II SA/Po 143/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi Z. K. i M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firma [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia [...] listopada 2021 r., znak sprawy [...], w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych: sześciu wolnostojących i dwóch w zabudowie bliźniaczej, na części działki o nr ewid. [...], obręb D., gmina R.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu [...] marca 2021 r. do Urzędu Miasta i Gminy w R. wpłynął wniosek A. z siedzibą w B.-B. (dalej również jako: "inwestor", "wnioskodawca"), który zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków jednorodzinnych wolnostojących i bliźniaczych na działce o numerze ewid. [...], położonej w miejscowości D., gmina R. (dalej również jako: "inwestycja"), przy czym wniosek powyższy był następnie modyfikowany pismami z dnia [...] czerwca 2021 r., [...] lipca 2021 r. oraz [...] września 2021 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy R. poinformował inwestora, że działka nr ewid. [...], obręb D. zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż dziesięciokrotna całkowita wysokość istniejącej elektrowni wiatrowej. W toku prowadzonego postępowania sporządzona została przez osobę spełniająca wymogi ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej również jako: "ustawa" albo "u.p.z.p.") analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Burmistrz Miasta i Gminy R. decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując, że jest ona niezgodna z przepisami odrębnymi – przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 724). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). W sytuacji gdy budynek mieszkalny, który zamierza wybudować inwestor jeszcze nie istnieje, a elektrownia wiatrowa istnieje, to aktualizuje się sposób obliczenia odległości wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. czyli przez odległość o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: granica terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej. Organ podał następnie, że planowana inwestycja położona jest w odległości 1149 m od istniejącej elektrowni wiatrowej o całkowitej wysokości 150 m, zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] obręb D., co zostało udokumentowane na mapie załączonej do akt sprawy. W ocenie Burmistrza minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, powinna wynosić powyżej 1500 m, a dla planowanej inwestycji odległość powyższa wynosi 1149 m. jest to zatem odległość mniejsza niż dziesięciokrotna wysokość istniejącej elektrowni wiatrowej. Zdaniem organu I instancji planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunku określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, a więc nie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. K. i M. K.. Z. K. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy dla planowanej inwestycji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zwrócenie się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej również jako: "RDOŚ") o przedstawienie stanowiska w przedmiocie legalności posadowienia elektrowni wiatrowych na terenie gminy R., zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] obręb D. oraz ujawnienie uwag wnoszonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D. - N. W. - T. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej R. z dnia stycznia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D. - N. W. - T.. Odwołująca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych polegające na ich zastosowaniu w sytuacji gdy nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że lokalizacja elektrowni wiatrowej nastąpiła przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D. - N. W. - T. i jak wskazano w pkt 5 uzasadnienia do powyższej uchwały wbrew opinii RDOŚ w P., który wskazał, że istniejące wiatraki nie są prawnie usankcjonowane, a pomimo tego zostały posadowione. Konsekwencją tego jest brak możliwości zastosowania odległości, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. do samowoli budowlanej. Zarzucono też naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a.), w zw. z art. 80 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. M. K. prowadzący działalność pod firmą A. z siedzibą w B.-B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych polegające na ich zastosowaniu w sytuacji gdy nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego Gmina R. nie posiada dla przedmiotowego terenu i terenu wokół elektrowni wiatrowej, konsekwencją czego jest brak możliwości zastosowania odległości, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych do samowoli budowlanej, jaką jest istniejąca elektrownia wiatrowa posadowiona na działce o nr ewid. [...] obręb D. bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący wnioskował o zwrócenie się do RDOŚ w P. o przedstawienie stanowiska w przedmiocie legalności posadowienia elektrowni wiatrowej na terenie gminy R., zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] obręb D.. Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło w pierwszej kolejności treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie wskazało, że Kolegium podziela stanowisko organu I instancji w kwestii braku spełnienia przez wnioskowane przedsięwzięcie warunku określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Następnie organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych według którego zauważając następnie, że planowana inwestycja jeszcze nie istnieje, a elektrownia wiatrowa istnieje, co zaktualizowało sposób obliczenia odległości wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy. W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja planowana jest do lokalizacji na działce nr ewid. [...], obręb D., jej teren znajduje się w odległości 1149 m od istniejącej elektrowni wiatrowej o całkowitej wysokości 150 m i średnicy wirników wraz z łopatami wynoszącej 100 m, zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], obręb D.. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym a mianowicie piśmie Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., dotyczącego parametrów technicznych elektrowni wiatrowych zlokalizowanych m.in. na działce o nr ewid. [...] w obrębie D. oraz udokumentowane zostało na mapie z zaznaczoną skalą, dołączonej do sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej przez osobę uprawnioną wg przepisów u.p.z.p., które to dokumenty włączone zostały do akt sprawy i stanowią materiał dowodowy przedmiotowej sprawy, z którymi to dowodami strony przedmiotowego postępowania miały możliwość zapoznania się w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Oznacza to, że minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami (średnica wynosi 100 m) a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej powinna wynosić powyżej 1500 m, gdy tym czasem dla planowanej inwestycji wynosi 1149 m. Jest to odległość mniejsza niż dziesięciokrotna wysokość istniejącej elektrowni wiatrowej, co w sposób niezaprzeczalny narusza obowiązujące przepisy art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Tym samym Kolegium uznało, iż wobec niespełnienia warunku określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, brak było możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, a Burmistrz Miasta i Gminy R. zasadnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych we wniesionych odwołaniach Kolegium wskazało, że argumenty tam zawarte są niezasadne i wobec tego nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W oparciu o informacje uzyskane z organu I instancji Kolegium uznało, że wbrew stanowisku skarżących posadowiona na działce nr ewid. [...] obręb D. elektrownia wiatrowa nie stanowi samowoli budowlanej gdyż, pozwolenie na budowę wydane przez Starostę Leszczyńskiego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej zostało uzyskane na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy R. w 2009 r. Dla przedmiotowej inwestycji tj. elektrowni wiatrowej inwestor w 2009 r. uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Jak podkreśliło Kolegium, do momentu wejścia w życie ustawy z dnia [...] maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, z której to ustawy, jej art. 3, wynika wymóg lokalizacji elektrowni wiatrowych wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestycje te tj. elektrownie wiatrowe lokalizowane były na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o przepisy u.p.z.p. co miało miejsce w odniesieniu do przedmiotowej elektrowni wiatrowej posadowionej na działce nr ewid. [...], obręb D.. Tak więc całkowicie nieuprawniony jest zarzut podnoszony w odwołaniu, że z uwagi, iż przedmiotowa elektrownia wiatrowa na działce o nr ewid. [...], obręb D. została posadowiona przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to stanowi samowolę i nie można wobec tego w przedmiotowej sprawie stosować przepisu dotyczącego konieczności zachowania odległości planowanej zabudowy mieszkaniowej od tej istniejącej elektrowni wiatrowej. Końcowo Kolegium wskazało, że w dniu [...] stycznia 2012 r. Rada Miejska R. uchwaliła dla przedmiotowej działki nr ewid. [...] obręb D. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego D. - N. W. - T. (uchwała nr XVI/131/2012 z dnia 27 stycznia 2012 r., Dz. U. Woj. Wlkp. z 2012, poz. 1517), zaliczając teren tej działki do terenów infrastruktury technicznej - elektroenergetyki - elektrowni wiatrowych. Wskazać należy, że organem właściwym do kwestionowania zgodności z prawem podejmowanych uchwał rady gminy R. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Wojewoda W., który jednak nie stwierdził niezgodności przedmiotowej uchwały z przepisami prawa. Stąd całkowicie nieuzasadnione jest stanowisko, że o bezprawnym zlokalizowaniu elektrowni wiatrowej na działce oznaczonej nr [...] obręb D., co czyni ją tym samym samowolą, przesadzać może opinia do planu wyrażona w trakcie prac planistycznych przez RDOŚ w P.. Kolegium podkreśliło, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w miesiącu wrześniu 2021 r., a zatem po wejściu w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a także po upływie przepisów przejściowych określonych w treści art. 14 tejże ustawy. W chwili obecnej spełnienie warunków określonych w przepisach ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych jest zatem konieczne. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. K. oraz M. prowadzący działalność pod firmą A. z siedzibą w B.-B. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli zarzuty naruszenia: 1. art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 ust 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych polegający na ich zastosowaniu w sytuacji, gdyż nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że lokalizacja elektrowni wiatrowej nastąpiła przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D.- N. W. - T. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej R. z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D. - N. W. – T.), która została podjęta wbrew opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., że istniejące wiatraki nie są prawnie usankcjonowane, a pomimo tego zostały postawione, konsekwencją czego jest brak możliwości zastosowania odległości, o których mowa art. 4 ust 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych; 2. art. 7 K.p.a, w zw, z art. 80 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezbadanie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy skutkujące brakiem dokonania lub dokonaniem dowolnych ustaleń stanu faktycznego a w konsekwencji wydanie obarczonej błędem decyzji. W ocenie skarżących w realiach niniejszej sprawy organ drugiej instancji nie przeprowadził w sposób rzetelny postępowania dowodowego i jednocześnie uchylił się od załatwienia sprawy poprzez stwierdzenie, że skoro Wojewoda nie stwierdził niezgodności uchwały z przepisami prawa, to organ (Kolegium) nie ma podstaw do przeprowadzania dowodu poprzez zwrócenie się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o przedstawienie stanowiska w sprawie legalności posadowienia elektrowni wiatrowej na terenie gminy R. zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] obręb D.. Organ drugiej instancji wykazał się nonszalancją odmawiając przeprowadzenia dowodu w tym zakresie. Mimo wyraźnych przesłanek ku temu, iż w odniesieniu do lokalizacji elektrowni wiatrowej doszło do bezprawia Kolegium odmawia przeprowadzenia stosownych dowodów w sprawie i stwierdza, że skoro Wojewoda W. nie zakwestionował przedmiotowej uchwały za niezgodną z przepisami prawa, to nie niezasadne jest żądanie skarżących o przeprowadzenie dowodu w tym zakresie. Skarżący wskazali, że Rada Miejska R. w dniu [...] stycznia 2012 r. uchwaliła trzy uchwały: Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D. - N. W. - T., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P. - R. - T. oraz Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Farma Wiatrowa R.. Każdorazowo Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazywał, iż "istniejące wiatraki nie są prawnie usankcjonowane a pomimo tego zostały postawione". Gdyby organ drugiej instancji w wystarczający sposób pochylił się nad meritum sprawy dostrzegłby, że negatywna opinia Dyrektora RDOŚ to nie przypadek i nie była odosobniona. W dalszej części uzasadnienia skargi zakwestionowano samą procedurę planistyczną, a w szczególności wskazano na uniemożliwienie stronom wzięcia udziału w procedurze planistycznej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia [...] marca 2022 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Okoliczności stanowiące podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie są przez strony kwestionowane. W szczególności, w toku prowadzonego postępowania skarżący nie zakwestionowali faktu, że minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami (średnica wynosi 100 m) a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej powinna wynosić powyżej 1500 m, gdy tymczasem dla planowanej inwestycji odległość powyższa wynosi 1149 m. Jest to odległość mniejsza niż dziesięciokrotna wysokość istniejącej elektrowni wiatrowej, co w sposób niezaprzeczalny narusza obowiązujące przepisy art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). W sytuacji gdy budynek mieszkalny, który zamierza wybudować inwestor jeszcze nie istnieje, a elektrownia wiatrowa istnieje, to aktualizuje się sposób obliczenia odległości wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. czyli przez odległość o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: granica terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej. W ocenie Sądu, z uwagi na ustalenie, że warunki określone w przedmiotowym przepisie zostały spełnione zasadnie organy administracji publicznej uznały, planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, a więc nie jest spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący konsekwentnie nie zgadzają się z powyższą oceną argumentując, że z uwagi na wadliwość miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa elektrownia wiatrowa musi być uznana za samowolę budowlaną, a co za tym idzie nie mogła stanowić podstawy do oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Ocena powyższa jest oczywiście wadliwa. Wskazać bowiem należy, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych weszła w życie [...] lipca 2016 r., a jej celem było przede wszystkim ograniczenie ujawnionych już poważnych konfliktów społecznych dotyczących energetyki wiatrowej, jakie powstawały na terenie całego kraju i które wywoływały liczne protesty. W ustawie tej określono warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej, redukując prawa inwestorów energetyki wiatrowej. Jednakże aż do momentu wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych wynikający z art. 3 powyższej ustawy, wymóg, aby lokalizacja elektrowni wiatrowych następowała na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał. Oznacza to, że do dnia [...] lipca 2016 r. elektrownie wiatrowe lokalizowane były na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o przepisy u.p.z.p. Sytuacja powyższa miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż elektrownia wiatrowa posadowiona na działce nr ewid. [...], obręb D. została zlokalizowana na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy R. w 2009 r. Co więcej, dla przedmiotowej inwestycji inwestor w 2009 r. uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Sąd podkreśla, że stanowisko skarżących, opierające się na przyjęciu jakoby wymóg określony w art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych dotyczył również elektrowni wybudowanych przed 2016 r. jest wadliwe. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie może bowiem działać wstecz, a więc nie może wywoływać skutków prawnych w stosunku do obiektów budowlanych wybudowanych przed tą wejściem w życie ustawy. Konsekwentnie podnoszone zarzuty dotyczące wadliwości planu miejscowego z 2012 r., nie miały znaczenia z punktu widzenia prowadzonego obecnie postępowania, a żądanie pominięcia zrealizowanej elektrowni wiatrowej jako samowoli budowlanej było pozbawione uzasadnionych podstaw. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych skutkować musiało stwierdzeniem braku zgodności planowanej inwestycji z przepisem szczególnym w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wniesiona skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.