II SA/Po 1415/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Maria Kwiecińska ( spr.) Protokolant sekr. sąd. Barbara Dropek po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] roku nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Kwiecińska /-/ B. Sokołowska /-/ M. Kosewska U Z A S A D N I E N I E. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wójt Gminy orzekł o wymeldowaniu A. A. z pobytu stałego z lokalu Nr [...] przy ul. S. w miejscowości P.. Z wnioskiem o wymeldowanie A.A. z lokalu przy ul. S. w P. wystąpił S.B. – właściciel nieruchomości, podając w uzasadnieniu, że wymieniony od ponad 6 miesięcy nie przebywa w miejscu stałego zameldowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w toku postępowania, na podstawie zeznań S. B.i informacji uzyskanej z Komisariatu Policji (pismo z dnia [...] r. [...]) ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że A. A. opuścił miejsce pobytu stałego w P. ul. S. [...] i nie przebywa pod tym adresem od około roku. Nie dopełnił równocześnie obowiązku wymeldowania. Powyższe uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. 2001 r. Nr 87, poz.960) Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. A. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Organ odwoławczy podzielił ustalenia wynikające z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji, wskazał również, że prawidłowo organ I instancji przyjął, iż w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że A. A. faktycznie opuścił lokal przy ul. S.[...] w P. i nie dopełnił obowiązku wymeldowania z pobytu stałego w tym lokalu. Wyjaśnił przy tym, że lokal tylko wówczas jest miejscem stałego zamieszkania przebywającej w nim osoby, gdy stanowi dla niej wyłączne centrum życiowe, a więc lokal, w którym koncentrują się jej wszystkie codzienne sprawy, gdzie osoba ta przebywa, wypoczywa, prowadzi gospodarstwo domowe itp. Trudno jest uznać, aby centrum życiowym skarżącego A. A. był lokal przy ul. S.[...] w P.. Z okoliczności rozpatrywanej sprawy, zeznań stron postępowania wynikało, że A.A. nie mieszka w sposób stały w przedmiotowym lokalu, bywa w nim sporadycznie w celu odwiedzin dzieci, wówczas gdy przebywają u dziadków. Opierając się na powyższych ustaleniach organ II instancji uznał, że zostały w całości spełnione przesłanki wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tj. - faktyczne opuszczenie lokalu, - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego, co uzasadniało wydanie zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji Wojewody A.A. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wskazując, iż w toku postępowania prowadzonego przez organ administracyjny nie zostały przeprowadzone wszystkie dowody pozwalające ustalić, że lokal przy ul. S.[...] w P. jest miejscem, w którym faktycznie zamieszkuje. W szczególności nie został przeprowadzony na tą okoliczność dowód z przesłuchania sąsiadów z ulicy S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę uznać należy za zasadną, Zgodnie z treścią art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej winny podejmować wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (zasada prawdy obiektywnej) i w tym celu dopuścić wszelkie dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 kpa). Zobowiązane są również uwzględnić zgłaszane przez strony wnioski dowodowe, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 kpa). W niniejszym przypadku skarżący A.A., w trakcie przesłuchania w dniu [...]r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania sąsiadów z ulicy S. w P. na okoliczność tego, że przebywa w spornym lokalu, co zostało zaznaczone w protokole przesłuchania (k. 7 verte akt administracyjnych). Niewątpliwie, okoliczność która miała być wykazana tym dowodem (ustalenie, czy skarżący opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego) miała w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Tymczasem w zaskarżonej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy , organ administracji nie odniósł się w żaden sposób do złożonego przez stronę wniosku dowodowego, nie uzasadnił również, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 kpa, dlaczego uznał przeprowadzenie tego dowodu za zbędne. W niniejszej sprawie podstawą ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji były zeznania stron – małżonków S. i J.B. oraz A. A. Zeznania te nie są jednak zgodne. A.A. zeznał bowiem, że w lokalu przy ul. S. [...] w P. przebywa, jakkolwiek nie codziennie, często bowiem wyjeżdża na delegacje (protokół z przesłuchania – k. 7 akt administracyjnych). S. B. zeznał natomiast, że skarżący nie przebywa w lokalu przy ul. S. od dnia [...] r. Wcześniej zaś bywał w tym lokalu sporadycznie (protokół z przesłuchania z dnia [...] r. – k. 4 akt administracyjnych). Jego małżonka – J. B. nie była jednak już tak kategoryczna w swoich zeznaniach, w których stwierdziła, że A.A. bywa w spornym lokalu sporadycznie (protokół z przesłuchania z dnia [...] r). Organ administracji nie uzasadnił jednak w zaskarżonej decyzji, dlaczego nie dał wiary zeznaniom skarżącego, a uznał za wiarygodne zeznania S.B. co do tego, że A.A. istotnie opuścił dotychczasowe miejsce zamieszkania, gdzie był zameldowany na pobyt stały. W konsekwencji nie wyjaśnił również, czy rzeczywiście lokal przy ul. S. [...] w P. przestał być centrum życiowym A. A., o czym przecież nie przesądza sama nieregularność (sporadyczność) pobytu w tym lokalu, zwłaszcza w kontekście świadczenia pracy w innej miejscowości. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania a w szczególności art. 7, art. 77, art. 78 oraz art. 107 § 3 kpa w takim stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II wyroku oparto na treści art. 150 wspomnianej ustawy. /-/ M. Kwiecińska /-/ B. Sokołowska /-/ M. Kosewska