II SA/Po 1450/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia NSA Barbara Kamieńska Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi R.C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego; oddala skargę /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska II SA/Po 1450/03 UZASADNIENIE Starosta decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 37 ust. 4 i 5, art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 127 i art. 128 ustawy z dnia 18.01.2001r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229) udzielił S.W. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki Postomii oraz korzystanie z wód do celów energetycznych w km 38+416 w miejscowości O. gm. S., na działce nr [...]. W decyzji określono urządzenia wchodzące w skład węzła hydrotechnicznego, ustalono max rzędną na 73,60 m n.p.m. i nałożono na inwestora zobowiązania w zakresie remontu i konserwacji urządzeń wodnych i prawidłowej eksploatacji istniejących budowli wodnych. W uzasadnieniu decyzji powołano się na ustalenia dokonane w trakcie rozpraw administracyjnych w dniach [...] r. i [...] r. oraz w trakcie oględzin w dniach [...] r. i [...] r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli R.C. Skarżący podniósł, że spiętrzenie wód do rzędnej 73,60 m n.p.m. spowoduje trwałe podmoknięcie jego gruntów rolnych przyległych do obu brzegów rzeki Postomii. Jego zdaniem rzędna piętrzenia wody winna wynosić 73,10 m n.p.m. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] r., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że opinia Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Z. – Inspektorat w S. jednoznacznie stwierdził, że ustalona w decyzji organu pierwszej instancji rzędna piętrzenia wód nie będzie miała negatywnego wpływu na przyległe grunty, a do podtopienia swoich łąk doprowadził R.C. budując nielegalnie staw rybny. Powodem podtopień jest również brak konserwacji urządzeń melioracji szczegółowej przez okres ostatnich 10 lat. Powyższa decyzja Wojewody jest przedmiotem skargi R.C. do Naczelnego Sadu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 2 kpa, bo nie zawiera w ogóle uzasadnienia prawnego i nie wskazano żadnych przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę orzekania w sprawie. Ponadto zdaniem skarżącego naruszone zostały art. 8 i 9 kpa, bo organ odwoławczy nie podał przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności pismom skarżącego z [...] r., notatce służbowej z [...] r., zapisom z rozpraw administracyjnych z [...] r. i [...] r. i pismu p. K., a oparł się na treści pisma Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Inspektoratu w S. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji naruszył też przepisy art. 10 § 1 kpa, bo wydał decyzję w oparciu o dokumenty po zamknięciu postępowania w dniu [...] r., nie informując skarżącego o oględzinach w dniu [...] r. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, a więc czy wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia i czy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a także czy zastosował prawidłowo przepisy prawa. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały do niego prawidłowe przepisy prawa, a więc zarzuty skargi nie mogły doprowadzić do uchylenia decyzji organów obydwu instancji. W szczególności nietrafny okazał się zarzut skarżącego, jakoby decyzja organu odwoławczego nie zawierała podstawy prawnej: uszło bowiem uwadze skarżącego, że organ odwoławczy wydając decyzję wskazał jako jej podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zgodnie z art. 138 kpa następstwem ponownego rozstrzygnięcia sprawy jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji będzie miało miejsce, jeżeli rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, bowiem w ocenie organu odwoławczego jest ono prawidłowe zarówno pod względem zgodności z prawem, jak również i pod względem celowości. W niniejszej sprawie Wojewoda podzielił ustalenia i ocenę prawną Starosty S. i stąd prawidłowo powołując przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał decyzję z dnia [...] r. w mocy. Zdaniem Sądu również pozostałe zarzuty skarżącego nie stanowiły podstawy do uchylenia decyzji. Wprawdzie faktycznie, po dniu [...] r., do którego zgodnie z zawiadomieniem z dnia [...] r., skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, załączono jeszcze notatkę służbową z dnia [...] r. spisaną w trakcie oględzin gruntów przyległych do rzeki Postomii, a nadto pisemną opinię Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Z. Inspektorat w S. z dnia [...] r. oraz komentarz opracowany przez inwestora w dniu [...] r., ale zdaniem Sądu dokumenty nie wniosły nic istotnego do wcześniej zgromadzonego materiału dowodowego. Strony postępowania prezentowały swoje stanowiska w trakcie rozpraw administracyjnych w dniu [...] r. i [...] r., dokonano też oględzin w obecności stron w dniu [...] r. W trakcie tych oględzin przedstawiciel Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Z. Inspektorat w S. zaprezentował swoje stanowisko w sprawie, które zostało jedynie powtórzone w piśmie z dnia [...] r. Dokonane w dniu [...] r. (bez obecności inwestora i skarżącego) oględziny nie wniosły żadnych zmian do wcześniejszych ustaleń dokonanych w trakcie postępowania administracyjnego. W tej sytuacji należało uznać, że jakkolwiek doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa, to jednak skarżący nie wykazał aby istniał związek przyczynowy między tym naruszeniem a wynikiem sprawy. Wskazać bowiem należy, że nie każde uchybienie przepisom postępowania skutkuje uchyleniem decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skutek taki wywołuje jedynie naruszenie przepisów, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O istotnym wpływie można mówić w sytuacji, że gdyby naruszenie przepisów nie miało miejsca, to prawdopodobnym było wydanie decyzji o odmiennej treści. Takich ewentualnych skutków skarżący nie wykazał i stąd Sąd na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska MP