II SA/Po 161/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński /spr./ Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2005r. przy udziale sprawy ze skargi H.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] października 2002r. Nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego. /-/A. Łaskarzewska /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka Dnia [...] września 2002r. J. W. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy w O. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w O., działka nr [...] przy ul. [...], dla zabudowy wiaty gospodarczej obudowanej, parkowej na potrzeby garażowania pojazdów. Dnia [...] października 2002r. Burmistrz Miasta i Gminy O. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania dla instytucji polegającej na budowie wiaty obudowanej z przeznaczeniem na garaż na działkach nr ewidencyjny [...],[...], położonych w O. Nakazano inwestorowi zachować warunki określone w Obwieszczeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 04 lutego 1999r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zastrzeżono, że linie rozgraniczające teren inwestycji zakreślono kolorem czerwonym w załączniku nr 1 do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu wywiedziono, że projektowana inwestycja nie narusza postanowień planu zagospodarowania przestrzennego, który dla przedmiotowego terenu przewiduje strefę zainwestowania śródmiejskiego, uzupełnienie zabudowy mieszkaniowo – usługowej z zachowaniem istniejącego drzewostanu. W związku z tym brak podstaw, by odmówić wydania żądanej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył właściciel sąsiedniej posesji H. W. Zażądał uchylenia decyzji Burmistrza. W uzasadnieniu nadmienił, że planowana inwestycja spowoduje zacienienie jego posesji, przesłoni widok z okien budynku sąsiada. Działalność J. W. jest uciążliwa dla mieszkańców osiedla domków jednorodzinnych. Działka sąsiada przestała bowiem spełniać warunki działki mieszkalno – usługowej, powinna być usytuowana w innym przystosowanym do tego miejscu. Projektowany obiekt nie zapewnia dostosowania do krajobrazu otaczającej zabudowy. Na posiedzeniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym inwestor J. W. oświadczył, że jego zamiarem jest budowa budynku garażowego dla samochodów ciężarowych w granicy z nieruchomością H. W. Budynek garażowy będzie miał wysokość powyżej 4,5 metra. Dnia [...] grudnia 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wywiedziono, iż rację miał organ I instancji przyjmując, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z planem, a zatem brak podstaw by odmówić ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył H. W. Zażądał uchylenia decyzji organów obydwu instancji. Zdaniem skarżącego projektowany budynek nie spełnia wymogów formalnych w świetle przepisów wykonawczych, gdy chodzi o przewidziane nimi odległości, warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego, wymagane nasłonecznienie, oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zanieczyszczenie środowiska, szkodliwy hałas. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Uczestnik J. W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W przedmiotowej sprawie organy dopuściły się naruszenia tak przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Gdy chodzi o prawo procesowego dopuszczono się naruszenia fundamentalnych zasad zawartych w art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Wydane rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 41 ust. 2, 42 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu z chwili orzekania przez organy obydwu instancji. Organy administracji rozstrzygnęły mimo, że materiał zgromadzony w sprawie nie został zebrany w sposób wyczerpujący. Znajdujący się w aktach wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania, złożona przez wnioskodawcę dokumentacja pozostaje w sprzeczności z art. 41 ust. 2 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew postanowieniom wspomnianego przepisu nie wynika z nich w sposób precyzyjny sposób zagospodarowania terenu, charakterystyka planowanej zabudowy, zagospodarowanie. Materiał zgromadzony w sprawie nie zawiera charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Rozstrzygnięcie organu wydane w oparciu o taki materiał dowodowy pozostaje w sprzeczności z wymogami art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zawiera bowiem koniecznych elementów, objętych nakazami zawartymi w tym przepisie. W ocenie Sądu powyżej opisane braki czynią niemożliwym zbadanie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego co jest istotą postępowania w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jedynie precyzyjna znajomość zamierzeń inwestora pozwoliłaby na należyte ich odniesienie do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób postawić znaku równości pomiędzy budową garażu dla samochodów osobowych, a obudowaną wiatą garażową dla dwóch samochodów ciężarowych. Tak gdy chodzi o charakter dopuszczalnych w planie zamierzeń inwestycyjnych jak i technicznych parametrów inwestycji określonych w planie, czy też planowanych przez gminę rozwiązań w zakresie procentowej zabudowy działki, nieprzekraczalnej linii zabudowy itp. Tym samym nie sposób uznać, by przeprowadzone postępowanie pozostawało w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, do stosowania której organy są obowiązane na mocy art. 7 kpa. Tak liczne uchybienia przepisom procedury jak i prawa materialnego skutkować musiały uchyleniem decyzji obu instancji. W sprawie zaistniały bowiem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji winny na nowo przeprowadzić praktycznie całe postępowanie dowodowe tak, aby wydana decyzja odpowiadała wszelkim wymogom dla niej ustanowionym, postępowanie dowodowe winno zaś pozostawać w zgodzie z regułami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Jak w punkcie II sentencji orzeczono na zasadzie art. 152 cytowanej ustawy. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 ustawy jak wyżej. /-/A. Łaskarzewska /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka kk