II SA/Po 151/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. /-/ J. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Prezydent Miasta P. odmówił K. K. przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu gazet i płyt w łącznej kwocie 17,89 zł, części rowerowych w kwocie 13,19 zł, przesyłki poleconej w kwocie 20z ł, kołków rozporowych do drewna, wirnika do pralki, papieru ściernego, przewodu elektrycznego 3 m, oprawki do żarówki, gwoździ małych, pokarmu dla kota, dętki rowerowej, opony, kosztów spawania w kwocie 20 zł, ksero w kwocie 41,20 zł, wiertła w kwocie 5 zł, rozpuszczalnika, tarczy. listwy, klocków, i szpachla, lekarstwa w kwocie 9,09 zł, napełnienia butli gazowej w kwocie 14 zł, zakupu żywności w kwocie 8,22 zł, puszki Dysperbitu, szczotki i rękawic oraz pokrycie kosztów przyjęcia rodzinnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że K. K. w dniach 4, 6, 12 i 17 sierpnia 2010 r. złożył wnioski o pokrycie między innymi kosztów zakupu: gazet i płyt w łącznej kwocie 17,89 zł, części rowerowych w kwocie 13,19 zł, przesyłki poleconej w kwocie 20zł, kołków rozporowych do drewna, wirnika do pralki, papieru ściernego, przewodu elektrycznego 3 m, oprawki do żarówki, gwoździ małych, pokarmu dla kota, dętki rowerowej, opony, kosztów spawania w kwocie 20 zł, ksero w kwocie 41,20 zł, wiertła w kwocie 5 zł, rozpuszczalnika, tarczy, listwy, klocków, i szpachla, lekarstwa w kwocie 9,09 zł, napełnienia butli gazowej w kwocie 14 zł, zakupu żywności w kwocie 8,22 zł, puszki Dysperbitu, szczotki i rękawic oraz pokrycie kosztów przyjęcia rodzinnego. W trakcie wywiadu środowiskowego pracownik socjalny ustalił, że wnioskodawca nie pracuje zawodowo, jest zarejestrowany w urzędzie pracy bez prawa do zasiłku, mieszka w domu letniskowym na działce, której właścicielem jest jego ojciec. Domek, w którym mieszka jest ocieplony, otynkowany, zadbany i nie wymaga remontu. Posiada jeden pokój, aneks kuchenny, wc i stryszek. Organ podkreślił, że wnioskodawcy przyznano zasiłek okresowy z tytułu bezrobocia w kwocie 238,50 zł na okres od 1 sierpnia do 31 grudnia 2010 r. Ponadto otrzymuje on pomoc w formie zasiłku celowego na zakup żywności na okres od 1 sierpnia do 31 grudnia 2010 r. w kwocie 400 zł. Dodatkowo odrębnymi decyzjami Kierownik Filii J. MOPR w P. przyznał K. K. pomoc w formie zasiłku celowego na doładowanie telefonu w kwocie 30 zł, na zakup bielizny w kwocie 30 zł, zakup skarpetek w kwocie 15 zł i zakup odkurzacza w kwocie 100 zł. Zdaniem organu udzielone wnioskodawcy wsparcie finansowe jest odpowiednie do jego sytuacji i zabezpiecza niezbędne potrzeby bytowe, a także jest zgodne z celami i możliwościami pomocy społecznej w myśl art. 3 i 4 u.p.s. Prośba o pomoc finansową w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu wymienionych w sentencji niniejszej decyzji rzeczy nie należą do niezbędnych potrzeb bytowych, na zaspokojenie których przyznaje się zasiłki celowe. W kwestii dotyczącej przeprowadzenia remontu dachu wnioskodawca nie wyjaśnił pracownikowi socjalnemu jaki będzie jego koszt. Organ uznał, że wnioskodawca powinien pokryć koszty zakupu żywności z przyznanego mu zasiłku przyznanego na ten celo, zaś koszty zakupu leków i napełnienia butli gazowej może on zaspokoić z przyznanego zasiłku okresowego. K. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości podzielając stanowisko organu I instancji. Skargę do tutejszego Sądu wniósł K. K.. Skarżący nie przedstawił motywów skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają wymogom prawa. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji są przepisy ustawy o pomocy społecznej (dalej: u.p.s.), w tym art. 39 ust 1 i 2. W myśl art.39 ust.1 i 2 cyt. ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może być przyznany na pokrycie części, całości kosztów zakupu żywności, leków, leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, kosztów pogrzebu. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy organ musi kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 u.p.s., a więc koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, o ile potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczną jako instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Tak więc warunkiem korzystania z pomocy społecznej, w pierwszej kolejności jest - aby jej udzielenie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, po drugie - aby miało to miejsce w konkretnych okolicznościach, tj. w sytuacji, gdy własne uprawnienia, zasoby i możliwości osoby wnioskującej o pomoc uniemożliwiają jej to przezwyciężenie. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Ustawodawca nie definiuje z oczywistych względów pojęcia "trudnych sytuacji życiowych", podaje jedynie najczęstsze powody ich powstawania (art. 7 u.p.s.). Ocena zaistnienia tej przesłanki należy do organów pomocy społecznej. Tak więc, również rozpoznając wniosek skarżącego organ musiał kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w przepisach ustawy o pomocy społecznej, a więc także koniecznością stwierdzenia, czy zgłoszone potrzeby w ogóle odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że trafnie organy orzekające odmówiły skarżącemu przyznania żądanej pomocy finansowej. W istocie bowiem należy zgodzić się z organami, iż określony przez wnioskodawcę cel - którego realizacji służyć miałaby przyznana ewentualnie pomoc - nie należy do kategorii niezbędnych potrzeb bytowych. Mając na względzie, że skarżący został objęty w tym samym czasie szeroką pomocą materialną w postaci przyznania mu zasiłku okresowego z tytułu bezrobocia na 3 miesiące w kwocie 238,50 zł miesięcznie, zasiłku celowego na zakup żywności w kwocie 400 zł oraz pomocą w formie zasiłku celowego na doładowanie telefonu, zakup bielizny, skarpetek, i odkurzacza łącznie w kwocie 175 zł niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że żądanie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na cele określone w rozpoznawanych wnioskach jest uzasadnione i zmierza do zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba uzasadniona tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę. Odnosząc się zaś do żądania pokrycia kosztów zakupu żywności na kwotę 8,22 zł oraz napełnienia butli gazowej w kwocie 14 zł Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że skarżący powinien koszty te pokryć ze środków otrzymanych na podstawie decyzji o zasiłku celowym na żywność i okresowym z tytułu bezrobocia. Zgodzić także należy się z organami, że skarżący dążąc do uzyskania pomocy w zakresie kosztów remontu dachu winien był określić wysokość tych kosztów. Powinien także udokumentować konieczność ich poniesienia. Niezbędność potrzeby w rozumieniu art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej winna znaleźć potwierdzenie w przedstawionych przez żądającego dowodach. Państwo udziela pomocy jedynie w takich wypadkach, gdy żądający jej nie jest w stanie poprawić swej sytuacji przy wykorzystaniu własnych sił i możliwości. W niniejszej sprawie zatem zgodzić należało się z organami, że brak było podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku celowego. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.