II SA/Po 1617/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi W. S. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. Nr[...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nr [...]z dnia [...] r. sygn. [...], I. zasądza od L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, II. orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. /-/J. Wierchowicz /-/ G. Radzicka /-/ B. Drzazga II S.A./Po 1617/03 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] - nr [...], znak: [...], powołując jako podstawę prawną art. 51 ust. 1 pkt.1 w zw. z art. 51 ust.4 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał W. S. rozebrać plac postojowy o nawierzchni betonowej po południowej stronie budynku mieszkalnego położonego w W. przy ulicy [...] , na działce nr ewid. [...] oraz uporządkować teren po rozbiórce. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku wszczętego w dnu [...] r. postępowania administracyjnego na wniosek małż. M. i J. K. , przeprowadzono [...] stycznia 2003r. wizję lokalną w wyniku, której stwierdzono że Pan W. S., najemca jednego z lokali przy ul. [...] , w styczniu 2002r. wybetonował, bez uprzedniego zgłoszenia organom administracji budowlanej, plac postojowy o pow. 90 metrów kwadratowych. W wyniku tych czynności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją [...] z 11 [...] nakazał mu przedłożyć, w terminie do 30 marca 2003r. opis wykonanych robót, szkic umiejscowienia placu postojowego na mapie do celów opiniodawczych, oświadczenie osoby, posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, że roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami. Powyższa decyzja nr [...] została uchylona decyzją L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. nr [...] wskutek odwołania wniesionego przez uczestników postępowania M. i J. K. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. uchylając decyzję PINB nr [...] uznał za bezsporne, że W. S. stworzył parking o pow. 90 metrów kwadratowych, że współwłaściciele zgłaszają znaczną uciążliwość jaką wywołują parkujące samochody i dodatkowe czynności przeładunkowe, nadto nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy sprawdzenie czy możliwe jest zachowanie placu postojowego w świetle warunków wynikających z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r.w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690). W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wymierzył w obecności stron odległość miejsca postoju do okien w budynku. Stwierdził, że nie został spełniony warunek z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r, który określa minimalną odległość wydzielonego, niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych do 4 stanowisk włącznie, od okien pomieszczeń przeznaczonych nastały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym na 7 m podczas , gdy w przedmiotowej sprawie odległość ta jest znacznie mniejsza. To uniemożliwia, zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego , doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, wobec czego orzeczono rozbiórkę placu postojowego. Od decyzji nakazującej rozbiórkę odwołał się do L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. S. wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucił, że wybetonowany teren nie jest parkingiem tylko dojściem do domu przez ogród przydomowy. Ponadto podniósł, że nie jest w stanie rozebrać placu, gdyż jest inwalidą, a na wynajęcie firmy go nie stać. W piśmie z dnia [...] maja 2005r., uzupełniającym skargę dodał, że ogródek przydomowy jest w jego wyłącznym posiadaniu, że zmuszony był wybetonować obejście domu z uwagi na występujące sezonowo wody gruntowe przebijające z oddalonego ok. 5 metrów od płotu stawu, w związku z czym tworzy się błoto sięgające 50 cm co utrudnia dojście do budynku. Skarżący podniósł też zarzut, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. nie powinny być do niego stosowane z uwagi na to, że weszły w życie później niż on wykonał betonową nawierzchnię. Do pisma Skarżący dołączył mapę sytuacyjną z zaznaczoną nawierzchnią betonową, oświadczenia najemców innych lokali mieszkalnych w budynku wyrażających zgodę na pozostawienie inwestycji i potwierdzające okoliczności podane przez Skarżącego, pozytywną opinię Zakładu Budżetowego Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w W. dotyczącą wykonania nawierzchni betonowej. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z zaskarżonego orzeczenia nie wynika na podstawie czego zakwalifikowano wybetonowaną nawierzchnię jako plac postojowy. Z załączonej bowiem przez Skarżącego mapy wynika, że zgodne z prawdą jest jego twierdzenie, iż jest to, przynajmniej w znacznej części, dojście do budynku, gdyż wybetonowana nawierzchnia prowadzi od wjazdu na posesję , wzdłuż budynku, do wejścia do niego, a z oświadczenia Skarżącego wynika, że jest to jedyne przejście, którym może dostać się do domu. Fakt, że Skarżący postawi na chodniku lub innym dojściu do budynku samochód, nie kwalifikuje automatycznie tego dostępu jako parkingu. Okoliczność, że jest to dojście do budynku Skarżący podnosił konsekwentnie przez cały czas toczącego się postępowania administracyjnego, poczynając od protokołu oględzin i ustalenia stanu faktycznego z dnia [...] kwietnia 2003r. (zdanie ostatnie) poprzez wszystkie inne pisma wnoszone w toku sprawy. Organy orzekające ani razu nie ustosunkowały się do jego twierdzeń. Nie wskazały w uzasadnieniach decyzji dlaczego nie dają mu wiary ani oświadczeniom sąsiadów, którzy potwierdzają okoliczność wybijania wód gruntowych i wynikające z tego uciążliwości oraz fakt, że był tam parkowany tylko samochód Skarżącego. Nie ustalono ilości miejsc postojowych. Wbrew dokumentom załączonym do akt I instancji (oświadczenia najemców) organ II instancji przyjął, że współwłaściciele zgłaszają znaczną uciążliwość jaką wywołują parkujące samochody i dodatkowe czynności przeładunkowe. Na podstawie akt sprawy można było ustalić tylko, że uciążliwość tę odczuwał jeden współwłaściciel. Wskutek tych nieprawidłowości postępowania wadliwie ustalony został stan faktyczny sprawy, a decyzja nie precyzuje, którą część nawierzchni organ uznał za miejsce postojowe podlegające rozbiórce. W tym brzmieniu decyzja nie nadaje się do wykonania. Nie ulega wątpliwości, że budynek winien mieć utwardzony dostęp - normują to przepisy § 14-17 rozdziału 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. W związku z tym należało określić co jest tym dojściem i dojazdem, a następnie rozważyć możliwość zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane przynajmniej w części dotyczącej wydzielonego dojścia i dojazdu do budynku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny i dopiero prawidłowo określić co jest przedmiotem sprawy: dojście i dojazd do budynku, miejsce czy miejsca postojowe, czy też zabezpieczenie terenu wokół budynku przed niekorzystnym warunkami pogodowymi. W zależności dopiero od tych ustaleń można prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 §1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U. .Nr 153,poz. 1271 z późn. zm.) należało uchylić orzeczenia obu instancji. Ponadto w związku z uwzględnieniem skargi należało na podstawie art. 152 wskazanej wyżej ustawy orzec, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana /-/B. Drzazga /-/ G. Radzicka /-/ J. Wierchowicz