II SA/Po 13/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Bogdana J. na decyzję Wojewody K. z dnia 8 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę. Decyzją z dnia 28 sierpnia 1998 r. (...) Prezydent Miasta K. nakazał Jolancie i Bogdanowi J. rozbiórkę reklam świetlnych zamontowanych na ścianie szczytowej /północnej/ pawilonu handlowego przy ul.Ch. - oraz rozbiórkę reklamy świetlnej zamontowanej na dachu pawilonu handlowego w K. przy ul.Ch. 15 N. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Bogdan J. zamontował przedmiotowe reklamy w 1997 r. bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę, stąd stosowanie rygoru z art. 48 prawa budowlanego jest uzasadnione. W odwołaniu od decyzji Bogdan J. zarzucił, że 5 reklam zamontowanych na ścianie szczytowej zamontował w 1995 r. na ścianie pawilonu, będącej w j ego użytkowaniu. Natomiast reklamę na dachu zamontował w 1997 r. Zdaniem odwołującego się dach stanowi współwłasność jego i Karola G. Natomiast Roman G. żądający likwidacji reklam nie powinien być stroną w sprawie. Odwołujący się podkreślił, że cały kompleks pawilonu posiada reklamy, natomiast decyzja dotyczy tylko jego reklam. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda K. decyzją z dnia 8 grudnia 1998 r., (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podniósł, że w myśl przepisów art. 28 i art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wykonanie reklam świetlnych wymaga pozwolenia na budowę. Ponieważ w postępowaniu administracyjnym ustalono, że reklamy zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę, należało zastosować rygor z art. 48 prawa budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ administracyjny II instancji stwierdził, iż kwestionowanie prawa Haliny i Romana G. do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym jest nieuzasadnione, bowiem są oni współwłaścicielami nieruchomości. Natomiast problem pozostałych reklam na pawilonie zamontowanych przez innych współwłaścicieli winien być rozpatrywany w odrębnym postępowaniu, z zachowaniem procedury administracyjnej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł podobne zarzuty jak w odwołaniu zarzucając, że żądanie Romana G. aby rozebrał reklamy w sytuacji, kiedy pozostałe lokale użytkowe w pawilonie posiadają reklamy stanowi przykład sąsiedzkiej złośliwości. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o jej oddalenie precyzując w odpowiedzi jedynie przepisy w ten sposób. że montaż reklam wymagał nie pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia w oparciu o przepisy art. 29 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Tak więc zainstalowanie reklam przez skarżącego na budynku w mieście, wymagało zgłoszenia. w trybie art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane. Jak wykazało postępowanie administracyjne i zresztą sam skarżący to przyznaje, zainstalował reklamy świetlne bez zgłoszenia wymaganego przepisami. Powyższe postępowanie odpowiada samowoli budowlanej i zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do stosowania art. 48 Prawa budowlanego tym samym do nakazania w drodze decyzji rozbiórki obiektu. Zarzuty skarżącego, że organy administracji zastosowały rygor w związku z żądaniem Romana G. są nieuzasadnione, gdyż zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego nie jest uzależnione od żądania współwłaściciela, gdyż nawet przyzwolenie wszystkich współwłaścicieli nie "likwiduje" faktu wystąpienia samowoli, a obiekt wybudowany bez wymaganego zgłoszenia, podlega takim samym restrykcjom, jak obiekt wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tak więc należy podzielić argumentację organu administracji, które w zaskarżonych decyzjach zastosowały art. 48 Prawa budowlanego. Należy jedynie zwrócić uwagę, że zarówno organ I jak i II instancji wadliwie zakwalifikował reklamy jako urządzenia wymagające pozwolenia na budowę. Treść art. 29 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko "reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Na tę wadliwość stosowania przepisów zwrócił dopiero uwagę organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi na skargę. Jednakże powyższe uchybienie nie ma wpływu na treść merytoryczną decyzji i w tych okolicznościach na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę należało oddalić.