II SA/Po 15/19

Dnia 15 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 roku sprawy ze skargi R. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2018 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. A. (dalej także jako: "Inwestor") w dniu 9 lipca 2018 r. wniósł do Prezydenta Miasta P. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i niezbędną infrastrukturą przy ul. [...] (dz. nr [...], [...], ark. [...], obr. W. ) w P.. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej w skrócie: "Pr.b."), Prezydent Miasta P. wezwał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej, poprzez: 1. Doprowadzenie tej dokumentacji do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. znak: [...] w zakresie lokalizacji balkonów od strony ul. [...]. Organ wskazał, że działka drogowa nr [...], ark. [...], obr. W., nie jest ujęta w ww. decyzji o warunkach zabudowy. 2. Uzupełnienie projektu budowlanego o szczegółowy bilans miejsc postojowych w odniesieniu do rodzaju lokali - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. (pkt II/2). 3. Doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. w zakresie ilości miejsc postojowych przypadających na jedno mieszkanie oraz lokale użytkowe (pkt II/2). Organ wskazał, ze tzw. "miejsca rodzinne" oraz pięć miejsc dla osób niepełnosprawnych na terenie nie wypełniają wymogów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. 4. Dołączenie dokumentacji geotechnicznej, o której mowa w pkt 5.9.1 opisu projektu konstrukcyjnego uzgodnionej przez właściwy organ administracji geologicznej (zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze). 5. Doprecyzowanie obszaru oddziaływania budynku zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 6. Doprowadzenie do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. w zakresie lokalizacji muru oporowego w granicy z działką nr ew. 8 (wskazano, że warunki zabudowy nie uwzględniają możliwości sytuowania muru oporowego). 7. Sporządzenie precyzyjnego bilansu projektowanej zabudowy (w projekcie budowlanym na stronie 72 podano 1120m2, natomiast z projektu zagospodarowania wynika, że powierzchnia nowego budynku wynosi 1127m2). 8. Wyjaśnienie zmiany zagospodarowania przy istniejącym budynku mieszkalnym przy ul. [...] (schody zewnętrzne). 9. Dołączenie ostatecznej decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków wraz z załącznikiem graficznym. 10. Podanie rzędnych bezwzględnych terenu istniejącego przy wejściu do budynku od strony ul. [...] i wykazanie spełnienia wymagań decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. co do wysokości budynku max 18,20m i nie większej niż wysokość gzymsu budynku przy ul. [...] (pkt [...]). 11. Wykazanie spełnienia wymagań Miejskiego Konserwatora Zabytków wynikających z decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. (III pkt 4). 12. Sporządzenie zestawienia ilości mieszkań o określonej liczbie izb (dla celów statystyki tutejszego organu) . 13. Doprowadzenie do zgodności z §12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pismem 16 sierpnia 2018 r. Inwestor udzielił odpowiedzi na ww. postanowienie z 2 sierpnia 2018 r. Decyzją z [...] 2018 r., nr [...] ([...]), Prezydent Miasta P. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w złożonym uzupełnieniu dokumentacji projektowej nie doprowadzono do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. między innymi w zakresie lokalizacji balkonów od strony ul. [...]. Organ nie podzielił argumentacji Inwestora, że warunki zabudowy określiły obowiązującą linię zabudowy, a nie nieprzekraczalną oraz nie zabroniły sytuowania balkonów jako elementów (według inwestora) drugorzędnych poza tą linią. Prezydent Miasta P. stwierdził, że w obszarze będącym przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] 2014r. nie uwzględniono działki drogowej nr ew. [...], nad którą zlokalizowano balkony. Tym samym projekt budowlany jest niezgodny z tą decyzją. W ocenie organu nie doprowadzono również projektu do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc postojowych przypadających na jedno mieszkanie. Warunki zabudowy (II pkt 2.1) określają miejsce przypadające na 1 mieszkanie oraz 1 miejsce na 1000m2 powierzchni użytkowej. W dokumentacji projektowej uwzględniono natomiast 3 miejsca zależne. Zważywszy na to, że warunki zabudowy określają po 1 miejscu na mieszkanie jest to nieuzasadnione, gdyż nie ma bezpośredniego dostępu do tych miejsc. W tym przypadku, w opinii organu, jedno podwójne miejsce zależne przypada na jedno mieszkanie. Ponadto na działce zaprojektowano 5 miejsc dla osób niepełnosprawnych w ramach bilansu wszystkich miejsc postojowych, jednakże w projekcie nie ma mieszkań przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, do których miejsca te byłby przynależne. Organ stwierdził dalej, iż z dokumentacji projektowej wynika, że planowany w granicy z działką nr [...] mur, ma być murem oporowym. Organ zauważył przy tym, iż inwestor z jednej strony uzasadnia, że mur ten stanowi ogrodzenie, ale jednocześnie przyznaje, że pełni także funkcję muru oporowego ze względu na istniejącą różnicę terenu przy granicy działki. Tymczasem zgodnie z ustawą Prawo budowlane (art. 3 pkt 3), konstrukcje oporowe są budowlą, a nie urządzeniem i wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. A., zrzucając naruszenie art. 35 ust. 3 Pr.b., bowiem odpowiedział na postanowienie w przedmiocie usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Nadto podniesiono, iż przedłożony projekt budowlany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy zarówno w zakresie linii zabudowy, jak i miejsc parkingowych. Zauważono, iż tylko drugorzędne elementy będą lokowane nad działką drogową (nr [...]), a inwestor posiada zgodę zarządcy drogi na lokalizowanie w pasie przyległym do planowanej kamienicy balkonów i elementów drugorzędnych. Strona podniosła także, iż wbrew twierdzeniu organu do wszystkich miejsc postojowych zaprojektowano dostęp, wszystkie spełniają wymogi techniczne i na wszystkich możliwe jest parkowanie pojazdów. Skoro zaś te wymogi są spełnione, nie ma podstaw dla pomijania tych miejsc przy sprawdzaniu zgodności projektu i wniosku z decyzją o warunkach zabudowy. Bezpodstawne jest też odrzucenie w bilansie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, zwłaszcza w sytuacji, gdy przepisy nakazują przy projektowaniu miejsc postojowych uwzględniać miejsca dla osób niepełnosprawnych (por. § 18 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, których powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Inwestor podniósł także, że planowany od strony działki nr [...] mur będzie pełnił funkcję ogrodzenia terenu i nie może być zakwalifikowany jako mur oporowy. W dniu 21 listopada 2018 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo, którym autorzy projektu budowlanego, działając w imieniu Inwestora, oświadczyli iż modyfikują pierwotny wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w ten sposób, że projektowane ogrodzenie w formie ściany oporowej zostało zamienione na istniejącą ścianę budynku hali, która stoi na przedmiotowych działkach. Ściana zostanie pozostawiona do niezbędnej wysokości spełniającej wymagania dotyczące ogrodzenia. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2018 r. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 Pr.b., a następnie zauważył, iż w pkt II ppkt 2 decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2014 r. o warunkach zabudowy (nr [...]) ustalono, iż dla nowego zamierzenia (określonego w tej decyzji jako budowa budynku mieszkalno-biurowo-usługowego z garażem podziemnym na działkach nr [...] i [...] obręb W., położonych w P. przy ul. [...]) pełne potrzeby parkingowe należy zabezpieczyć na terenie inwestycji w ilości: - dla obiektów biurowych - min. 11 miejsc postojowych na każde 1 000 m2 powierzchni użytkowej; - dla obiektów handlowych - min. 7 miejsc postojowych na każde 1 000 m2 powierzchni użytkowej; - dla obiektów gastronomicznych - min. 12 miejsc postojowych na każde 100 miejsc; - dla mieszkalnictwa - ustala się min. 1 miejsce postojowe na każde mieszkanie. W przedłożonym projekcie budowlanym (str. 73) sporządzono bilans projektowanych miejsc postojowych: - dla powierzchni handlowej 99,09 m2- 1 miejsce postojowe; - dla 69 mieszkań - 69 miejsc postojowych; Razem: 70 miejsc postojowych, w tym w hali garażowej -1 przewidziano 42 miejsca postojowe, w hali garażowej na parterze - 23 miejsca postojowe, na terenie - 5 miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Następnie Wojewoda odnotował, iż na rysunku – rzut piwnicy (str. 111 projektu budowlanego) zaznaczono miejsca postojowe tzw. "rodzinne" (o numerach 35, 37, 38, 39, 40, 41). Z rysunku wynika, iż z trzech miejsc postojowych można skorzystać jedynie za pośrednictwem pozostałych trzech. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać, iż zabezpieczono w tej sposób miejsca postojowe dla sześciu mieszkań. Już samo użycie określenia "rodzinne" wskazuje, iż takie podwójne miejsca postojowe (czyli trzy tzw. rodzinne) mogą zostać przewidziane dla trzech mieszkań, w których przebywają rodziny korzystające każda z dwóch pojazdów. Zabezpieczenie w zaprojektowany sposób wymaganej liczby miejsc postojowych należy uznać za czysto teoretyczne, oderwane od realiów życia codziennego. Zasadnie zatem organ I instancji postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r., nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie miejsc postojowych (pkt 3). Inwestor nie wywiązał się z tego obowiązku. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w ramach przedmiotowej inwestycji zaplanowano realizację 5 miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. W projekcie zagospodarowania terenu nie podano odległości ww. miejsc postojowych od okien istniejącego budynku mieszkalnego oraz budynku projektowanego. Skoro nie potwierdzono zachowania norm odległościowych, to należy uznać, iż z tych miejsc mogą korzystać wyłącznie osoby niepełnosprawne – zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem charakter planowanej inwestycji nie potwierdza jej szczególnego przeznaczenia dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem Wojewody doświadczenie życiowe pokazuje, iż z tych miejsc, usytuowanych na terenie prywatnym, będą także korzystać pozostali mieszkańcy. Zatem właściwym rozwiązaniem byłoby wykazanie, iż ww. miejsca spełniają zarówno normy odległościowe (7 m) oraz powierzchniowe (szerokość 3,6 m i długość 5 m dla każdego stanowiska postojowego w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne - § 21 ust. 1 pkt 2). Dodatkowo organ odwoławczy wrócił uwagę, iż na terenie objętym inwestycją znajduje się już budynek mieszkalny wielorodzinny (wzdłuż ul. [...]). W projekcie budowlanym nie wyjaśniono, czy na rozpatrywanym terenie znajdują się miejsca postojowe przeznaczone dla mieszkańców tego budynku. Tymczasem w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 10 stycznia 2014 r. (pkt II ppkt 2) zawarto zapis, iż w bilansie miejsc parkingowych należy wykazać istniejące i planowane miejsca postojowe. Wojewoda zwrócił następnie uwagę, że Prezydent Miasta P. zobowiązał również inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] 2014 r. w zakresie lokalizacji balkonów od strony ul. [...]. Balkony zostały zaprojektowane już w ramach działki drogowej nr [...], przylegającej do terenu z planowanym budynkiem. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera żadnych ustaleń dopuszczających lokalizację części inwestycji na działce nr [...]. Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z 7 czerwca 2018 r. (znak: [...]), wyraził zgodę na dysponowanie ww. działką na cele budowlane w zakresie maksymalnego wysięgu balkonów 140 cm na elewacji frontowej budynku od strony ul. [...]. Należy zatem uznać, iż działka nr [...] również stanowi teren inwestycji i jako taka winna być ujęta w decyzji o warunkach zabudowy. Powinna ona zostać również wymieniona we wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro ww. decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera ustaleń dotyczących tej działki, to inwestycja nie może być na niej realizowana. Wojewoda zgodził się także ze stanowiskiem Prezydenta Miasta P., że analizowany projekt zakłada budowę muru oporowego (przekrój A-A, str. 119), a nie ogrodzenia, co sugeruje strona odwołująca się. Jest to budowla (art. 3 pkt 3 Pr.b.), mająca przede wszystkim za zadanie zabezpieczenie terenu przed osuwaniem się ziemi w związku z istniejącą różnicą poziomu terenów sąsiednich. W postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2018 r. organ I instancji wskazał, iż warunki zabudowy nie uwzględniają możliwości sytuowania muru oporowego (pkt 6), zatem inwestor nie może zrealizować ww. budowli w ramach rozpatrywanej inwestycji. W tym zakresie nie dokonano korekty przedłożonego projektu budowlanego. Tym samym projekt ten jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Oceny powyższej kwestii nie zmienia także treść wyjaśnień zawartych w piśmie projektantów z dnia 20 listopada 2018 r., uzupełnionych o dodatkowe rysunki (niejasne wyjaśnienie sprawy ogrodzenia mającego rzekomo stanowić fragment ściany budynku). Reasumując, Wojewoda stwierdził, że Inwestor nie wywiązał się z nałożonych na niego w trybie art. 35 ust. 3 Pr.b. obowiązków, zatem wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę było w pełni uzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję, pełnomocnik R. A. zarzucił: 1. naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Pr.b. poprzez przyjęcie, iż skarżący nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków oraz poprzez zaniechanie ponownego nałożenia obowiązku usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości, 2. naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy Pr.b. w związku z § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż przedłożony przez skarżącego projekt budowlany jest niezgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości i sposobu zorganizowania miejsc postojowych dla samochodów, 3. naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy Pr.b. w związku art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) poprzez przyjęcie, iż przedłożony przez skarżącego projekt budowlany jest niezgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy ze względu na lokalizację balkonów, które wchodzą w słup powietrza ponad sąsiednią działką drogową, 4. naruszenie przepisów art. 136 oraz 140 w związku z art. 61 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez pominięcie modyfikacji wniosku dokonanej pismem z dnia 20 listopada 2018 r., polegającej na odstąpieniu od wybudowania nowego ogrodzenia, które uznane zostało za mór oporowy, 5. naruszenie przepisu art. 35 ust. 4 w związku z art. 3 pkt 3 Pr.b. poprzez przyjęcie, iż objęte pierwotnym wnioskiem ogrodzenie stanowi budowlę, to jest mur oporowy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący udzielił w piśmie złożonym w dniu 17 sierpnia 2018 r. wyczerpującej, merytorycznej i rzeczowej odpowiedzi odnoszącej się do każdego z trzynastu punktów ujętych w postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2018 r. Skarżący szczegółowo odniósł się do kwestii dotyczących lokalizacji balkonów, ilości miejsc postojowych oraz budowy ogrodzenia. Skarżący wykazał, że w tym zakresie projekt budowlany zgodny jest z przepisami prawa oraz decyzją o warunkach zabudowy, co obligowało organ do wydania decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę. Gdyby natomiast organ nadal miał wątpliwości, wówczas zobligowany był ponownie zastosować przepis art. 35 ust. 3 Pr.b., czego w niniejszej sprawie zaniechał. Dalej strona skarżąca zwróciła uwagę, że organy architektoniczno-budowlane kontrolując projekt budowlany w trybie przepisu art. 35 ust. 1 Pr.b. zobligowane są do ustalenia tylko i wyłącznie jego zgodności z treścią decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami prawa, w szczególności organy nie są uprawione do kontroli - a w konsekwencji odmowy wydania decyzji zatwierdzającego projekt i udzielającej pozwolenia na budowę - w zakresie zgodności zaprojektowanych rozwiązań z założeniami natury prakseologicznej, czy też "realiami życia codziennego", do których odwołał się Wojewoda. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy, błędnie założył, iż zaplanowane miejsca postojowe zależne mogą zostać przewidziane dla trzech mieszkań, w których przebywają rodziny korzystające każda z dwóch pojazdów. Decyzja o warunkach zabudowy nie wymaga zorganizowania jednego miejsca postojowego dla każdego mieszkania, lecz po jednym miejscu na każde mieszkanie. Decyzja o warunkach zabudowy nie nakazuje bowiem przypisania do każdego lokalu co najmniej po jednym miejscu postojowym, ale zapewnienie ilości miejsc równej ilości mieszkań, co jest wyrazem określonego założenia o charakterze statystycznym. Gdyby celem decyzji o warunkach zabudowy miało być zagwarantowanie stałego przypisania jednego miejsca postojowego do każdego z mieszkań, wówczas wyrażono by w niej obowiązek zapewnienia, aby każdy nabywca mieszkania nabył jedno takie miejsce. Takiego obowiązku w tej decyzji jednak brak. W konsekwencji więc, nawet gdyby wszystkie planowane miejsca były niezależne, nie każdy właściciel mieszkania musiałby takie miejsce posiadać. Zaznaczono też, iż ustawodawca nie ograniczył inwestorów w zakresie planowania miejsc zależnych. Pozostawiono to uznaniu inwestora, który ma prawo takie miejsca zaplanować i zaoferować do sprzedaży, ponosząc przy tym ryzyko gospodarcze inwestycji. Strona powołała stosowne orzeczenia sądów administracyjnych oraz na okoliczność wydania przez Prezydenta Miasta P. decyzji akceptujących takie rozwiązania projektowe przy realizacji innych inwestycji na terenie P.. Strona skarżąca wskazała następnie, iż § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wprost nakazuje inwestorowi zorganizowanie miejsc dla niepełnosprawnych, a miejsca te są wliczone do ogólnego bilansu miejsc. Zarówno ww. przepis, jak i decyzja o warunkach zabudowy, nie określają dokładnej liczby miejsc dla osób niepełnosprawnych. Przepis § 18 stanowi jedynie, że ma to być liczba potrzebna i stosowna do przeznaczenia i sposobu zabudowy. W sprawie niniejszej Inwestor przewidział pięć miejsc dla osób niepełnosprawnych. Brak jest jakichkolwiek przesłanek do kwestionowania zgodności takiej liczby miejsc z ww. przepisem prawa. Podniesiono, że kwestionowanie zasadności wyznaczenia miejsc dla osób niepełnosprawnych oraz supozycję, iż będą one okupowane przez innych użytkowników, uznać należy za idącą pod prąd współczesnym trendom zmierzającym do likwidowania barier fizycznych i organizacji przestrzeni publicznej. Wyjaśniono również, że z decyzji o warunkach zabudowy nie wypływa obowiązek Inwestora do zabezpieczenia miejsc dla już istniejącego budynku. Ilość miejsc planowanych do wybudowania przez skarżącego odpowiada ilości określonej w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do kwestii objęcia planowaną inwestycją terenu działki drogowej nr [...] wyjaśniono, iż na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym od pojęciem terenu należy rozumieć tylko i wyłącznie płaską część powierzchni ziemskiej, u której realizowane ma być określone przedsięwzięcie. Nie ma de lege lata żadnych podstaw do stwierdzenia, iż teren inwestycji obejmuje także działki, ponad którymi lokalizowane zostaną drugorzędne elementy budynku. Z kolei pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia 7 czerwca 2018 r. wyrażające zgodę na dysponowanie działką [...] na cele budowlane poprzez umieszczenie ponad nią balkonów rozumieć należy, wbrew literalnemu brzmieniu, jako zgodę właściciela na wejście w słup powietrza. Skarżący bowiem w istocie rzeczy działką tą na cele budowlane nie dysponuje. Zauważono też, że kwestia lokalizacji balkonów została uregulowana w sposób szczególny w przepisach prawa. Zgodnie bowiem z § 293 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, daszki, balkony oraz stałe i ruchome osłony przeciwsłoneczne mogą być umieszczane na wysokości co najmniej 2,4 m nad poziomem chodnika, z pozostawieniem nieosłoniętego pasma ruchu od strony jezdni o szerokości co najmniej 1 m. Ustawodawca wprost dopuścił więc takie rozwiązanie, jakie zostało zaprojektowane przez skarżącego. Według skarżącego Zarząd Dróg Miejskich, choć nie wyraził tego wprost, to zajął stanowisko, zgodnie z którym balkony o wysięgu do 140 cm nie naruszają pasa drogowego, albowiem ich lokalizacja w żaden sposób nie interferuje z jego drogową funkcją i nie zakłóca korzystania z chodnika oraz jezdni. Zaznaczono, iż balkony stanowią drugorzędny element budynku, a zastosowanie się do wytycznych organów administracji w kwestii balkonów oznaczałoby albo konieczność rezygnacji z ich budowy, albo konieczność cofnięcia całej linii zabudowy tak, aby krawędź balkonów przypadała równo z zewnętrzną krawędzią chodnika. Oba te rozwiązania ocenić należy przy tym jako złe i niepożądane. Cofnięcie linii zabudowy oznaczałoby, że cała pierzeja stałaby się poszarpana, co jest niemożliwe do zaakceptowania ze względów estetycznych i urbanistycznych. Podkreślono, że skarżący planuje wybudować balkony w taki sposób, w jaki są one wybudowane w innych budynkach sąsiednich. Podniesiono następnie, iż skarżący zmodyfikował pierwotny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w ten sposób, że zrezygnował z wybudowania planowanego pierwotnie ogrodzenia. Treść pisma z dnia 20 listopada 2018 r. jest przy tym jednoznaczna i zrozumiała. Do pisma dołączono także zmienioną w odnośnym zakresie dokumentację projektową. Jeżeli zaś Wojewoda Wielopolski modyfikacji wniosku nie zrozumiał, obowiązany był nałożyć na wnioskodawcę obowiązek udzielenia wyjaśnień. Wojewoda zobowiązany był uwzględnić tę modyfikację, czego nie uczynił. Przy uwzględnieniu tej modyfikacji kwestia kwalifikacji planowanego pierwotnie elementu jako ogrodzenia albo muru oporowego staje się pozbawiona znaczenia dla niniejszej sprawy - skarżący tego elementu bowiem w ogóle nie wybuduje. Tym samym wszelkie kontrowersje dotyczące charakteru tego ogrodzenia nie mogą być przeszkodą do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Skarżący zaznaczył jednak, iż projektowane ogrodzenie nie stanowiło muru oporowego. W tym zakresie podtrzymał w całości argumentację zawartą w odwołaniu. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty Sąd podzielił. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem - nie zaś pod kątem słuszności i celowości. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten narusza prawo w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia. Zaskarżoną decyzją Wojewody z dnia [...] 2018 r., nr [...], utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2018 r. nr [...], znak [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i niezbędną infrastrukturą przy ul. [...] (dz[...], [...], ark. [...], obr. W. w P.. Materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, dalej w skrócie "Pr.b."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in.: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast po myśli ust. 3 art. 35 Pr.b., w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przytoczonym przepisie ustawodawca uregulował procedurę usuwania stwierdzonych nieprawidłowości i braków, w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 Pr.b. Na postanowienie, którym nałożono obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości nie przysługuje zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko łącznie z decyzją kończącą postępowanie, zaś w przypadku nieusunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie inwestor zaprojektował zabudowę na działkach nr [...] oraz nr [...], obr. W. w P., znajdujących się na obszarze objętym ustaleniami wydanej przez Prezydenta Miasta P. decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2014r., nr [...] (znak: [...]). Postanowieniem z dnia [...] 2018 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Pr.b., organ I instancji nałożył na skarżącego Inwestora szereg obowiązków, celem doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z prawem oraz z decyzją o warunkach zabudowy – w zakresie lokalizacji balkonów w pasie nad nie wymienioną w tej decyzji działką nr [...], ilości miejsc do parkowania oraz planowanej realizacji w granicy z działką nr [...] muru oporowego jako części ogrodzenia. Wobec ustalenia, że inwestor nie wykonał wszystkich nałożonych na niego obowiązków, organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 35 ust. 3 Pr.b., a organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy. Zadaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie było więc dokonanie merytorycznej oceny w przedmiocie zasadności nałożenia na stronę obowiązków przez organ I instancji. W tym zakresie zaskarżona decyzja ocenę taką zawiera, a ocena ta jest zgodna ze stanowiskiem organu I instancji. W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, o ile co do części zarzutów dotyczących przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego stanowisko organów jest prawidłowe (o czym w dalszej części uzasadnienia), to ponownego rozważenia wymagają następujące kwestie: 1) czy w świetle treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (decyzja Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] 2014r., znak: [...]) konieczne jest uzyskanie przez Inwestora decyzji o warunkach zabudowy, która będzie obejmowała działkę nr [...], położoną w pasie drogowym ulicy [...]; 2) czy z ww. decyzji o warunkach zabudowy wynika dla Inwestora obowiązek sporządzenia bilansu miejsc parkingowych uwzględniającego uwarunkowania na terenie działki nr [...] - istniejący już budynek mieszkalny wielorodzinny; 3) czy do ogólnej wymaganej liczby miejsc parkingowych mogą zostać wliczone zaprojektowane na terenie otwartym działki nr [...] miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych w ilości 5 sztuk wobec nie wykazania przez Inwestora, czy i w jakiej liczbie w ogólnej liczbie lokali mieszkalnych przewiduje się mieszkania dla osób niepełnosprawnych. W zakresie punktu 1 organy zgodnie stoją na stanowisku, że brak wymienienia działki nr [...] w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2014r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stanowi o niezgodności z tą decyzją ocenianego obecnie projektu budowlanego, który w zakresie lokalizacji balkonów od strony ul. [...] obejmuje działkę nr [...]. Organy wywiodły, że wymieniona decyzja o warunkach zabudowy określa nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ulicy [...], którą zaprojektowane balkony przekraczają. Skarżący Inwestor z kolei wywodzi, że balkony zlokalizowane będą w przestrzeni (słupie powietrza) nad wymienioną działką nr [...] i jako elementy architektoniczne drugorzędne budynku w żaden sposób nie będą wpływały na sposób zagospodarowania tejże działki. Wywodzi również, że w tożsamy sposób zbudowane są istniejące w pierzei ulicy [...] budynki oraz, że na taką zabudowę uzyskał zgodę Miejskiego Konserwatora Zabytków, jak i zarządcy drogi – Zarządu Dróg Miejskich w P.. Odnosząc się do przytoczonej w tym zakresie przez strony argumentacji w pierwszej kolejności podnieść należy, iż co do zasady zachodzi wymóg zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. W art. 34 ust. 1 Pr. bud. ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również wskazać należy, że z mocy art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie Sąd nie podziela jednakże stanowiska organów, które braku zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 10 stycznia 2014 r. upatrują w pominięciu działki nr [...] w sentencji oraz w części ustalającej tej decyzji. Należy mieć na uwadze, że z uzasadnienia decyzji z dnia 10 stycznia 2014 r. wynika, iż dopuszczając lokalizację budynku granicy z ulicą Niedziałkowskiego organ miał na uwadze charakter zabudowy tworzącej pierzeję tej ulicy, w tym jej architekturę (str. 8-9 uzasadnienia). Co więcej, wskazano tam, że położenie terenu inwestycji pośród śródmiejskiej zabudowy predysponują go do realizacji na nim intensywnej zabudowy w typie kamienicy uzupełniającej pierzeję. Z akt sprawy wynika, że kamienice sąsiadujące z terenem planowanej inwestycji posiadają balkony zlokalizowane nad działką nr [...], czego organ ustalający warunki zabudowy nie mógł przeoczyć, tym bardziej, że akcentuje konieczność zachowania walorów architektonicznych pierzei. W świetle powyższego nie sposób uznać, że decyzja z dnia 10 stycznia 2014 r. o warunkach zabudowy nie obejmuje działki nr [...]. Należy podkreślić, że w świetle art. 107 k.p.a. uzasadnienie jest niezbędnym elementem decyzji administracyjnej i stanowi integralną jej część, a nadto uzasadnienie i rozstrzygnięcie można rozpatrywać jako elementy równorzędne materialnie i uzupełniające się wzajemnie (tak J. Zimmermann, Polska jurysdykcja, 1996, s. 132). Niezależnie od powyższego należy podzielić stanowisko, iż takie elementy architektoniczne budynku, jak okapy, gzymsy, balkony lub wykusze, które wchodzą w przestrzeń znajdującą się już poza obszarem określonym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie mają wpływu na sposób przeznaczenie terenów położonych poza obszarem objętym taką decyzją (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Po 313/16 – dostępny w CBOSA). Zatem również z tej przyczyny żądanie od Inwestora uzyskania decyzji o warunkach zabudowy obejmującej działkę nr [...] uznać należy w tych uwarunkowaniach za pozbawione podstaw. W przypadku usytuowania obiektu budowlanego w granicy z działką drogową w celu zlokalizowania elementów budynku nad działką drogową, inwestor powinien legitymować się w tym zakresie prawem do dysponowania nieruchomością (działką drogową) na cele budowlane. Zaprojektowanie pewnych elementów budynku nad działką drogową wymaga zatem złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym przez niego prawie do dysponowania w tym zakresie nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z 7 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 465/16 – CBOSA). W realiach rozpatrywanej sprawy takie oświadczenie Inwestor złożył (oświadczenie z dnia 6 września 2018 r. – k. nr 84-85 akt organu I instancji), przedłożył również zgodę Zarządu Dróg Miejskich w P. na lokalizację balkonów w pasie na działka drogową nr [...] (pismo ZDM z 7 czerwca 2018 r. nr [...] – k. nr 41 Projektu budowlanego). Podsumowując tę część wywodów, w realiach przedmiotowej sprawy organy obu instancji powinny uznać, że decyzja Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] 2014r., znak: [...], ustalała warunki zabudowy dla działki nr [...] na szerokości planowanego do realizacji budynku w pierzei ulicy [...]. Tym samym zbędnym było wzywanie inwestora do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla tej działki. Odnosząc się w dalszej kolejności do nałożonego na inwestora wymogu sporządzenia bilansu miejsc parkingowych, uwzględniającego uwarunkowania na terenie działki nr [...] w związku z istniejącym już na tym terenie budynkiem, Sąd podziela stanowisko inwestora, że co do zasady nie ma on obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych dla obsługi tego budynku i jego mieszkańców. Odmienne stanowisko musiałoby mieć oparcie w treści decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla tego budynku. Odnosząc się natomiast do argumentacji organów, iż wskazany wymóg wynika z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2014 r. nr [...], wskazać należy, że w zakresie dotyczącym zasad parkowania decyzja ta określa ilość wymaganych miejsc do parkowania oraz miejsc postojowych, które inwestor ma zapewnić dla obsługi zaprojektowanego budynku i tylko w tym zakresie rozstrzygnięcie to ma znaczenie dla rozpatrzenia sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Zatem wynikający z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymóg przedłożenia bilansu miejsc parkingowych uwzględniającego potrzeby innej inwestycji, nie może mieć wpływu na ocenę przedmiotowego projektu budowlanego. Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego przewidzianych w projekcie miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. W tym zakresie w zaskarżonej decyzji wskazano, że charakter planowanej inwestycji nie potwierdza jej szczególnego przeznaczenia dla osób niepełnosprawnych, a doświadczenie życiowe pokazuje, iż z tych miejsc, usytuowanych na terenie prywatnym, będą także korzystać pozostali mieszkańcy. W opinii Sądu nie można kwestionować prawa inwestora do uwzględnienia w ogólnej puli miejsc parkingowych miejsc przeznaczonych wyłącznie dla osób niepełnosprawnych. Nie można również wymagać, aby na tym etapie inwestor wykazał, które z lokali zostały przewidziane dla osób niepełnosprawnych oraz w jaki sposób zostały zaadaptowane na ten cel. To etap związany ze sprzedażą lokali oraz prac wykończeniowych w budynku – zgodnie z życzeniem nabywców. Natomiast wobec zbliżenia spornych 5 miejsc parkingowych do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, a przez to braku zachowania warunków określonych § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), niewątpliwie miejsca takie nie będą mogły służyć zaspokojeniu potrzeb parkingowych wszystkich mieszkańców. Jak wskazuje inwestor, miejsca te zostaną odpowiednio oznakowane, zgodnie z § 20 ww. rozporządzenia. W odniesieniu do tej kwestii należy tylko wskazać, że przewidziane 5 miejsc do parkowania dla osób niepełnosprawnych w ogólnej liczbie wymaganych miejsc do parkowania (70), nie może zostać uznane za ilość zawyżoną i to nawet w sytuacji, gdy parametry garażu podziemnego oraz działki nr [...] ograniczyły możliwość zapewnienia wszystkich wymaganych decyzją o warunkach zabudowy miejsc parkingowych i postojowych. Reasumując, w opinii Sądu, w powyższym zakresie argumentacja przytoczona w zaskarżonej decyzji jest chybiona i nie mogła stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Przechodząc dalej należy wskazać, że na etapie postępowania odwoławczego Inwestor zmienił projekt budowlany w zakresie zagospodarowania terenu poprzez odstąpienie od budowy muru oporowego w granicy z działką nr [...]. W to miejsce, jako ogrodzenie, zgodnie z tą zmianą ma zostać wykorzystana ściana istniejącego budynku hali, która pierwotnie przeznaczona została w całości do rozbiórki. Inwestor przedłożył cztery karty rysunku projektu budowlanego (nr rys. A.09) z datą 2018-06, oznaczone jako "Przekrój A-A". Organ odwoławczy dokonał oceny przedłożonej przez inwestora dokumentacji i uznał, że rysunki są niejasne, odstępując od zwrócenia się do inwestora o stosowne wyjaśnienia. Powyższe doprowadziło do pozbawienia strony prawa podważania ustaleń tego organu w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. Również z tego powodu Sąd uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody jest wadliwa. Sąd w pełni aprobuje poglądy prawne wyrażone w doktrynie (por. A. Ostrowska w Komentarzu do art. 35 prawa budowlanego wyd. 2016 część 10 i 11), że celem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest poszukiwanie podstaw do wydania decyzji odmownej, lecz doprowadzenie w porozumieniu z inwestorem i projektantem do uzyskania projektu budowlanego nie naruszającego przepisów i zasad sztuki budowlanej. Organ obowiązany był więc dążyć do współdziałania z inwestorem, aby udzielić mu wsparcia przy realizowaniu przez niego prawa do zabudowy, dbając przy tym o dochowanie przesłanek wydania pozwolenia. Zasadą powinno być uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w toku postępowania odwoławczego, tym bardziej że Wojewoda nie wykazał naruszenia przez pierwszą instancję przepisów postępowania. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 136 § 1 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem ocena, czy inwestor dokonał usunięcia niezgodności projektu budowlanego w zakresie zakwestionowanego muru oporowego, może być dokonana przez organ odwoławczy. Sąd nie podzielił natomiast tych zarzutów skargi, które kwestionują przyjętą przez organy kwalifikację muru oporowego jako budowli, a przez to wymóg uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla tej budowli. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Pr.b. konstrukcje oporowe są budowlą, a nie urządzeniem i wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podzielił również stanowisko organów, iż wszystkie zaplanowane miejsca parkingowe i postojowe powinny spełniać warunek ich dostępności. W dokumentacji projektowej uwzględniono 3 miejsca zależne. Mimo, że istotnie w przepisach prawa nie ma zakazu realizacji miejsc postojowych rodzinnych - podwójnych, czyli miejsc na dwa pojazdy, to jednak chodzi tylko o liczbę miejsc postojowych. Miejsce podwójne nie oznacza tego samego co dwa miejsca. To zaś powoduje, że istotna jest jedynie liczba niezależnych odrębnych miejsc postojowych. Celem nałożonego na organ przez art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.b. obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zapewnienie, aby obiekt, który ma być wzniesiony, posiadał takie rozwiązania, aby w momencie zakończenia budowy spełnione były warunki określone decyzją o warunkach zabudowy. Obowiązek spełnienia tych warunków ma zatem spoczywać na inwestorze, a nie na przyszłych użytkownikach budynku i ma być zrealizowany już w momencie zakończenia budowy zgodnej z projektem, a nie w jakiejś nieokreślonej przyszłości po zakończeniu budowy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2016 r. sygn. II SA/Bd 718/16, Lex nr 2193804). W przedmiotowym przypadku, gdy inwestor nie zabezpieczył dostępu do 3 miejsc postojowych poprzez zainstalowanie w ramach wykonania projektu budowlanego platform parkingowych, wskazanych w bilansie 6 miejsc należy zakwalifikować jako 3 miejsca postojowe. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut skargi dotyczący stworzenia przez organy dodatkowych wymogów w tym zakresie. Za wyjaśnioną natomiast uznać należy sprawę dołączenia do projektu budowlanego zaświadczeń autorów projektu budowlanego o przynależności do właściwej izby zawodowej, aktualnych na dzień sporządzenia projektu ( art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Pr.b.). Reasumując, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 i 2 k.p.a, który nakłada na organ odwoławczy obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w pkt 2 wyroku, oparto na art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w kwocie [...]zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł oraz uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa – [...] zł. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda winien zastosować się do wyrażonej przez Sąd oceny prawnej i dokonać ponownej oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego (z uwzględnieniem wprowadzonych zmian) oraz ewentualnie rozważenia możliwości jego dalszego uzupełnienia. Organ zapewni przy tym stronie skarżącej czynny udział w postępowaniu. Końcowo w tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy Pr.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.