II SA/Po 160/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę postanawia odrzucić skargę. /-/ Tomasz Świstak Pismem opatrzonym datą 13 stycznia 2013 r. M. K. wniósł skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę. W uzasadnieniu podniósł, iż nie zgadza się z wysokością przyznanego mu odszkodowania. Wskazał, iż posiada operat szacunkowy, z którego wynika, iż wartość przedmiotowej działki jest znacząco większa. Skarżący nie podał jednak jaka jest jego zdaniem wartość przedmiotowej działki. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez podania wartości przedmiotu zaskarżenia poprzez wskazanie o jaką kwotę powinno wzrosnąć odszkodowanie ustalone w zaskarżonej decyzji. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 lutego 2013 r. (k. 10 akt sądowych) i pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). Pismem takim zgodnie z treścią art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). Niewskazanie w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, który strona jest zobowiązana usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2008 r. o syn. akt I GSK 885/07 - opubl. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z treścią przedmiotowej skargi, strona skarżąca kwestionuje wysokość ustalonego odszkodowania za grunt przejęty pod drogę. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, iż w sprawie odszkodowawczej wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach odszkodowania jako przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane. Takie stanowisko pozostaje w korelacji z podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 24), w której wskazano, że "w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze". Uchwała ta została podjęta w odpowiedzi na poważne wątpliwości prawne powstałe przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego od kwestionowanych przez skarżących kwot zobowiązań podatkowych. Również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 (publ. ONSAiWSA 2008 r. nr 5, poz. 80) wskazano, że zaskarżoną należnością pieniężną jest różnica między kwotą podatków określoną w zgłoszeniu celnym, a kwotą tych podatków określoną w zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie pogląd zaprezentowany przez powiększone składy Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 i w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06, będzie miał również zastosowanie przy określaniu wysokości wpisu sądowego od skargi na odrębną decyzję ustalającą odszkodowanie za przejętą nieruchomość. Wartością przedmiotu zaskarżenia przy decyzji o odszkodowaniu za przejętą nieruchomość, o jakiej mowa w przepisach art. 216-218 i art. 231 p.p.s.a., nie jest zatem kwota odszkodowania wskazana w zaskarżonej decyzji administracyjnej, lecz zakwestionowana przez stronę wysokość odszkodowania, jaka powinna być jej przyznana w decyzji. Oznacza to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej sprawie stanowi różnica pomiędzy wysokością odszkodowania, którego domaga się strona, a wysokością odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OZ 237/11 – opubl. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W związku z powyższym strona skarżąca został wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia poprzez wskazanie o jaką kwotę powinno według skarżącego wzrosnąć odszkodowanie ustalone w zaskarżonej decyzji. Wobec nieuzupełnienia w terminie powyższego braku formalnego skargi Sąd orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a, zgodnie z którymi to regulacjami sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym postanowieniem gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi polegającego na niewskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, którym jest należność pieniężna uniemożliwia bowiem ustalenie wysokości wpisu sądowego i co za tym idzie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, skoro w myśl z art. 220 § 1 p.p.s.a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. /-/ Tomasz Świstak