II SA/Po 147/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. /-/ Tomasz Świstak J. G.w skardze na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że kwota grzywny (967.186,52 zł) nie jest kwotą bagatelną, a jej ewentualne uiszczenie przez skarżącą jest niemożliwe w krótkim czasie. Jej uiszczenie rażąco naruszy funkcjonowanie prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa. Wykonanie postanowienia wyrządzi znaczną szkodę majątkową lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki w przypadku zastosowana się do nakazu rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda, o jakiej mowa w powołanym powyżej przepisie odnosi się do takiej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) wyrządzonej wnioskodawcy, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zauważyć należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (zob. np. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 495/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to występującą po jego stronie konieczność wskazania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie. Obowiązkiem sądu nie jest natomiast domyślanie się intencji strony, ani orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji tylko na podstawie całokształtu akt sprawy. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie składanego wniosku. W ocenie Sądu skarżąca nie wskazała okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Jakkolwiek stwierdzić należy, iż kwota wymierzonej grzywny obiektywne nie jest niska, jednakże strona nie wykazała, iż jej uiszczenie będzie stanowiło dla niej szkodę o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Samo uiszczenie sumy pieniężnej stanowiącej grzywnę w celu przymuszenia nie powoduje trudnych, a tym bardziej niemożliwych, do odwrócenia skutków, gdyż może być ona zwrócona skarżącemu po wykonaniu obowiązku, do którego ma ona przymuszać (art 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Nie jest zatem bezzwrotną karą finansową. W kwestii mogącej pojawić się w związku z tym szkody wskazać natomiast trzeba, że skarżąca nie wskazała żadnych danych, które mogłyby pozwolić sądowi dokonać oceny, czy rzeczywiście wykonanie decyzji mogłoby skutkować powstaniem szkody. Nie chodzi przy tym o jakąkolwiek szkodę, ale szkodę o znacznym rozmiarze, gdyż tylko taka jest przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd nie dysponuje zatem informacjami pozwalającymi określić, czy w przypadku wykonania decyzji po stronie skarżącej wystąpi zagrożenie powstania znacznej szkody. Konieczne zatem byłoby porównanie wysokości sumy stanowiącej grzywnę i sytuacji majątkowej skarżącej. Brak wyjaśnienia przez skarżącą swojej sytuacji majątkowej uniemożliwia uwzględnienie jej wniosku. Ponadto zauważyć, należy, iż skarżąca nie wskazała, iż nie jest w stanie uiścić takiej kwoty grzywny, a jedynie, że jej uiszczenie nie jest możliwe w tak krótkim czasie. Zauważyć należy, iż wykonanie przedmiotowego postanowienia nie polega na zastępczym wykonaniu rozbiórki obiektu budowlanego, zatem także argument istnienia trudnych do odwrócenia skutków nie mógł być wzięty przez Sąd pod uwagę. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/ Tomasz Świstak