II SA/Po 1620/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania; o d d a l a s k a r g ę /-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ B.Drzazga MK Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działek [...] i [...] przy ulicy [...] w C. dla inwestycji polegającej na budowie przyzakładowego budynku wielofunkcyjnego firmy "A" i odbudowie i rozbudowie istniejącego budynku nr 1. Odwołanie od decyzji w dniu [...] września 2001 r. uzupełnione [...] stycznia 2002 r. złożyła właścicielka firmy "B" – J. R. , która wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z [...] kwietnia 2002 r. umorzyło postępowanie odwoławcze, odmawiając J. R. przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że J. R. nie wykazała swego interesu prawnego w prowadzonej sprawie, bowiem postępowanie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy działek o numerach [...] i [...] przy ul. [...] w C., natomiast odwołująca się jest właścicielką działki o numerze [...] znacznie oddalonej od planowanych inwestycji. Ponieważ istotą sporu jest służebność drogi koniecznej dla nieruchomości odwołującej, organ podkreślił również, że służebność ta nie została prawomocnie ustalona, a w istocie nie dotyczy ona działek, na których mają być planowane inwestycje, lecz działek o numerach [...] i [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R. zarzuciła organom błędne stanowisko w kwestii wykładni art. 28 kpa i pojęcia interesu prawnego. W konkluzji skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, winno być wyprowadzone z przepisów prawa materialnego, czyli norm prawnych, które stanowią podstawę ustalenia uprawnień lub obowiązków. Przepisami prawa materialnego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu były przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), w szczególności unormowania zawarte w przepisach art. 3 pkt 2, art. 42 ust. 1 pkt 5 i 46 ust. 2. Pod pojęciem osoby trzeciej, o którym mowa w wymienionych wyżej przepisach należy rozumieć, co do zasady, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości położonych zarówno w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości objętej ustaleniami warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i tych, które nie graniczą z tą nieruchomością, ale tylko pod takim warunkiem, że skutki wynikające z realizacji inwestycji będą oddziaływać także na obszary nieprzylegające bezpośrednio do terenu objętego decyzją. Uznanie osoby trzeciej za stronę w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i ocena, czy decyzja dotyczyć będzie interesu prawnego określonej osoby, spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, w tym również na organie odwoławczym. Ocena taka musi opierać się na prawdopodobieństwie jednak nie może być ona abstrakcyjna lecz realna. Jak wynikało z wniosków inwestora, wnosił on o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na: – odbudowę i modernizację istniejącej hali nr 1 na działce nr [...] z funkcją produkcyjno-biurową firmy "A" sp. z o.o. oraz – budynku wielofunkcyjnego przyzakładowego dla potrzeb szkolenia pracowników, spotkań okolicznościowych pracowników firmy, kuchni, pomieszczeń klubowych, pokoi gościnnych na działce [...] i [...]. Ostatecznie, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko do planowanych inwestycji się odnosi i nie wynika z niej, ani z wniosków inwestora, aby miała w jakikolwiek sposób negatywnie wpływać na środowisko, bądź swym oddziaływaniem wykraczać poza granice działki. Działka skarżącej jest oddalona od działek inwestora i z nimi nie graniczy, a z uwagi na charakter planowanych inwestycji, ich oddziaływanie nie będzie miało żadnego znaczenia w kategoriach interesu prawnego lub obowiązku. Funkcjonowanie drogi wewnętrznej i problemy cywilistyczne związane ze sprawą ustanowienia drogi koniecznej, są dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej bez znaczenia, gdyż ewentualne kwestie z tym związane dotyczą działek o numerach [...] i [...], na których inwestor nie prowadzi inwestycji, przy czym działka nr [...] oddzielona jest od potencjalnej drogi koniecznej działkami [...] i [...], natomiast działka [...] częściowo działką [...]. Należy również stwierdzić, że na działce [...] będzie prowadzona przede wszystkim odbudowa i modernizacja istniejącej hali. Sposób prowadzenia robót i ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) musi być realizowana przy pozwoleniu na budowę, a nie w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz tylko w takiej sytuacji gdyby realizacja inwestycji wymagała ograniczeń w korzystaniu przez inne osoby z drogi koniecznej. Uznając więc zasadność argumentów zaskarżonej decyzji, w której skarżącej odmówiono przymiotu strony, skargę jako nieuzasadnioną na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) - należało oddalić. /-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ B.Drzazga MK