II SA/Po 1434/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej; p o s t a n a w i a odrzucić skargę. /-/ Elwira Brychcy Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2005 r., którą uchylono decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2005 r. wymierzającą ustalenie opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł. W skardze zarzuca się naruszenie art. 98a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez nieuprawnione przyjęcie, że nie było podstaw do ustalenia opłaty adiacenckiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi argumentując, że Gmina nie jest legitymowana do wniesienia skargi do sądu, a na poparcie takiego stanowiska odwołano się do Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r. Sygn. akt OPS 1/03. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem skargę do sądu administracyjnego może złożyć Gmina, gdy ma interes prawny do wniesienia skargi, nawet jeśli jej organ orzekał w danej sprawie w I instancji /vide: wyrok SN z dnia 7 czerwca 2001 r. OSNP 2002/1/4/. W niniejszej sprawie chodzi o ustalenie przez Gminę opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku zatwierdzenia jej podziału, którą miałby uiścić na rzecz Gminy S. – J.S. Z treści skargi wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł skargę jako organ uprawniony do orzekania w tych sprawach, a nie jako reprezentant interesu prawnego Gminy posiadającej osobowość prawną. W ocenie Sądu Burmistrz nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji, można mówić co najwyżej o interesie faktycznym rozumianym jako zainteresowanie wpływem środków pieniężnych do kasy Miasta i Gminy. Dodatkowo Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o uzasadnienie cytowanej Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, że powierzenie przez ustawodawcę organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawach indywidualnych w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim przypadku legitymacji procesowej strony, nie jest także podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnej. Ponadto w zakresie w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej nie jest on /ani żaden z pozostałych organów danej jednostki/ uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Reasumując powyższe rozważania w tym stanie faktycznym Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił jako niedopuszczalną. /-/ Elwira Brychcy