II SA/Po 1620/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewody z dnia [...]czerwca 2003r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z[...]kwietnia 2003 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/P.Miładowski /-/M.Dybowski 4/II SA/Po 1620/03 U Z A S A D N I E N I E Starosta P. decyzją z [...] kwietnia 2003 r. nr [...]działając między innymi na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 pkt 6 a i art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zm.) uznając K.K. za osobę bezrobotną odmówił jednocześnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 24 kwietnia 2003 r. Organ argumentował, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy K. K. rozwiązał stosunek pracy (stosunek służbowy) za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron. W takich wypadku zasiłek przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od zarejestrowania. Rozpoznając odwołanie K.K.Wojewoda decyzją z [...]czerwca 2003 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wojewoda zwraca uwagę, że umowa o pracę z Kołem Łowieckim B. w S. zawiera się w okresie 6-ciu miesięcy o których mowa w przywołanych przez Starostę art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu lecz umowa ta rozwiązana została w dniu 31 października na mocy porozumienia stron. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie skarżone nie narusza prawa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. K. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty zarzucając, iż organy orzekające nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności naruszając art. 8, 9, 10 i 11 kpa. Naruszenia te według skarżącego polegały na tym, iż organ rozstrzygnął sprawę opierając się na świadectwach pracy nie wysłuchując samej strony. Nadto na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku strona podnosiła, że do rozwiązania umowy o pracę z Kołem Łowieckim B. doszło z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie. Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego i w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy orzekające w tej sprawie z naruszeniem wskazywanych przez stronę skarżącą podstawowych zasad procedowania administracyjnego zawartych w art. 7 – 11 kpa nie wyjaśniły okoliczności istotnie wpływających na rozstrzygnięcie, a w konsekwencji owych naruszeń doszło także do uchybień natury materialnoprawnej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c wymienionej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa). Zarówno Wojewoda, a wcześniej Starosta przeoczył , iż umowę o pracę można rozwiązać na podstawie porozumienia stron także z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, a więc między innymi z powodu zmniejszenia zatrudnienia o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.). Ustawa ta obowiązywała do końca 2003 r., a jej art. 11 wyraźnie o możliwości rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy na mocy porozumienia stron dopuszcza. Organy poprzestały li tylko na świadectwach pracy i odpisie protokołu postępowania przed Sądem Pracy z których to dokumentów nie wynika, czy podstawą rozwiązania łączącego strony stosunku pracy były przyczyny leżące wyłącznie po stronie zakładu pracy w rozumieniu przywołanej wyżej ustawy z 28 grudnia 1989 r., czy też inne powody. Tymczasem skarżący w toku postępowania domagał się przeprowadzenia dowodu z jego wyjaśnień, gdyż według jego twierdzeń to właśnie przyczyny leżące po stronie pracodawcy były powodem rozwiązania stosunku pracy. Kwestie te mają podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości przeprowadzonej przez organy administracyjne obu instancji wykładni art. 27 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten bowiem w ustępie 1 pkt 3 stanowi, iż prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu. który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba, że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy.... Z przedstawionej regulacji wynika, iż wyłączenie przedmiotowego świadczenia nie dotyczy sytuacji gdy stosunek pracy rozwiązał się na mocy porozumienia stron z uwagi na zmniejszenie zatrudnienia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Nie wyjaśnienie zatem okoliczności które legły u podstaw rozwiązania stosunku zatrudnienia skarżącego z Kołem Łowieckim B. nie pozwala zweryfikować czy zaistniała przesłanka z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a która zdaniem organów orzekających była podstawą odmowy przyznania zasiłku od 24 kwietnia 2003 r. Taki stan rzeczy prowadzi zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, a nadto art. 135 i art. 200 ppsa do wyeliminowania zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej z obrotu prawnego i orzeczenia o kosztach – jak w sentencji. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/P.Miładowski /-/M.Dybowski KB/