II SA/Po 158/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus ( spr ) as.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego o d d a l a s k a r g ę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ M.Dybowski /-/ E.Makosz-Frymus JF 4/II SA/Po 158/03 U Z A S A D N I E N I E Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w G., działając z upoważnienia Starosty G., decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu..... (DZ. U. nr 154 poz. 1793) w związku z art. 37 "j" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. nr 6 poz. 56 ze zm.), orzekł, że S.S nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że S S zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. W dniu 26 września 2001 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 października 2001 r. W dniu rejestracji S S udokumentował 31 lat 2 miesiące i 6 dni stażu pracy. Z dniem 4 kwietnia 2002 r. S. S utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu przysługiwania tego zasiłku. W dniu 8 października 2002 r. S S złożył wniosek o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego powołując się na zaświadczenie z ZUS-u z dnia 19 sierpnia 2002 r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1994 r. do 30 kwietnia 1998 r. W związku z tym organ stwierdził, że S. S. udokumentował 33 lata 11 miesięcy i 26 dni stażu pracy, wyjaśniając, że okresy prowadzenia działalności gospodarczej i zatrudnienia częściowo pokrywają się, a zaliczyć do stażu pracy można tylko jeden okres, bądź prowadzenia działalności gospodarczej, bądź zatrudnienia. S.S. podlegał ubezpieczeniu społecznemu i dodatkowo był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 maja 1991 r. do 31 lipca 1995 r. Organ I instancji stwierdził, że S. S. nie przepracował 35 lat lub 30 lat, w tym 15 lat w warunkach szczególnych, a ponadto wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego złożył, kiedy nie posiadał już prawa do zasiłku dla bezrobotnych i nie obowiązywał już przepis art. 37 "j" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odwołaniu od decyzji organu I instancji S. S. przedstawił swoje wyliczenie stażu pracy twierdząc, że łącznie przepracował 35 lat i 1 miesiąc. Wojewoda decyzją z dnia [...]r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...]r. Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji podzielił stanowisko organu I instancji, że S. S. przed dniem 1 stycznia 2002 r. nie spełniał warunków uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, powołując się na treść art. 11 ust. 2 w/wym. ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. W związku z tym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. W skardze na decyzję Wojewody S. S. w dalszym ciągu podnosi, że ma wymagany 35 lat i 1 miesiąc stażu pracy ponieważ do tego okresu powinien być zaliczony cały okres pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnego. Ponadto, zdaniem skarżącego, do stażu pracy nie zaliczono mu "niewykorzystnego płatnego urlopu wypoczynkowego w wysokości 12 dni". W związku z powyższym skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. S. S. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna w dniu 26 września 2001 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 października 2001 r. do dnia 4 kwietnia 2002 r. Natomiast w dniu 8 października 2002 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Materialnoprawne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego określone zostały w art. 37 "j" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. nr 6 poz,. 56 ze zm.). Przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2002 r. na mocy przepisu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu... (Dz. U. nr 154 poz. 1793). Art. 11 ust. 2 cytowanej ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. stanowił, że osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 1 stycznia 2002 r., zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r. sygn. K 19/02 orzekł, że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. w części w jakiej zawiera zwrot "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i" jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Wyrok ten ogłoszono dnia 12 kwietnia 2005 r. (Dz. U. nr 59 poz. 517). Z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że "osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach". Mając na uwadze powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić, że bez znaczenia pozostaje termin złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Skarżący wniosek ten mógł złożyć w dniu rejestracji, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych jak i po upływie jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełniał przesłanki uzyskania statusu bezrobotnego. W myśl art. 37 "j" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mężczyzna ubiegający się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, między innymi musi posiadać okres uprawniający do zasiłku wynoszący 35 lat lub 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Warunków tych, jak słusznie ustaliły organy administracyjne, skarżący nie spełniał w dacie 31 grudnia 2001 r. Skarżący nie wykazał, by wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i w związku z tym winien udokumentować 35 staż pracy. Tymczasem w dniu 31 grudnia 2001 r. skarżący posiadał 34 lata i 199 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Do okresu tego nie można skarżącemu zaliczyć okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 1 stycznia do 4 kwietnia 2002 r. Przepis art. 37 "l" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r., stanowił, że do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku. Z dniem 1 stycznia 2002 r. treść art. 37 "l" została znowelizowana i nie zawiera już unormowania dotyczącego możliwości zaliczenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie zawierają unormowań, które pozwalałyby zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okres niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Należy zaznaczyć, że unormowania tej ustawy nie dają ani organom administracyjnym, ani sądowi możliwości uznaniowego orzekania w poszczególnych sprawach. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określają w sposób kategoryczny warunki i zasady przyznawania zasiłków przedemerytalnych, świadczeń przedemerytalnych oraz innych świadczeń przewidzianych w tej ustawie i nie przewidują odstępstw od tych reguł, np. z uwagi na szczególnie uzasadnione okoliczności, trudną sytuacją materialną itp. Błędne są twierdzenia skarżącego, że do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego organ administracyjny winien zaliczyć cały okres zatrudnienia od 1 maja 1991 r. do 31 lipca 1995 r. oraz okres prowadzonej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1994 r. do 30 kwietnia 1998 r. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (DZ. U. nr 162 poz. 1118 ze zm.), jeżeli okresy, o którym mowa w art. 6, 7 i 10 zbiegają się w czasie, przy ustalaniu prawa do świadczeń określonych w ustawie uwzględnia się okres korzystniejszy. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 grudnia 2001 r. sygn. 698/00 wyjaśnił, że równoczesne okresy podlegania różnym ubezpieczeniom społecznym nie są sumowane przy obliczaniu okresów wymaganych do ustalania prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych (OSNP 2003/19/473). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] r. nie naruszają prawa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271), oddalił skargę. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/M.Dybowski /-/E.Makosz-Fymus Za nieobecnego sędziego /-/’M.Dybowski KB/