II SA/Po 1387/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie WSA Barbara Koś Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Skwierzyńska /-/ B. Koś BD Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity z 2001 r. Dz.U.Nr 87, póz. 960 z późn. zmianami), z związku z Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r./ Dz.U. Nr 78, poz.716 / oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku B. S. zam. N. w sprawie wymeldowania P. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. M.J.P. orzekł o wymeldowaniu P. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. M. J.P. [...] w N. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż "Na wniosek Pani B. S. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania Pana P. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. M. J.P. [...] w N. W toku postępowania ustalono: Pan P. S. w przedmiotowym lokalu zameldowany jest od 1976r. Od 1999r. w lokalu nie mieszka co jednoznacznie potwierdzają obie strony w swoich wyjaśnieniach. Państwo S. od 3 lat są rozwiedzeni. Pani B. S. twierdzi, że były maż lokal opuścił dobrowolnie. Rzeczy osobiste zabierał sukcesywnie. Pan B. S. twierdzi, że do opuszczenia lokalu był zmuszony z uwagi na częste awantury. Do lokalu nie powrócił i nie podjął żadnych kroków prawnych, żeby do lokalu powrócić i w nim zamieszkać. Po opuszczeniu lokalu Pan P. S. zamieszkał przy ul. [...] i na ten adres prosi o wysyłanie korespondencji. Straż Miejska również ustaliła, że Pan S. faktycznie zamieszkuje przy ul. [...] od około 4-5 lat. Pan P. S. pomimo, że lokal opuścił i w nim nie mieszka, to jak twierdzi dobrowolnie z lokalu nie wymelduje się. Pani B. S. nie wyraża zgody na zameldowanie byłego męża Pana P. S. w swoim lokalu. Pan P. S. faktycznie w lokalu przy ul. M. J.P. [...] nie mieszka. Zameldowanie Pana P. S. w przedmiotowym lokalu nie odzwierciedla stanu faktycznego. Powołując się na zapis art. 15 ust.2 cytowanej na wstępie ustawy oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego / K 20/01 / organ administracji obowiązany jest do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca pobytu stałego, jeżeli osoba ta: opuści miejsce pobytu stałego, nie dokonując obowiązku wymeldowania się. W wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że Pan P. S. w lokalu przy ul. M. J. P. [...] nie mieszka od 1999r. Fakt ten potwierdza on sam. Nieobecność ww lokalu świadczy, że nastąpiła zmiana faktycznego miejsca pobytu stałego strony. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Biorąc pod uwagę, że w sprawie została spełniona przesłanka art. 15 ust.2 cytowanej na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych co do opuszczenia lokalu i wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wymeldowanie Pana P. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. M. J. P. [...] w N. jest zasadne. P. S. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji. Wojewoda decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § l pkt. l Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust, 2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960/, oraz zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z. dnia 27.05.2002 r. /Dz.U. Nr 78 z 2002 r., poz. 716/, po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] o wymeldowaniu pana P. S. z pobytu stałego, tj. z lokalu przy ul J.P. [...] w N., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż "analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdza, że decyzja Prezydenta Miasta N., orzekająca o wymeldowaniu pana P. S., jest słuszna i zgodna z przepisami prawa". Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego /K 20/01/ organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca pobytu stałego, jeśli osoba ta: • opuści miejsce pobytu stałego, nie dokonując obowiązku wymeldowania się. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu przy ul. J.P. [...] w N. a nieobecność w nim świadczy, że nastąpiła zmiana faktycznego miejsca pobytu stałego. Stan taki rodzi obowiązek wymeldowania. Skarżący po opuszczeniu spornego mieszkania nie podjął żadnych czynności prawnych celem powrotu do lokalu, w którym był zameldowany na pobyt stały. Ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego a nie prawnego. Skoro w przedmiotowej sprawie udowodniono, iż została spełniona przesłanka art. 15 ust. 2, cytowanej na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji i orzekł jak w sentencji. Skargę na decyzję Wojewody wniósł P. S., podnosząc , iż nie zgadza się z decyzją. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim, co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ administracji na podstawie poczynionych ustaleń przyjął, iż P. S. nie zamieszkuje w spornym lokalu przy ulicy Marszałka J.P. [...] w N. , co świadczy, że nastąpiła zmiana faktycznego miejsca pobytu stałego. Skarżący po opuszczeniu spornego mieszkania nie podjął żadnych czynności prawnych celem powrotu do lokalu, w którym był zameldowany na pobyt stały. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, iż skarżący wyprowadził się z mieszkania przy ulicy M. J.P. [...] w N. i nie mieszka tam od 1999 roku. Zdaniem Sądu Administracyjnego, dokonanej przez organ administracyjny oceny spełnienia przesłanki opuszczenia przez P.S. lokalu dobrowolnie, nie podważa podniesiona przez skarżącego w skardze okoliczność, że wyprowadził się ze wspólnego mieszkania z uwagi na nasilające się konflikty z byłą żoną. Należy bowiem w tym miejscu zwrócić uwagę, co wynika z akt sprawy i wyjaśnień samego skarżącego, iż nigdy nie podejmował on żadnych działań w celu powrotu do wskazanego wyżej mieszkania. Skarżący ponadto sam przyznał, iż nie wyobraża sobie możliwości wspólnego zamieszkiwania w mieszkaniu przy ulicy M. J.P. oraz że zamieszkuje w N. przy ulicy S. [...] z osobą, z którą związał się po rozstaniu z żoną. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności, jak i fakt, iż skarżący nie mieszka w mieszkaniu przy ulicy M. J.P. [...] w N. od 1999 roku, uzasadniają ocenę, iż wyprowadzenie się skarżącego z mieszkania ma charakter trwały. Jednocześnie wskazać należy, iż w sytuacji nie budzącego wątpliwości, ustalenia, iż skarżący nie mieszka ( nie przebywa z zamiarem stałego pobytu) w mieszkaniu przy ulicy M.J.P., pozostałe okoliczności podnoszone przez skarżącego, takie jak troska o dzieci, sytuacja materialna skarżącego, pozostają bez znaczenia dla oceny przedmiotowej sprawy, W świetle powyższego należy zatem uznać, iż Wojewoda, podzielając stanowisko organu I instancji, zasadnie uznał, że w sprawie niniejszej została spełniona przesłanka wynikająca z art. 15 ust 2, tj. opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało wymeldowanie skarżącego z mieszkania przy ulicy M. J.P. [...] w N. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisu art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz./U.Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Skwierzyńska /-/B. Koś