II SA/Po 1383/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 02 marca 2015r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2014r. Nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Brychcy W treści skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2014r. skarżąca A. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] lipca 2014 r., o skierowaniu K. K. do Domu Pomocy Społecznej dla osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie w N. W. Skarżąca jako opiekun prawny córki całkowicie ubezwłasnowolnionej argumentowała, że pobyt w domu pomocy społecznej może mieć dla córki nieodwracalne i tragiczne skutki związane z pogorszeniem się jej stanu zdrowia. Z zaświadczenia wydanego przez lekarza rodzinnego wynika, że nie wolno rozdzielać córki od skarżącej i zmieniać jej warunków i środowiska życia, zatem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia córce znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w cytowanym unormowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżony akt stanowił następstwo prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 03 września 2009 r., sygn. akt III Nmo 30/09 o umieszczeniu ubezwłasnowolnionej całkowicie K. K. w domu pomocy społecznej przy uwzględnieniu jej stanu zdrowia, po konsultacji z Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze było więc tym orzeczeniem związane i wykonywało zawarte w jego treści rozstrzygnięcie. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z 16 grudnia 2004r. nakazano bowiem K. K. oraz pozostałym pozwanym opuszczenie, opróżnienie i wydanie zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego. Wszczęto eksmisje komorniczą. Wskazać należy, że placówka do której skierowano córkę skarżącej jest obowiązana zapewnić całodobową opiekę, wyżywienie i bytowanie w warunkach odpowiadających potrzebom osoby niepełnosprawnej intelektualnie. Zapewnione więc powinny być usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających zaś jej organizacja, zakres i poziom świadczonych usług uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności (art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). W świetle powyższego Sąd nie miał wystarczających podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie decyzji, zatem na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy