/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania D. J., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza J. (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] 2017 r., [...]) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanej na działkach [...] i [...] w [...] przy ul. [...], gmina [...]. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach. Wnioskiem z dnia 11 września 2015 r. M. B. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji (k. 13 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W toku postępowania przygotowano analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 39 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] 2015 r. Burmistrz ustalił dla wnioskowanej inwestycji warunki zabudowy (k. 75 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Odwołanie od decyzji złożył D. J. (k. 83 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – uw. Sądu, dalej "K.p.a.") uchyliło decyzję Burmistrza, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przede wszystkim na konieczność uzupełnienia analizy urbanistycznej (k. 95-98 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzję Kolegium zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu inwestor – M. B., jednakże jego skarga została prawomocnie odrzucona (k. 126 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Po zwrocie akt Burmistrzowi ponownie przygotowane zostały projekt decyzji i analiza urbanistyczna (k. 152-163 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] 2016 r. [...] ([...]) Burmistrz ponownie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji projektowanej przez M. B. (k. 177 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Od powyższej decyzji odwołanie złożył D. J.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., [...] Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. J.. Wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r., II SA/Po 86/17 (obecnie prawomocnym) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r., [...] W motywach wyroku Sąd przedstawił szeroko uregulowania prawne dotyczące ustalania warunków zabudowy. Następnie odniósł się do poszczególnych aspektów przeprowadzonego postępowania. Przedstawił przy tym następujące, istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy tezy: - "obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, jako trzykrotność frontu działki z zapewnionym dostępem do drogi publicznej. Obszar objęty analizą obejmował przy tym okrąg o promieniu 90 m wyznaczony wokół terenu działki na której ma być zrealizowana inwestycja. Podkreślenia bowiem wymaga, że jak wynika z mapy załączonej do decyzji, szerokość elewacji frontowej działek nr [...] i [...] wynosi 29,18 m, a zatem trzykrotność tej szerokości wynosi 87,54 m. Wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości 90 m, przy uwzględnieniu zabudowy znajdującej się na działce nr [...] uznać należało przy tym za prawidłowe". - "analiza urbanistyczna, jak i projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez M. M., a więc przez osobę, która spełnia warunki określone w art. 5 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. posiada dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie gospodarki przestrzennej nr [...], potwierdzający ukończenie studiów wyższych na [...] w dniu [...] 2008 r." - "W załączniku nr 4 do decyzji organu I instancji – analizie cech zabudowy i zagospodarowania w formie tabeli – określono parametry zabudowy występującej na terenie analizowanym. Sąd zwraca przy tym uwagę, że zarówno ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i rozporządzenie, nie wymagają wskazania metodyki dokonania pomiarów zabudowy występującej na terenie analizowanym, co wynika z faktu, że działania te wykonuje osoba posiadająca stosowne kwalifikacje";" - "za nietrafne uznać należało zarzuty dotyczące samej analizy, która mogła tym samym zostać przyjęta w sprawie, jako podstawa dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji"; - "okolicznością bezsporną, niekwestionowaną również przez skarżącą pozostaje, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa. Oznacza to, że w sprawie spełniony został pierwszy warunek ustalenia warunków zabudowy, jakim jest warunek kontynuacji funkcji planowanej inwestycji"; - "decyzja dotyczy działki położonej w załamaniu drogi publicznej, a wyznaczona «nieprzekraczalna linia zabudowy» została wyznaczona jako przedłużenie zabudowy występującej na działce [...]. Tym samym, w ocenie Sądu, pojawia się wątpliwość, czy określona w decyzji linia zabudowy musi być traktowana właśnie, jako "nieprzekraczalna linia zabudowy" określająca linię, której inwestorowi nie będzie wolno przekroczyć przy projektowaniu inwestycji, czy też, jako "linię obowiązującą", wyznaczającą front planowanej inwestycji. [...] Sąd podkreśla, że kwestia powyższa wymaga doprecyzowania, w celu usunięcia wszystkich wątpliwości, w tym wątpliwości stawianych przez skarżącego. - "doprecyzowania wymaga również ustalenie wielkości powierzchni zabudowy"’; - co do szerokości elewacji frontowej "organy odniosły się bezpośrednio do szerokości elewacji na działce nr [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działkami objętymi wnioskiem, przyczyniając się tym samym do zachowania ładu przestrzennego"; - co do parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki "zaniechano rzetelnego i logicznego uzasadnienia zarówno w treści analizy, jak i decyzji o warunkach zabudowy"; - co do geometrii dachu projektowanej zabudowy "wbrew zarzutom wskazanym w skardze, poczynione w decyzji ustalenia dotyczące geometrii dachu uznać należało za prawidłowe"; - "za nietrafne uznać natomiast należało zarzuty dotyczące wadliwego oznaczenia stron postępowania. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej miejscu, np.: w nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu czy nawet rozdzielniku pisma"; - "podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący braku określenia w aktach sprawy, czy odpis zaskarżonej decyzji został doręczony pozostałym stronom wnoszącym o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej działki, nie stanowi naruszenia mogącego skutkować wadliwością prowadzonego postępowania"; - "Zarówno w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest jakichkolwiek regulacji, które upoważniałyby organy wydające decyzje w przedmiocie warunków zabudowy do określania w tychże decyzjach procentu powierzchni biologicznie czynnej na obszarze inwestycji i modyfikowania w tym zakresie regulacji zawartych w przepisach techniczno-budowlanych". Wykonując wyrok II SA/Po 86/17 Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] 2016 r., [...]/2015/2016, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia (k. 189 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Po przekazaniu akt Burmistrzowi ponownie sporządzono w sprawie analizę urbanistyczną i projekt decyzji (k. 190-206 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...][...] [...] Burmistrz, działając między innymi na podstawie art. 104 i art. 107 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. ,1073 ze zm., dalej "u.p.z.p."), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji projektowanej przez M. B.. W nowej decyzji wskaźniki i parametry zabudowy nie zostały zmienione w stosunku do poprzedniego rozstrzygnięcia Burmistrza z dnia [...] 2016 r., za wyjątkiem tych elementów, na które zwrócono uwagę w wyroku II SA/Po 86/17. Linia zabudowy została określona jako obowiązująca według załącznika nr 1 do decyzji, a zarazem wskazano, iż poprzez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć linię, w której musi być umieszczony jeden z narożników ściany frontowej budynku, bez prawa jej przekraczania (pkt 2 lit. a decyzji). Powierzchnię zabudowy określono dla budynku handlowo-usługowego na maksymalnym poziomie 11,22 % powierzchni działki objętej wnioskiem, co stanowi średnią wartość parametru wynikającą z analizy urbanistycznej (pkt 2 lit. d decyzji). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono na poziomie maksymalnym 4,7 m, według średniej z obszaru analizowanego (pkt 2 lit. f decyzji). Określając ustalenia dotyczące dachu nowej inwestycji Burmistrz zaznaczył z kolei, że dach zabudowy powinien być dwuspadowy z kalenicą usytuowaną prostopadle do frontu działki (pkt 2 lit. i decyzji). Również parametr wysokości zabudowy licząc do kalenicy określono jako średnią z obszaru analizowanego (9,2 m, zob. pkt 2 lit. k decyzji). Odwołanie od decyzji Burmistrza złożył D. J., reprezentowany przez J. K.. Żądając uchylenia decyzji przedstawił szereg zarzutów. Podniósł, że zaskarżona decyzja nie zawiera oznaczenia wszystkich stron postępowania, a jedynie odwołanie do "rozdzielnika" w aktach, nadto z decyzji nie wynika kto jest właścicielem nieruchomości, ani to, że decyzję doręczono P. B.. Zdaniem D. J. wadliwość rozstrzygnięcia wyraża się także w tym, że nie wskazano, czy sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie do tego uprawnionej. Wreszcie odwołujący się stwierdził, że w nie da się ustalić w jaki sposób ustalono poszczególne parametry inwestycji, zwłaszcza nie udokumentowano przedstawionych wyliczeń. D. J. zwrócił też uwagę, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy wbrew art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie zawiera projektu urbanistycznego ze stosownym opisem. Jego zdaniem wadliwe okazały się także mapy do decyzji, które miały różne skale. Odwołujący się stwierdził nadto, że naruszono § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.s.u.w.") poprzez błędne ustalenie granic obszaru analizy urbanistycznej. Wskazał także na naruszenie § 3 ust. 1 r.s.u.w. zaznaczając, że analiza urbanistyczna nie została sporządzona prawidłowo – nie wykazano zwłaszcza danych wyjściowych, na podstawie których badano okoliczną zabudowę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] Kolegium – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia podkreśliło, że wcześniej, uwzględniając wyrok II SA/Po 86/17 (omyłkowo napisano "II SA/Po 80/17"), uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] 2016 r. Wskazało wówczas na konieczność doprecyzowania i szczegółowego uzasadnienia poszczególnych parametrów. Następnie Kolegium odniosło się do wszystkich parametrów i wskaźników ustalonych w zaskarżonej decyzji i uznało, że rozstrzygnięcie Burmistrza spełnia wszystkie przesłanki określone w przepisach. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazanych w odwołaniu Kolegium uznało je za chybione. Zwróciło uwagę, że w aktach znajduje się rozdzielnik, który określa wszystkie strony postępowania. Jeśli chodzi o dane dotyczące okolicznej zabudowy, to organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w załączniku nr 4 do decyzji znajduje się tabela, która określa dane zabudowy, które można powiązać z poszczególnymi działkami w oparciu o załączoną mapę. Kolegium stwierdziło wreszcie, że prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, natomiast projekt decyzji sporządziła osoba uprawniona – M. M.. Skargę na decyzję Kolegium z dnia 22 grudnia 2017 r. złożył D. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. Wystąpił nadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Przedstawił następnie zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego niepełne zastosowanie, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. poprzez jego niepełne zastosowanie, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 4 r.s.u.w. i art. 7-11 K.p.a. polegające na wadliwej wykładni i nie wyjaśnieniu podniesionych wątpliwości, art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego niepełne zastosowanie § 3-9 ust. 2 r.s.u.w. poprzez wadliwe wykonanie analizy oraz art. 15 K.p.a. polegające na tym, że Kolegium ograniczyło się jedynie do kontroli orzeczenia organu pierwszej instancji. W motywach skargi powtórzono argumenty odwołania uwypuklając, że naruszeń adresowanych względem decyzji Burmistrza dopuściło się również Kolegium. Ponad treść odwołania zwrócono natomiast uwagę na fakt, że w zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy określa się powierzchnię sprzedaży na poziomie 400 m2. Nie wskazano jednak żadnego obiektu handlowego na obszarze analizowanym o takiej samej lub zbliżonej powierzchni zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć z całą stanowczością, że decyzja wydana w sprawie była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r., II SA/Po 86/17 (znanym sądowi z urzędu) uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r., [...] Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Powyższa regulacja ma charakter bezwzględny, co oznacza, że w sprawie, w której zapadł prawomocny wyrok sądu administracyjnego, na dalszym jej etapie obowiązkiem organów jest zastosować się do przedstawionej oceny sądu i wykonać jego wskazania (za wyjątkiem sytuacji, gdy prawo ulegnie zmianie). Co więcej, art. 153 P.p.s.a. ukierunkowuje też zakres dalszego sporu pomiędzy stronami postępowania administracyjnego. Przepis ten należy rozumieć też w ten sposób, że zawęża on wachlarz potencjalnych zarzutów, jakie można adresować względem nowej decyzji, jeżeli decyzja ta odpowiada wskazaniom wyroku sądu. A contrario nie można także w postępowaniu i rozstrzygnięciach doszukiwać się innych naruszeń, jeżeli w toku wcześniejszej kontroli legalności w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych nie stwierdził ich sąd. Powyższe jest o tyle istotne, że decyzja Burmistrza utrzymana w mocy przez Kolegium i obecnie kontrolowana nie różni się w istocie – poza elementami opisanymi poniżej – od decyzji uprzednio ustalającej warunki zabudowy, to jest kontrolowanej w wyroku II SA/Po 86/17 decyzji z dnia [...] 2016 r. Z wymienionych przyczyn w niniejszym uzasadnieniu w części sprawozdawczej celowo przywołano kluczowe tezy i wskazania wyroku II SA/Po 86/17. Ze względu na treść przywołanego wyżej art. 153 P.p.s.a. należy zweryfikować przede wszystkim, czy wskazania Sądu sformułowane pod adresem organów zostały wykonane. Pierwszym uchybieniem zidentyfikowanym przez Sąd w wyroku II SA/Po 86/17 było nieprecyzyjne ustalenie dotyczące linii zabudowy. Podkreślono, że "pojawia się wątpliwość, czy określona w decyzji linia zabudowy musi być traktowana właśnie, jako «nieprzekraczalna linia zabudowy» określająca linię, której inwestorowi nie będzie wolno przekroczyć przy projektowaniu inwestycji, czy też, jako «linię obowiązującą», wyznaczającą front planowanej inwestycji". Obecnie orzekający Sąd nie miał wątpliwości, że powyższe wskazanie zostało wykonane. Burmistrz jednoznacznie wskazał, że ustala się "obowiązującą linię zabudowy", doprecyzowując, że należy przez to rozumieć linię, w której musi być umieszczony jeden z narożników ściany frontowej projektowanego budynku, bez prawa jej przekraczania. Wątpliwości podniesione w wyroku II SA/Po 86/17 i dotyczące linii zabudowy zostały zatem rozwiane. Uzupełniająco dodać należy, że w wyroku II SA/Po 86/17 nie podważono prawidłowości przebiegu linii zabudowy jako takiego, ale tylko zgłoszono zastrzeżenia co do sposobu określenia tej linii (obowiązująca, nieprzekraczalna). Kolejne wskazanie zawarte w wyroku II SA/Po 86/17 dotyczyło ustalenia wielkości powierzchni zabudowy. Sąd (II SA/Po 86/17) kwestię tą rozważał dość szeroko, co wiązało się z dopuszczalnością zawarcia w decyzji wskaźnika powierzchni zabudowy, który był wyższy aniżeli średnia na obszarze analizowanym. Obecnie wskazanie wyroku II SA/Po 86/17 należy uznać za wykonane, gdyż powierzchnię zabudowy określono na poziomie 11,22 % powierzchni działki inwestycyjnej, co stanowi wprost matematyczną średnią powierzchni zabudowy na obszarze całego obszaru analizowanego. Wskaźnik ten dokładnie odpowiada więc § 5 ust. 1 r.s.u.w. W wyroku II SA/Po 86/17 Sąd przedstawił zastrzeżenia dotyczące ustalenia wysokości elewacji frontowej, akcentując, że skoro wysokość ta jest inna aniżeli to wynika z analizy urbanistycznej, to niezbędne jest rzetelne i logiczne uzasadnienie, dlaczego znalazł zastosowanie § 7 ust. 4 r.s.u.w. (przepis ten zawiera wyjątek pozwalający na odstąpienie od ścisłych wyników analizy urbanistycznej). Wskazanie dotyczące wysokości elewacji frontowej należy uznać za wykonane, ponieważ w obecnej decyzji Burmistrza z dnia [...] 2017 r., [...] wysokość tą organ zdecydował się ustalić na poziomie 4,70 m, co jest dokładnie matematyczną średnią wysokości zabudowy na obszarze analizowanym. Parametr wysokości projektowanej zabudowy odpowiada więc § 7 ust. 3 r.s.u.w. Na marginesie Sąd zaznacza, że wysokość zabudowy na działkach [...] i [...] stanowiących działki sąsiednie przebiega tworząc uskok (zob. dane z tabeli na k. 218 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), co usprawiedliwia stosowanie § 7 ust. 3 r.s.u.w. Mając na uwadze powyższe Sąd obecnie orzekający nie miał wątpliwości, że wykonano wskazania zawarte w wyroku II SA/Po 86/17. Pozostałe zarzuty obecnie rozpoznawanej skargi nie są trafne. Podkreślić trzeba, że w znacznej mierze stanowią one po prostu polemikę z wyrokiem II SA/Po 86/17, którego D. J. nie zaskarżył. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p., który skarżący przedstawił jako zarzut: "wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: [...] charakterystykę inwestycji, obejmującą: [...] określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej". Pomijając fakt, że uchybienia tego nie stwierdzono w wyroku II SA/Po 86/17 (w zasadzie obecnie nie należy się go więc doszukiwać), Sąd zauważa, że na k. 22-23 akt administracyjnych organu pierwszej instancji znajduje się pismo M. B. wraz z mapą projektową zagospodarowani terenu dokładnie określającą parametry inwestycji, co odpowiada treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. Niezasadny jest kolejny zarzut D. J. dotyczy naruszenia grupy powiązanych regulacji: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 4 r.s.u.w. i art. 7-11 K.p.a. oraz § 3 - 9 ust. 2 r.s.u.w., które – jak należy mniemać (w skardze nie łączy się ich z konkretnymi argumentami – dotyczą przeprowadzonej analizy urbanistycznej i jej wyników. Analiza urbanistyczna obecnie przygotowana w sprawie, tak zresztą jak i decyzja wraz z jej załącznikami, co do głównych treści odpowiada poprzedniej analizie i decyzji z dnia [...] 2016 r. [...]. Kwestie obecnie podnoszone przez skarżącego były już przedmiotem rozważań w wyroku II SA/Po 86/17. Stawiane w niniejszej sprawie zarzuty są zatem w istocie polemiką z prawomocnym wyrokiem. Wskazać można, że w wyroku II SA/Po 86/17 jednoznacznie stwierdzono, że: "obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, jako trzykrotność frontu działki z zapewnionym dostępem do drogi publicznej. Obszar objęty analizą obejmował przy tym okrąg o promieniu 90 m wyznaczony wokół terenu działki na której ma być zrealizowana inwestycja. Podkreślenia bowiem wymaga, że jak wynika z mapy załączonej do decyzji, szerokość elewacji frontowej działek nr [...] i [...] wynosi 29,18 m, a zatem trzykrotność tej szerokości wynosi 87,54 m. Wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości 90 m, przy uwzględnieniu zabudowy znajdującej się na działce nr [...] uznać należało przy tym za prawidłowe"; "Analiza urbanistyczna, jak i projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez M. M., a więc przez osobę, która spełnia warunki określone w art. 5 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. posiada dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie gospodarki przestrzennej nr [...], potwierdzający ukończenie studiów wyższych na [...] w dniu [...] 2008 r."; "W załączniku nr 4 do decyzji organu I instancji – analizie cech zabudowy i zagospodarowania w formie tabeli – określono parametry zabudowy występującej na terenie analizowanym. Sąd zwraca przy tym uwagę, że zarówno ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i rozporządzenie, nie wymagają wskazania metodyki dokonania pomiarów zabudowy występującej na terenie analizowanym, co wynika z faktu, że działania te wykonuje osoba posiadająca stosowne kwalifikacje"; "Za nietrafne uznać należało zarzuty dotyczące samej analizy, która mogła tym samym zostać przyjęta w sprawie, jako podstawa dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji". Gdy chodzi o zarzut zawarty w obecnie rozpoznawanej skardze, a dotyczący dwóch różnych map dołączonych do decyzji, wskazać należy, że zarzut ten jest chybiony. Do decyzji dołączono mapę z wyrysowaną obowiązującą linią zabudowy oraz liniami rozgraniczającymi inwestycję (k. 219 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Z kolei taka sama mapa w skali 1:1000 obrazuje wyniki analizy urbanistycznej (k. 220-221 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Druga z wymienionych map jest co prawda rozcięta na dwie części (ze względu na duży format na arkuszu papieru), ale w żaden sposób nie wpływa to ujemnie na jej czytelność. Gdy chodzi o poszczególne cechy, wskaźniki i parametry zabudowy (poza opisanymi wyżej), to wskazać należy, że w świetle wyroku II SA/Po 86/17 nie ma wątpliwości co do: - kontynuacji funkcji przez projektowaną zabudowę (cyt. z wyroku: "okolicznością bezsporną, niekwestionowaną również przez skarżącą pozostaje, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa". Oznacza to, że w sprawie "spełniony został pierwszy warunek ustalenia warunków zabudowy, jakim jest warunek kontynuacji funkcji planowanej inwestycji"), - szerokości elewacji frontowej (cyt. z wyroku: "organy odniosły się bezpośrednio do szerokości elewacji na działce nr [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działkami objętymi wnioskiem, przyczyniając się tym samym do zachowania ładu przestrzennego") i - geometrii dachu projektowanej zabudowy "cyt. z wyroku: "wbrew zarzutom wskazanym w skardze, poczynione w decyzji ustalenia dotyczące geometrii dachu uznać należało za prawidłowe"). W ocenie Sądu nie naruszono także wskazanego w skardze art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zarzutu tego nie uzasadniono. Pomijając fakt, że naruszenia tego przepisu nie stwierdził Sąd w wyroku II SA/Po 86/17 stwierdzić należy, że nie ma podstaw do twierdzenia, że "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5" nie jest "wystarczające dla zamierzenia budowlanego" (warunku tego dotyczy art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 u.p.z.p. Decyzja z dnia [...] 2017 r., [...][...] zawiera w punkcie 2 lit. e określenie powierzchni sprzedaży na poziomie 400 m2, co stanowi realizację tego przepisu. Dodać trzeba, że parametr ten był już wcześniej zawarty w decyzji z dnia [...] 2016 r. (w punkcie 2 lit. c), a Sąd orzekając w wyroku II SA/Po 86/17 nie zakwestionował go. Co do naruszeń art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez ich odpowiednio zastosowanie i niezastosowanie, Sąd stwierdza, że zarzuty te są chybione. Art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowią ogólną podstawę orzekania organu odwoławczego, a więc stwierdzenie ich naruszenia jest pochodną innych naruszeń prawa materialnego lub postępowania. Skoro Sąd stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy nastąpiło w sprawie prawidłowo (decyzja z dnia [...] 2017 r., [...][...], to nie sposób twierdzić, że uchybiono prawu dopierając odpowiednią ogólną podstawę prawną orzekania na etapie drugiej instancji administracyjnej. Sąd nie podziela też poglądu, jakoby decyzja Kolegium naruszała art. 15 K.p.a. Organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych parametrów inwestycji i nie sposób twierdzić, że nie zrealizował zasady dwuinstancyjności postępowania. Końcowo Sąd wskazuje też, że zupełnie chybione są zarzuty dotyczące braku oznaczenia w zaskarżonych decyzjach stron postepowania. Kwestia ta została przesądzona w wyroku II SA/Po 86/17, gdzie wskazano, że cyt.: "za nietrafne uznać natomiast należało zarzuty dotyczące wadliwego oznaczenia stron postępowania. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej miejscu, np.: w nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu czy nawet rozdzielniku pisma" (obecnie strony wskazano w rozdzielniku w aktach sprawy, natomiast w decyzji Kolegium strony wymieniono na ostatniej stronie decyzji); "podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący braku określenia w aktach sprawy, czy odpis zaskarżonej decyzji został doręczony pozostałym stronom wnoszącym o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej działki nie stanowi naruszenia mogącego skutkować wadliwością prowadzonego postępowania". Mając to wszystko na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Kolegium jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza nie naruszają prawa. Realizują także wskazania prawomocnego wyroku II SA/Po 86/17. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.