II SA/Po 138/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Sędzia sprawozdawca: Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2005r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu postanawia odrzucić skargę /-/G. Radzicka Skarżący R.P. w dniu 20 stycznia 2005r. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]sierpnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Wskazana decyzja administracyjna została doręczona skarżącemu w dniu 3 września 2004r. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto zaskarżona decyzja została doręczona, w tym samym dniu, pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym radcy prawnemu Ś.F. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w odpowiedzi na skargę z dnia 10 lutego 2005r. wniósł, między innymi, o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. Wskazał przy tym, że przedmiotowa skarga nie wpłynęła wcześniej do organu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 §1 pkt 2 i §3 cytowanej powyżej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skargę odrzuca się postanowieniem i może to nastąpić na posiedzeniu niejawnym W przedmiotowej sprawie końcowy termin na wniesie skargi przypadał na dzień 4 października 2004r. Natomiast skarga wniesiona została w dniu 20 stycznia 2005r. Wobec powyższego na podstawie art. 58 §1 pkt 2 i §3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. /-/G. Radzicka