II SA/Po 1354/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Elżbiety i Józefa P. na decyzję Wojewody W. z dnia 18 maja 2000 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę - oddala skargę Starosta Ś. decyzją z dnia 28 marca 2000 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zatwierdził projekt budowlany i wydał Barbarze i Bernardowi S. pozwolenie na budowę dotyczące rozbudowy budynku mieszkalnego o pomieszczenia: kuchnię, łazienkę, spiżarnię, korytarz i wiatrołap na działce nr 35/6 przy ul. P. 5/4 w P., gmina Ś.-W. Jednocześnie w decyzji tej wskazano warunki wynikające z przepisu art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane, m.in. zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że lokalizacja projektowanej rozbudowy jest zgodna z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Ś.-W., zatwierdzonym uchwałą (...) Rady Miasta i Gminy w Ś.-W. z dnia 16 kwietnia 1991 r. oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Miasta Ś.-W. z dnia 21.10.1999 r. Wojewoda W. decyzją z dnia 18 maja 2000 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną przez Józefa i Elżbietę P. decyzję organu I instancji z dnia 28 marca 2000 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdził m.in., że brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Cofnięcie zgody przez Małgorzatę i Włodzimierza R. na rozbudowę lokalu mieszkalnego nr 4 nie może wywołać skutku prawnego. Cofnięcie to miało bowiem miejsce już po dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ I instancji, a ponadto w aktach sprawy znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w Ś.-W. z dnia 16 czerwca 1997 r. (...) wyrażające zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością w postaci wykonania rozbudowy ww. lokalu według projektu autorstwa Urszuli K. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody W. z dnia 18 maja 2000 r. z wnioskiem o jej uchylenie wnieśli Elżbieta i Józef małżonkowie P. Skarżący podnieśli, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że brak zgody, a ściślej jej cofnięcie przez małżonków R. jest oświadczeniem bez znaczenia. Są oni jednymi z czterech współwłaścicieli nieruchomości, której dotyczy sporna rozbudowa. Cofnięcie zgody przez współwłaścicieli może bowiem nastąpić w każdym czasie nie później jednak niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie, a taka właśnie sytuacja ma miejsce. Zupełnie natomiast nieporozumieniem według skarżących jest przyjęcie, że "zgoda imieniem P." wydana przez Sąd jest zgodą, która dotyczy ewent. także R. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania Bernard S. wniósł także o oddalenie skargi i podkreślił, że roboty budowlane polegające na rozbudowie jego lokalu mieszkalnego mają na celu polepszenie warunków mieszkalnych i sanitarnych i zostały podjęte ze względu na jego syna, który jest osoba niepełnosprawną i wymaga szczególnej opieki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut dotyczący cofnięcia przez jednego ze współwłaścicieli wspólnej części nieruchomości zgody udzielonej inwestorom na rozbudowę lokalu mieszkalnego nie ma istotnie żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, a to wobec treści postanowienia Sądu Rejonowego w Ś.-W. z dnia 16 czerwca 1997 r. (...) w sprawie zezwolenia Barbarze i Bernardowi małżonkom S. na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością w postaci wykonania rozbudowy ich lokalu nr 4 w budynku, na działce położonej w P. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisu art. 199 kodeksu cywilnego, który zezwala Sądowi na uwzględnienie nie tylko celu zamierzonej czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, ale także wpływu tej czynności na sytuację życiową każdego ze współwłaścicieli rzeczy wspólnej, a więc tych współwłaścicieli, którzy nie sprzeciwiali się temu zamierzeniu, jak i tych, którzy się temu sprzeciwiali. Nie może mieć także wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy zarzut skarżących, zgłaszany przez ich pełnomocnika na rozprawie przed sądem administracyjnym, a dotyczący ewentualnego spowodowania i uciążliwości dla skarżących wykonaniem projektowanej rozbudowy, polegającej na zasłonięciu widoku i zaciemnieniu ich pomieszczeń mieszkalnych. Zarzut ten nie został zgłoszony w toku postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę i nie został potwierdzony żadnym wiarygodnym dowodem, co czyni go bezzasadnym. Z powyższych przyczyn należało na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalić.