II SA/Po 153/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 1 marca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie /-/ J. Szuma Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. B. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...]. W jego treści zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 2 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2017 r. (k. 1 akt sądowych) Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu polecił wezwać skarżącą do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wykonano wysyłając do skarżącej wezwanie datowane na 14 lutego 2018 r. (k. 40 akt sądowych). Wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF doręczono skarżącej do rąk własnych dnia 19 lutego 2018 r. (k. 41 verte akt sądowych). Dnia 27 lutego 2018 r. B. K. nadała pod adresem Sądu przesyłkę zawierającą wypełniony formularz PPF (k. 42-44 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 1 marca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek B. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazał, że przesyłka zawierająca formularz PPF została wysłana dopiero 27 lutego 2018 r., a więc po upływie terminu określonego w wystosowanym do skarżącej wezwaniu (to jest do 26 lutego 2018 r.). Spowodowało to pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego B. K. wyjaśniła, że jest osobą niepełnosprawną, cierpiącą na bóle spowodowane degeneracją kręgów kręgosłupa. W czasie poprzedzającym złożenie wniosku cierpiała na rwę kulszową i nie była w stanie swobodnie się poruszać. Skarżąca nie ma też rodziny w Polsce. Pod swoją opieką ma nadto 83 letnią matkę niepełnosprawną w stopniu znacznym, która wymaga opieki przez całą dobę. B. K. dodała, że wcześniej nie miała środków finansowych na korespondencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Objęte sprzeciwem postanowienie referendarza podlega utrzymaniu w mocy. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek B. K. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Z kolei na wezwanie, które zostało jej doręczone do rąk własnych, skarżąca odpowiedziała z uchybieniem terminu, czemu nie zaprzecza. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Konieczność wydania takiego orzeczenia w zaistniałych okolicznościach wynika wprost z art. 257 P.p.s.a. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Uzupełniająco Sąd zaznacza, że skarżąca jest zwolniona w sprawie z kosztów sądowych z mocy prawa (art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), co oznacza, że występowanie z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych jawi się jako zbędne. /-/ J. Szuma