II SA/Po 16/12
PostanowienieWSA w Poznaniu2012-03-07
Skład orzekający: Wiesława Batorowicz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, wynikającego z prawidłowego doręczenia zastępczego decyzji, powinna zostać odrzucona?Ratio decidendi
Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, wynikającego z prawidłowego doręczenia zastępczego decyzji zgodnie z art. 44 KPA, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 PPSA. Doręczenie zastępcze jest prawidłowe, gdy przesyłka zawierająca decyzję została dwukrotnie awizowana, a termin do wniesienia skargi biegnie od ostatniego dnia okresu przewidzianego na odbiór pisma.Stan faktyczny
Skarżący K. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie zasiłku celowego. Skarżący nie odebrał osobiście zaskarżonej decyzji, która została mu doręczona w sposób zastępczy. Sąd uznał, że doręczenie zastępcze było prawidłowe, a termin do wniesienia skargi upłynął przed jej faktycznym wniesieniem.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego; postanawia odrzucić skargę. /-/ W. Batorowicz
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie.
Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w sposób zastępczy. Zgodnie z art. 44 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Przepis art. 44 § 2 kpa stanowi, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa).
Z powołanych przepisów wynika, że jeżeli strona nie odbierze przesyłki osobiście lub gdy nie można przesyłki pozostawić za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy przesyłkę pozostawia się w skrzynce na listy. Pracownik poczty zobligowany jest przy tym dwukrotnie awizować przesyłkę pozostawiając informację o możliwości odebrania przesyłki w placówce pocztowej. Przesyłkę uznaje się za prawidłowo doręczoną gdy zostanie ona dwukrotnie awizowana. Przyjmuje się, że datą doręczenia jest ostatni dzień po upływie 14 dni od pierwszego awizowania przesyłki.
W niniejszej sprawie skarżący nie odebrał osobiście zaskarżonej decyzji. Przesyłkę zawierającą decyzję pracownik poczty dwukrotnie awizował w dnia 2 i 8 sierpnia 2011 r. (k. 104 akt adm. II instancji). Tym samym należy uznać, że doręczenie decyzji nastąpiło – zgodnie z art. 44 kpa – w dniu 16 sierpnia 2011 r. Zatem termin do wniesienia skargi upłynął skarżącemu w dniu 15 września 2012 r. K.K. przedmiotową skargę wniósł zaś dopiero 15 grudnia 2011 r., a więc po 3 miesiącach od upływu terminu do jej wniesienia.
Z uwagi na powyższe skargę K. K. jako spóźnioną należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. odrzucić, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło