II SA/Po 1511/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 czerwca 2005r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego; oddala skargę. /-/ J.Wierchowicz /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska Dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...], w oparciu o art. 71 ust. 3 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 52 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) nakazał A. S. zaniechanie dalszych robót budowlanych oraz przywrócenie sposobu użytkowania budynku zakładu ślusarsko-kotlarskiego na działce nr [...] w P. do projektowanej funkcji budynku gospodarczo-magazynowego. W uzasadnieniu wywiedziono, że dnia [...]r. podczas kontroli budowy stwierdzono fakt prowadzenia budynku gospodarczego przez A. S. w sposób istotnie odbiegający od wydanej decyzji z dnia [...]r. o pozwoleniu na wznowienie robót. Zmieniono gabaryty części dwukondygnacyjnej obiektu, wprowadzono dodatkową ścianę, zmiany podziału pomieszczeń, zmieniono układ i ilość drzwi i okien, konstrukcję i miejsce lokalizacji schodów. W pomieszczeniach przyziemia zaprojektowanych jako gospodarcze, inwestor rozpoczął użytkowanie pomieszczeń do celów produkcyjno-warsztatowych. Trwa produkcja kotłów stalowych c.o. W pomieszczeniach tych zainstalowano stanowiska spawalnicze, gilotyny, stół warsztatowy, magazynowane są butle z tlenem. Wykonano instalacje wentylacyjną odciągową od stanowisk spawalniczych, wykonano instalacje grzewczą c.o. Zdaniem organu zmieniono, zatem projektowane gospodarcze przeznaczenie budynku na zakład ślusarsko-kotlarski. Inwestor nie uzyskał pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu, ani pozwolenia na użytkowanie obiektu. Organ nadzoru ustalił, że przedmiotowa działka nr [...] jest przeznaczona w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. pod mieszkalnictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy – tereny budownictwa jednorodzinnego z usługami podstawowymi. Także przeznaczenie terenu wyklucza użytkowanie przedmiotowego obiektu jako zakładu ślusarsko-kotlarskiego. Wprowadzona samowolnie zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu narusza przepisy prawa miejscowego. W decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót inwestor był zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Niemożliwe jest uzyskanie takiej decyzji, gdyż obiekt o takim przeznaczeniu nie jest zgodny z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wywiódł, że zakład ślusarsko-kotlarski jest zakwalifikowany w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 20021r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak takie przedsięwzięcie. Ewentualne działania inwestora, co do zmniejszenia oddziaływania na środowisko nie zmienią pozostawania inwestycji w sprzeczności z prawem. Wskutek odwołania A. S., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zgodził się z ustaleniami i wywodami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skargę na powyższą decyzje złożył A. S. Zażądał uchylenia decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu wywiedziono, że w istocie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze przewidzianym w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo jednorodzinne z usługami podstawowymi. Jednak z końcem [...]r. przystąpiono do opracowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla P. Na przedmiotowym terenie przewidziano możliwość prowadzenia działalności rzemieślniczej, w tym warsztatów ślusarsko-kotlarskich. Plan znajduje się w końcowej fazie opracowywania. Ponadto 11 lipca 2003r. wchodzi w życie ustawa z dnia 17 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nowelizacja ustawy prawo budowlane. Przepisy te w sposób korzystniejszy sytuują pozycję prawną inwestora. Nie sposób przyjąć, że jego zakład może znacząco oddziaływać na środowisko bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym względzie. Skarżący zwrócił uwagę, że mimo zapisów planu, na tym samym terenie funkcjonuje 6 warsztatów ślusarsko-kotlarskich. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7. 77 § 1 kpa wskutek niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W istocie, wbrew jej zarzutom, nie może mieć w sprawie żadnego znaczenia fakt, iż już po wydaniu zaskarżonej decyzji nastąpiła zmiana przepisów tak prawa budowlanego, jak w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego Sąd administracyjny swą kontrole ogranicza do akt sprawy, nie bierze pod uwagę zmiany przepisów, które nastąpiło po wydaniu decyzji ostatecznej. Żadnego znaczenia mieć nie może także planowana zmiana w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kontrola sądowoadministracyjna także z uwagi na treść przepisu art. 133 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili wydania decyzji ostatecznej. Podkreślić w ty miejscu należy, iż stanowisko organów obydwu instancji, co do sprzeczności z miejscowym planem przeznaczenia budynku na zakład uznać należy za uzasadnione. W istocie, bowiem obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla spornego terenu przeznaczenie pod mieszkalnictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy – teren budownictwa jednorodzinnego z usługami podstawowymi. Zakład ślusarsko-kotlarski nie mieści się w pojęciu mieszkalnictwa w żadnym razie. Zdaniem Sądu, które pokrywa się ze stanowiskiem organów, nie sposób zaliczyć go do tzw. usług podstawowych. Usługami podstawowymi dla terenów mieszkalnictwa są bez wątpienia usługi niezbędne dla jego mieszkańców na co dzień, tj. takie które poprawiają warunki zamieszkania. Należą do nich sklepy spożywcze, mięsno-wędliniarskie, drogeryjne, apteka, zakłady usługowe takie jak: fryzjer, krawiec, kosmetyczka itp. Orzekając w granicach danej sprawy Sąd nie bada, czy w tej samej okolicy na obszarze przeznaczonym w planie pod tereny mieszkalnictwa usytuowane są takie same zakłady. Ewentualne naruszenie przez inne osoby przepisów prawa miejscowego nie może mieć znaczenia dla oceny legalności przedmiotowej inwestycji. Za błędne uznać należy stanowisko skarżącego, co do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 kpa. Zarzut strony w tym przedmiocie jest zbyt lakoniczny. Nie wyjaśnia, jakich czynności organ zaniechał wbrew obowiązkowi i jaki to miało wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Sąd z urzędu nie dopatrzył się takich naruszeń. Konieczność podejmowania wszelkich kroków, by dokładnie wyjaśnić i załatwić sprawę, mając na względzie interes społeczny i służą interesowi obywateli organ II instancji nie kwestionuje. Sąd nie dopatrzył się naruszenia interesu społecznego, słusznego interesu obywateli. Zatem sprzeczność przedmiotowej inwestycji z prawem skutkować musiała zaskarżonym rozstrzygnięciem Stąd skargę należało oddalić (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). /-/ J.Wierchowicz /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością /-/ J.Szaniecka MarK