II SA/Po 150/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. w T. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić skarżącej 150 zł tytułem połowy uiszczonego wpisu. /-/ Jolanta Szaniecka A spółka z o.o. w T. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miejskiej w G.z dnia [...] r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu złożonego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, domagając się jej uchylenia. W ocenie skarżącej postanowienia planu naruszają jej interes prawny, albowiem objęta planem działka, będąca w użytkowaniu A spółki z o.o. w . została przeznaczona pod cmentarz. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w G. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że jednym z zadań gminy jest konieczność zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności. Zadania te obejmują w szczególności sprawy m. in. cmentarzy komunalnych. Wyboru tego terenu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie dokonano przypadkowo, poprzedzono go bowiem szczegółowymi analizami. Pismem z dnia [...] maja 2004 r. skarżąca cofnęła skargę, wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonego wpisu. W uzasadnieniu podano, że powodem cofnięcia skargi jest zawarcie porozumienia między stronami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Ustawa stanowi, że cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, postanowił jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 i § 2 powołanej ustawy. /-/ Jolanta Szaniecka K.B.