II SA/Po 1406/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego T [...] B [...] kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ B.Popowska /-/ A.Zieliński /-/ J.Stankowski JFS Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 6 pkt 6, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001r., oraz na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. z 2001r., nr 154, poz. 1793), działający z upoważnienia Starosty [...], odmówił przyznania T [...] B [...] prawa do zasiłku przedemerytalnego. Organ wskazał, że Wnioskodawca udokumentował 30 lat i 42 dni pracy, nie potrafił jednak wykazać w przewidziany odpowiednimi przepisami sposób, że pracował co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych, lub że wykonywał przez ten czas prace o szczególnym charakterze. W uzasadnieniu wskazano na dyspozycję art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001r., zgodnie z którym okresy wykonywania prac w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Treść tego przepisu uniemożliwia – zdaniem organu – przeprowadzenie dowodu ze świadków na potwierdzenie wskazanych w przepisie okoliczności. W odwołaniu T [...] B [...] wniósł o uwzględnienie jako okresów pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia od [...] . do [...] (w Zakładzie [...]), od [...] . do [...] (w Przedsiębiorstwie [...]") oraz jako pracy w warunkach szkodliwych zatrudnienia od [...] . do [...]. (w [...]). Odnosząc się do argumentacji organu I instancji Odwołujący się zauważył, że świadectwo pracy wystawione przez [...] stwierdza jedynie wykonywanie pracy w warunkach szczególnych od [...] . do [...] na stanowisku maszynisty koparki, podczas gdy pracę tę w tym przedsiębiorstwie (przed jego przekształceniem) T [...] B [...] wykonywał już od [...] . do [...] oraz od [...] . do [...]. Odwołujący się wskazał, że w świadectwach pracy dokumentujących powyższe okresy zatrudnienia wskazano mu błędnie pracę w innym charakterze, tj. operatora zespołu podnośników i pomocnika maszynisty koparki. Na potwierdzenie tych okoliczności T [...] B [...]przedstawił ponownie zeznania trzech świadków. Decyzją z dnia [...]., nr [...], na podstawie art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół, a także na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, ze tylko jedno świadectwo pracy potwierdza wykonywanie przez Odwołującego się pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze przez 5 lat, 11 miesięcy i 5 dni. Ponadto organ II instancji zauważył, ze warunkiem koniecznym i niezbędnym uzyskania zasiłku przedemerytalnego było złożenie odpowiedniego wniosku do 31 grudnia 2001r. W pozostałym zakresie Wojewoda podtrzymał argumenty organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] T. B. powtórzył dotychczasowe argumenty, zarzucając dodatkowo organom I i II instancji, że nie ustosunkowały się do przedstawionych zeznań świadków, które w świetle art. 75 kpa. mogą być dowodem w postępowaniu administracyjnym. Art. 37j ust. 1a nie wyłącza – zdaniem Skarżącego – uwzględnienia zeznań świadków. Skarżący zarzucił też organowi naruszenie art. 80 kpa. poprzez niezebranie całokształtu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Pierwszym zagadnieniem, do którego należało się odnieść w niniejszej sprawie jest twierdzenie organu II instancji, jakoby wnioski o przyznanie zasiłku przedemerytalnego musiały być składane do 31 grudnia 2001r. Teza taka nie znajduje oparcia w przepisach prawa i wynika z błędnej interpretacji przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. z 2001r., nr 154, poz. 1793) znoszącej świadczenie w postaci zasiłku przedemerytalnego, który to artykuł stanowi, że prawo do zasiłku przedemerytalnego na dotychczasowych zasadach zachowują osoby, które przed dniem wejścia w życie omawianej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia tego zasiłku. Przepis ten reguluje zatem jedynie czas, do którego musiały być spełnione przesłanki do nabycia zasiłku przedemerytalnego, tj. do 31 grudnia 2001r. a nie wprowadza żadnych ograniczeń dotyczących możliwości składania wniosków o przyznanie zasiłku. Istotą sporu w niniejszej sprawie była kwestia zaliczenia okresu pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w sytuacji, gdy świadectwa pracy w porównaniu z wnioskiem Skarżącego, potwierdzały ów okres jedynie w części. Znajdujący w sprawie zastosowanie at. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001r. stanowił, że okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Jedyne świadectwo wykonywania prac w warunkach szczególnych, które organy uwzględniły, dotyczyło pracy na stanowisku maszynisty koparki w okresie od 26 października 1995r. do 30 września 2001r. Stanowisko to wskazane jest też w wykazie A, dziale 5, pkt 3 (prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych), który stanowi załącznik do obowiązującego w dniu wydawania decyzji w I i II instancji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8, poz. 43 z późn. zm.). Tymczasem Skarżący wnosił również o uwzględnienie jako okresów pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia od [...] . do [...] . (w Zakładzie [...]") oraz od [...]. do [...] . (w Przedsiębiorstwie [...]) wskazując, że dotyczące tych okresów świadectwa pracy błędnie określają, że była to praca na stanowisku pomocnika maszynisty koparki lub operatora przenośników a nie – jak twierdził Skarżący – maszynisty koparki. Kwestie te wymagały zatem wszechstronnego wyjaśnienia przez organy administracji, które winne były zwrócić się w tej sprawie do odpowiednich zakładów pracy, w których Skarżący był zatrudniony, lub też do ich następców prawnych. Zaniechanie tej procedury stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Wobec powyższego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy. /-/ B. Popowska /-/ A.Zieliński /-/ J.Stankowski JFS