II SA/Po 1307/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 4, art. 8, art. 39, art. 41 pkt 1 i 2, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013, poz. 182 ze zm.) po ponownym rozpoznaniu wniosków A. G. z dnia: 1) 02 stycznia 2012r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do grudnia 2011 r. w kwocie [...]zł; 2) 01 lutego 2012r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do lutego 2012r. w kwocie [...] zł; 3) 01 sierpnia 2012r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do sierpnia 2012 r. w kwocie [...] zł; 4) 02 stycznia 2013r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do grudnia 2012r. w kwocie [...]zł; 5) 01 lutego 2013r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do stycznia 2013r. w kwocie [...]zł; 6) 01 marca 2013r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do lutego 2013r. w kwocie [...]zł; 7) 02 kwietnia 2013r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do marca 2013r. w kwocie [...]zł; 8) 01 lipca 2013r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do czerwca 2013r. w kwocie [...]zł; 9) 01 sierpnia 2013r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do lipca 2013r. w kwocie [...]zł; 10) 02 września 2013r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do sierpnia 2013r. w kwocie [...]zł; 11) 02 stycznia 2014r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do grudnia 2013r. w kwocie [...]zł; 12) 03 lutego 2014r. w części dotyczącej spłaty zadłużenia czynszowego od stycznia 2011r. do stycznia 2014r. w kwocie [...]zł - odmówił przyznania pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych: na miesiące roku 2011: sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień; na miesiące roku 2012: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień; na miesiące roku 2013: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o wnioski Pana A. G. składane od sierpnia 2011r. do grudnia 2013r. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 (I OSK 1155/10), w sytuacji, gdy w jednym czasie rozpoznawane muszą być różne wnioski o świadczenia z pomocy społecznej, uzasadnione jest wydanie jednej decyzji na podstawie ustaleń dokonanych przez organ administracji w zakresie aktualnej sytuacji osobistej, majątkowej i zdrowotnej wnioskodawcy. Rozpoznanie przez organ I instancji łącznie kilkunastu wniosków składanych przez Pana A. G. w latach 2011, 2012, 2013 ma związek z tym, że wnioski podlegały ponownemu rozpoznaniu wskutek kontroli instancyjnej lub sądowej. Pierwotnie sprawy zostały zakończone decyzjami o umorzeniu postępowań wszczętych na skutek wniosków Pana A. G, które zostały uchylone i przekazane przez organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podczas przeprowadzonych wywiadów środowiskowych na skutek składanych wniosków w latach 2011 - 2013 organ I instancji ustalał, za każdym razem, że Pan A.G. zamieszkuje sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Dochodem Pana A. G. była i jest renta z ZUS (w roku 2011 była to kwota [...]zł, w roku 2012 kwota [...]zł, w roku 2013 kwota [...] zł), która zawsze przekraczała kryterium dochodowe przewidziane w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Stałe wydatki Wnioskodawcy, na przestrzeni omawianego okresu, w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku to rachunki za gaz, energię i leki. W okresie lat 2011-2013 sytuacja finansowa Pana A. G. nie zmieniła się. Wnioskodawca był objęty wsparciem Ośrodka w postaci pomocy na zakup żywności, leków i energii w miarę dostępnych środków. Wnioski Pana A. G. dotyczą udzielania pomocy na zaległości czynszowe od stycznia 2011r. i są wydłużane o kolejne miesiące lat 2012, 2013 i 2014r. Ośrodek nie zgodził się z potrzebą pomocy finansowej na zaległości czynszowe w tych miesiącach, w których Wnioskodawca otrzymał pomoc finansową na czynsz. Następnie organ przedstawił wykaz decyzji, w których przyznano pomoc na opłacenie czynszu: 1) decyzja Nr [...]z dnia [...] lutego 2011r. – przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na luty w wysokości [...] zł; 2) decyzja Nr [...]z dnia [...] marca 2011r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na marzec 2011r. w wysokości [...] zł; 3) decyzja Nr [...]z dnia [...] maja 2011r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na maj 2011r. w wysokości [...] zł; 4) decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na czerwiec 2011r. w wysokości [...]zł; 5) decyzja Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na sierpień 2011r. w wysokości [...] zł; 6) decyzja Nr [...] z dnia [...] października 2011r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na listopad 2011r. w wysokości [...] zł; 7) decyzja Nr [...]z dnia [...] listopada 2011r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na grudzień 2011r. w wysokości [...]zł; 8) decyzja Nr [...] z dnia [...] grudnia 201 Ir. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na styczeń 2012r. w wysokości [...] zł; 9) decyzja Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na luty 2012 r. w wysokości [...] zł; 10) decyzja Nr [...] z dnia [...] marca 2012r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na kwiecień 2012r. w wysokości [...]zł; 11) decyzja Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na maj 2012r. w wysokości [...] zł; 12) decyzja Nr [...] z dnia [...] maja 2012r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na czerwiec 2012r. w wysokości [...] zł; 13) decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na lipiec 2012r. w wysokości [...] zł; 14) decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. – przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na sierpień 2012r. w wysokości [...] zł; 15) decyzja Nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na grudzień 2012r. w wysokości [...] zł; 16) decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. - przyznanie specjalnego zasiłku celowego na czynsz na lipiec 2013r. w wysokości [...] zł. Organ stwierdził, że powyższe decyzje są ostateczne w administracyjnym toku instancji. W związku z tym, że Pan A. G. otrzymywał specjalny zasiłek celowy na opłacanie czynszu we wskazanych wyżej miesiącach, nie można uznać za prawidłowe żądanie uregulowania za te same miesiące zaległości czynszowych, gdyż celem przyznania pomocy było uniknięcie powstania zaległości. Wnioskodawca, nawet w tych miesiącach, w których była przyznana pomoc na czynsz nie regulował pozostałej części należności czynszowych, w związku z tym powstała zaległość. W każdym wniosku o pomoc na czynsz i zaległości czynszowe Wnioskodawca powołuje się na umowę ustną zawartą pomiędzy pracownikami Filii a Wnioskodawcą w 2010r. o stałym regulowaniu opłat za czynsz i energię przez MOPR. Organ I instancji wyjaśnia, że żaden z pracowników MOPR nie mógł zapewnić o możliwości udzielania ciągłej pomocy finansowej na opłacenie czynszu. MOPR poczynił starania w celu wsparcia wnioskodawcy w rozwiązaniu trudnej sytuacji mieszkaniowej i finansowej poprzez skierowanie pisma w dniu 9 listopada 2012r. do właściciela mieszkania Parafii Ewangelicko-Augsburskiej z siedzibą w Warszawie w celu nakreślenia trudnej sytuacji mieszkaniowej. W dniu 9 maja 2013r. wpłynęła odpowiedź pisemna od zarządcy nieruchomości, że nie dysponują żadnym dokumentem będącym wnioskiem Pana A. G. o zamianę lokalu na mniejszy. Dodano, że Ośrodek w miarę swoich możliwości zapewnia Wnioskodawcy w dalszym ciągu środki finansowe na żywność, leki i energię. Początkowe wspieranie w opłatach czynszu miało na celu zdopingowanie Wnioskodawcy, aby starał się o mniejszy lokal. Zgodnie z informacją uzyskaną od zarządu na dzień 10 czerwca 2014r. nie złożono pisma o zamianę mieszkania, Wnioskodawca nie dopytuje się również w siedzibie biura o możliwość zamiany mieszkania. W ocenie organu I instancji Wnioskodawca nie podjął żadnych realnych kroków, o których poinformowałby Ośrodek, w ramach współpracy i rozwiązania trudnej sytuacji mieszkaniowej. Pan A. G. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2014r. na podstawie art. 39, art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013, poz. 182 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których one nie są w stanie pokonać wykorzystując własne środki lub możliwości i uprawnienia. Zgodnie z przepisem art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej - w celu zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego Pana A. G., nie może być przyznany zasiłek celowy. Zatem organ rozpoznał sprawę w oparciu o przepis art. 41 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy, który nie podlega zwrotowi albo zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Wobec powyższego przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach z przepisu art. 41 pkt 1 cyt. ustawy ma charakter wyjątkowy. Z przytoczonych 16 decyzji organu I instancji, którymi przyznano Panu A. G. łączną pomoc na opłacenie czynszu w wysokości [...]zł. W ocenie organu odwoławczego przyznawanie dalszej regularnej pomocy pokrywającej w części koszty opłat czynszowych z pomocy społecznej nie przyczyni się do poprawy sytuacji skarżącego. Miesięczna kwota czynszu w wysokości ponad [...] zł równa się niemalże wysokości miesięcznego dochodu Pana A. G. i kwota ta całkowicie przekracza możliwości finansowe skarżącego i jednocześnie uniemożliwia mu utrzymanie takiego mieszkania, tym bardziej, iż z powodu nadmetrażu (mieszkanie o pow. [...] m2) skarżący nie ma prawa do dodatku mieszkaniowego. Organ zaprezentował stanowisko, że posiadanie przez skarżącego w okresie, kiedy wystąpił z wnioskiem (sierpień 2011r.), zadłużenia wobec właściciela zajmowanego lokalu nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego przyznanie specjalnego zasiłku celowego określonego w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Zwłaszcza, że odwołujący się nie podejmuje działań w celu wykorzystania własnych możliwości poprzez zamianę mieszkania o pow. [...] m2 na mniejsze. Tym samym udzielenie pomocy na pokrycie zaległości czynszowych byłoby w gruncie rzeczy udzieleniem pomocy wierzycielowi skarżącego, a więc podmiotowi do którego na pewno nie jest adresowana ustawa o pomocy społecznej. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł A. G. domagając się jej uchylenia w całości. Skarżący powoływał się na ustalenia z 2010r. z Ośrodkiem Pomocy Społecznej [...], zgodnie z którymi koszty czynszu oraz energii za mieszkanie płacić miał Ośrodek. Brak regulowania tych należności doprowadziło do powstania zaległości za sam czynsz w wysokości [...]. zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem skarżący wnosił i wywodził, jak w skardze, podkreślając swoją bardzo trudną sytuację finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej "p.p.s.a.") sądowa kontrola decyzji administracyjnej polega wyłącznie na ocenie jej legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej w danym postępowaniu. W pierwszej kolejności, wskazać należy, że organy administracji I jak i II instancji dokonały wnikliwych ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu, o które rozstrzygnęły niniejszą sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił te ustalenia faktyczne przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o wnioski Pana A. G. składane od sierpnia 2011r. do grudnia 2013r., które podlegały ponownemu rozpoznaniu wskutek kontroli instancyjnej lub sądowej. Pierwotnie sprawy zostały zakończone decyzjami o umorzeniu postępowań wszczętych na skutek wniosków skarżącego, które zostały uchylone i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W niniejszej sprawie w okresie od [...] lutego 2011r. do [...] czerwca 2013r. organ I instancji wydał 16 decyzji administracyjnych, w których przyznano Skarżącemu pomoc finansową na opłacenie czynszu w łącznej wysokości [...]zł. W tym miejscu organy słusznie wskazały, że w sytuacji, gdy w jednym czasie rozpoznawane muszą być różne wnioski o świadczenia z pomocy społecznej, uzasadnione jest wydanie jednej decyzji na podstawie ustaleń dokonanych przez organ administracji w zakresie aktualnej sytuacji osobistej, majątkowej i zdrowotnej wnioskodawcy (por. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010r, sygn. akt I OSK 1155/10). Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji jest ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r., poz. 182 - dalej ups). Przedmiotem sprawy jest odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego na uregulowanie zaległości czynszowych za mieszkanie skarżącego za okres od sierpnia do grudnia 2011r. oraz za wszystkie miesiące 2012r. i 2013r. Bezsporne jest, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, której dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, tj. 02 maja 2014r., a wynoszący [...] zł, przekraczał kryterium dochodowe w kwocie 542 zł. W związku z powyższym wniosek skarżącego można było rozpoznać tylko w świetle art. 41 ups, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że szczególne przypadki muszą być wyraziste i odbiegające od sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy przy spełnianiu kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 u.p.s. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 listopada 2009 r., IV SA/Po 470/09, Lex nr 589416). Szczególne przypadki, o jakich mowa w art. 41 u.p.s., muszą być tak wyraziste i odbiegające od sytuacji osób spełniających kryterium dochodowe, że uzasadniają przyznanie tej szczególnej pomocy, co w konsekwencji prowadzi do zrównania sytuacji osób osiągających dochody przekraczające przyjęty przez ustawodawcę próg dochodowy z sytuacją osób, które takich dochodów nie uzyskują (por. wyrok WSA w Gliwicach z dni 15 kwietnia 2008 r., IV SA/GL 155/07, Lex nr 509368). O tym zaś, czy mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" każdorazowo rozstrzyga organ orzekający w sprawie, po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy (wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r., I OSK 1910/07, Lex nr 569575). Podkreślić przy tym należy, iż kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez Sąd ogranicza się do zbadania zgodności z prawem tej decyzji. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 Kpa, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości finansowych organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków pieniężnych. W ocenie Sądu organy orzekające w omawianej sprawie poddały ocenie wszystkie okoliczności, od których uzależnione jest udzielenie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego. Nie można postawić im zarzutu naruszenia postępowania i dowolności orzekania (art. 7 kpa), jak i naruszenia art. 41 ups. Trudnej sytuacji materialnej skarżącego żaden z organów nie zanegował. Wiązała się ona jednak nie z brakiem dochodu po stronie skarżącego, lecz z istniejącym zadłużeniem za opłaty czynszowe i trudnością z bieżącym regulowaniem czynszu. Rację miały organy orzekające stwierdzając, że przyznawanie dalszej regularnej, pokrywającej w części koszty opłat czynszowych pomocy z pomocy społecznej nie przyczyni się do poprawy sytuacji skarżącego. Zaznaczono, że czynsz za zajmowane mieszkanie przekracza możliwości finansowe skarżącego i jednocześnie uniemożliwia mu utrzymanie się w tym mieszkaniu, tym bardziej, iż z powodu nadmetrażu (mieszkanie o pow. [...] m2) skarżący nie ma prawa do dodatku mieszkaniowego. Jak już wskazano powyżej, organ I instancji wyliczył, że skarżący korzystał z pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego na pokrycie kosztów czynszu mieszkania na łączną kwotę [...]zł. Stwierdzenie zatem przez organy, że dochód skarżącego oraz wysokość otrzymywanej pomocy w formie specjalnych zasiłków celowych oraz zasiłków celowych na żywność pozwalały A.G. na regulowanie różnicy między wysokością czynszu a otrzymywanymi zasiłkami na czynsz należy uznać za mieszczące się w granicach uznania administracyjnego. W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko, że posiadanie przez skarżącego, w okresie kiedy wystąpił w styczniu 2011r. z wnioskiem o spłatę, zadłużenia wobec właściciela zajmowanego lokalu nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego przyznanie specjalnego zasiłku celowego określonego w art. 41 pkt 1 ups. Trzeba podkreślić, że skarżący pomimo narastającego zadłużenia nadal nie podejmuje działań w celu wykorzystania własnych możliwości poprzez zamianę mieszkania o pow. [...] m2 na mniejsze. Z całą pewnością wynajmowanie przez niego mieszkania tej wielkości jest niecelowe i z uwagi na ograniczone możliwości materialne skarżącego prowadzi do narastania po jego stronie zadłużenia związanego z brakiem możliwości wywiązania się na bieżąco z opłat czynszowych. Tym samym udzielenie pomocy na pokrycie zaległości czynszowych byłoby w gruncie rzeczy udzieleniem pomocy wierzycielowi skarżącego, a więc podmiotowi, do którego na pewno nie jest adresowana ustawa o pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 października 2010 r., IV SA/Po 374/10, wyr. WSA w Poznaniu z 4 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Po 186/12 dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeprowadzka do mieszkania mniejszego i tańszego w utrzymaniu umożliwiłyby skarżącemu co najmniej ustanie zwiększania się zadłużenia, a perspektywicznie jego całkowitą spłatę (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2009 r., II SA/Po 330/09, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że do czasu ponownego rozpoznania sprawy skarżący nie podjął również jakichkolwiek działań zmierzających do zamiany mieszkania na mniejsze. Nie złożył ani u właściciela, ani w żadnej innej instytucji, wniosku o zamianę mieszkania, nie dopytuje się także o możliwość zamiany mieszkania na mniejsze, nie poszukuje mieszkania, którego koszty utrzymania byłyby mniejsze i pozwalały na skorzystanie z pomocy społecznej w postaci dodatku mieszkaniowego (k. 11 akt adm. I inst.). Nie bez znaczenia jest w ocenie Sądu również okoliczność, że skarżący zobowiązany w świetle art. 11 ups zaniechał współpracy z pracownikami socjalnymi w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji życiowej, unika przeprowadzenia aktualnego wywiadu środowiskowego (k. 2, 4, 7, 10, 12 akt adm. I inst.). Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego kwestii umowy ustnej zawartej pomiędzy pracownikami Filii organu a Wnioskodawcą w 2010r. o stałym regulowaniu opłat za czynsz i energię przez MOPR słusznie argumentuje organ I instancji, że żaden z pracowników organu nie mógł zapewnić Skarżącego o możliwości udzielania ciągłej pomocy finansowej na opłacenie czynszu. Przyznanie pomocy finansowej na zapłacenie części czynszu wynikało z każdorazowej decyzji w tym przedmiocie i w konsekwencji przekazanie każdorazowo ustalanej wysokości pomocy na konto administratora. Nadto organ w miarę swoich możliwości zapewnia Skarżącemu w dalszym ciągu środki finansowe na żywność, leki i energię. Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż organ szczegółowo uzasadnił podstawy uznaniowej odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego na pokrycie zaległości w opłacie czynszu za mieszkanie. Kontrolując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało przepisy obowiązującego prawa. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji organu II instancji. W tym stanie rzeczy skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a,. należało oddalić, jak Sąd orzekł w wyroku.