II SA/Po 1392/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Brychcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2005 r. na podstawie art.17 pkt l i art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...], w której Burmistrz orzekł o wygaśnięciu własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego i postępowanie organu I instancji umorzono. W uzasadnieniu decyzji podano, że w przypadku gdy wydano pozwolenie na budowę, wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor otrzymał pozwolenie na budowę wybranych obiektów. Zdaniem Kolegium w takim przypadku nie ma zastosowania art. 65 ust. l pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz.717/, a co za tym idzie nie ma podstaw do orzekania o wygaśnięciu decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt l kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Burmistrz Miasta i Gminy O. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, że organem właściwym do wydawania decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wójt, burmistrz lub prezydent. Skoro w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta O. występował nie jako strona postępowania, ale jako organ wyposażony w kompetencje do władczego rozstrzygania indywidualnej sprawy i wydawania decyzji tym samym nie ma przymiotu strony i nie ma uprawnień do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. l270 ze zm./ uprawniony do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Organ, który wydał decyzję nie jest stroną postępowania. Nie jest bo wiem możliwe jednoczesne występowanie jako strona kierująca się własnym interesem prawnym i jako organ prowadzący postępowanie. Odnosi się to zarówno do organów administracji rządowej organów samorządu terytorialnego jak i organów samorządu zawodowego i to do różnych stadiów postępowania oraz do postępowań nadzwyczajnych – vide: Postanowienie NSA z 4.02.1999 r., NSA 65/97, uchwała NSA z 9.10.2000 r. ONSA 2001 nr 1, poz. l71 Pojęcie strony określa art. 28 i 29 kodeksu postępowania administracyjnego. Stroną nie może zatem być organ powołany z mocy prawa do wydawania decyzji administracyjnych w sprawie objętej postępowaniem. Organ taki ma bowiem obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje ze stroną w stosunkach uzależnionych od treści decyzji. W roli tego organu nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, także wówczas gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu zapobiega równoczesnym występowaniu w charakterze strony kierującej własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy O. wydawał decyzje jako organ załatwiający sprawę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wniesiona skarga przez ten organ jest więc niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o jej odrzuceniu /-/ E. Brychcy