II SA/Po 169/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010r. sprawy ze skargi M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" w P. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu wydatków za parkowanie pojazdu; oddala skargę /-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ M.Kwiecińska Postanowieniem z dnia (...) października 2009 r., nr (...), Naczelnik Urzędu Skarbowego P., na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w P. z dnia (...) września 2009 r. w przedmiocie zwrotu wydatków parkowania pojazdy marki Renault 19 o nr rej (...) odmówił zwrotu wydatków parkowania pojazdu. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że pismem z dnia (...) września 2009 r., "A" wystąpiło o zapłatę kosztów parkowania pojazdu - marki Renault 19 o nr rej (...). W uzasadnieniu podania wnioskujący podniósł, iż zgodnie z obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009 r. art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, a terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania, był moment, w którym upłynął 6 – miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Zdaniem wnioskującego, w niniejszej sprawie termin ten bezsprzecznie upłynął. Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest data otrzymania dokumentów niezbędnych do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, ani też to, że decyzja taka nie została wydana. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. po dokonanej analizie okoliczności sprawy wskazał, że przed dniem 12 czerwca 2009 r., a więc przed dniem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 03 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, uchylającego art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, naczelnik urzędu skarbowego orzekał o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu oraz był organem likwidacyjnym w zakresie likwidacji tej ruchomości. Do ustalenia wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 130 a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym stosowało się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosowanie powyższych przepisów wynikało z odesłania zawartego w § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 50 poz. 449). Zgodnie z treścią uchylonego art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 ustawy i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznawano za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Moment, w którym z mocy pojazd stawał się własnością Skarbu Państwa, był terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania. Koszty te uiszczał Skarb Państwa - Naczelnik Urzędu Skarbowego, ale dopiero po zakończeniu procedury likwidacyjnej. Organ ten był bowiem "organem likwidacyjnym" i jako taki zobowiązany był do uiszczenia kosztów związanych z dozorem nad usuniętym pojazdem. Od dnia 12 czerwca 2009 r., naczelnik urzędu skarbowego utracił podstawę do orzekania, w formie decyzji deklaratoryjnej, o przejęciu pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. Zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego kwestia ta powinna należeć do kognicji sądów powszechnych. Jak dotychczas nie uregulowano jednak ustawowo kwestii postępowania po dniu 12 czerwca 2009 r z pojazdami usuniętymi na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 130a ust. 11 pkt. 3 utraciły bowiem moc, a w obecnym stanie prawnym nie sposób przypisać naczelnikowi urzędu skarbowego jakichkolwiek uprawnień czy obowiązków związanych z przedmiotowymi pojazdami. W szczególności nie wiadomo, jaki organ ma być "organem likwidacyjnym" oraz z rachunku, jakiego organu reprezentującego Skarb Państwa winna być uiszczana opłata za parkowanie. Organ podkreślił, iż dopóki kwestia ta nie zostanie uregulowana ustawowo, a naczelnik urzędu skarbowego zostanie wskazany jako właściwy m.in. w sprawie likwidacji pojazdów organ ten nie może uiszczać opłat za parkowanie pojazdów, w stosunku, do których nie wydano decyzji o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa do dnia 12 czerwca 2009 r. W związku z tym, że procedura likwidacyjna dotycząca przedmiotowego samochodu nie została zakończona, a samochód ten nadal pozostaje na parkingu, organ postanowił jak w sentencji. Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 r., nr (...), Naczelnik Urzędu Skarbowego P., na podstawie art. 17 oraz art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji po rozpatrzeniu wniosku M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w P. z dnia (...) października 2009 r. w przedmiocie zwrotu wydatków parkowania pojazdy marki Suzuki Swift o nr rej. (...) orzekł o odmowie zwrotu wydatków za parkowanie. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia powtórzono argumenty zawarte w rozstrzygnięciu Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) października 2009 r. Odwołanie od postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) października 2009 r. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) grudnia 2009 r. wniósł M. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w P. reprezentowany przez radcę prawnego E. S. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazując, iż zgodnie z jego treścią obowiązującą do dnia 12 czerwca 2009 r. pojazd usunięty i nie odebrany przez upoważnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tym samym wszystkie pojazd, co do których 6 miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu przypadał przed dniem 13 czerwca 2009 r. stały się własnością Skarbu Państwa, co z kolej powoduje konieczność zwrotu wydatków związanych z parkowaniem pojazdu. Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...) oraz postanowieniem z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, orzekł o utrzymaniu w mocy kolejno postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) października 2009 r. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) grudnia 2009 r. w przedmiocie odmowy zwrotu wydatków za parkowanie pojazdu. W uzasadnieniu powyższych rozstrzygnięć przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że zgodnie z przepisem art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty i nieodebrany przez jego właściciela w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznawano za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. O przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa przed dniem 12 czerwca 2009 r., zgodnie z § 8 ust.1 rozporządzania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r., orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Jednakże w związku z wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt P4/06), którym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją: art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu; art. 130a ust. 11 pkt 3 powyższej ustawy, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007r. w sprawie usuwania pojazdów, naczelnicy urzędów skarbowych utracili prawo do wydawania przedmiotowych orzeczeń z dniem 12 czerwca 2009 r., tym samym utracili również funkcję organu likwidacyjnego w zakresie likwidacji ruchomości tego typu. Do ustalania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stosowało się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z przepisem § 3 pkt 1 lit.c rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Skoro więc naczelnik urzędu skarbowego nie może wydać sam takiego orzeczenia (ponieważ przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 130a ust. 11 pkt, 3 utraciły moc) i jak do tej pory nie uregulowano ustawowo kwestii postępowania z pojazdami usuniętymi na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, tak więc naczelnik urzędu skarbowego nie może wszcząć procedury likwidacyjnej przedmiotowego pojazdu. Tym samym Naczelnik Urzędu Skarbowego nie jest zobowiązany do uiszczenia kosztów związanych z jego dozorem. Dopiero bowiem po zakończeniu procedury likwidacyjnej tj. po sprzedaży pojazdu naczelnik urzędu skarbowego jako "organ likwidacyjny" zobligowany był do uiszczenia kosztów związanych z dozorem nad usuniętym pojazdem. Organ II instancji powtórzył równocześnie, że w obecnym stanie prawnym brak jest jakichkolwiek przepisów prawa pozwalających naczelnikowi urzędu skarbowego na sprawowanie funkcji organu likwidacyjnego zobligowanego do zwrotu kosztów parkowania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, co do którego nie zostało wydane stosowne orzeczenie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcia wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w P. reprezentowany przez radcę prawnego E. S. wnosząc o ich uchylenie. Sprawa ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...) została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt II SA/Po 169/10, natomiast skarga na postanowienie z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...), została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 170/10. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego uchylenie przepisów uprawniających naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego do orzekania o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa nie zmieniło faktu, iż organem właściwym w zakresie likwidacji usuniętego pojazdu, który stał się własnością Skarbu Państwa, pozostaje nadal naczelnik urzędu skarbowego, co wynika z § 4 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na względzie, iż zdaniem skarżącego, usunięty pojazd przeszedł z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa, ale orzeczenie w tym zakresie nie zostało wydane do dnia 12 czerwca 2009 r. niezbędne stało się podjęcie alternatywnych działań zmierzających do doprowadzenia do likwidacji takiego pojazdu, co obejmuje również konieczność wystąpienia do sądu powszechnego z żądaniem ustalenia przez sąd istnienia prawa własności usuniętego pojazdu. Niezależnie od kroków podjętych przez organy administracji, Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien był orzec o zwrocie wydatków za parkowanie pojazdu, w związku z upływem 6 miesięcznego okresu liczonego od dnia usunięcia pojazdu. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o ich oddalenie. Odnosząc się do podnoszonych w skargach zarzutów, iż zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazano, że przepis powyższy odnosi się do sytuacji, w których naczelnik urzędu skarbowego jest organem likwidacyjnym właściwym w odniesieniu do likwidacji ruchomości innych niż te, które pozostają we właściwość dyrektyw izb celnych, a które zostały enumeratywnie wymienione w § 3 powyższego rozporządzenia. Zdaniem organu analiza § 3 wskazuje, że naczelnik urzędu skarbowego nie jest organem likwidacyjnym w stosunku do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa z mocy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym, skoro naczelnik urzędu skarbowego nie może wydać sam orzeczenia o przejęciu pojazdu (na skutek utraty mocy przez art. 130a ust. 11 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a co za tym idzie utraty mocy przez przepisy wykonawcze) jak i do tej pory nie uregulowano kwestii postępowania z pojazdami usuniętymi na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie dają podstaw do likwidacji samochodu bez stosowanego orzeczenia, brak jest podstaw do uiszczenia kosztów związanych z dozorem samochodu. Dopiero po zakończeniu procedury likwidacyjnej, a więc po sprzedaży pojazdu, naczelnik urzędu skarbowego jako "organ likwidacyjny" zobligowany był do uiszczenia kosztów związanych z dozorem nad usuniętym pojazdem. Postanowieniem z dnia 13 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) połączył do łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Po 169/10 oraz II SA/Po 170/10 gdyż pozostawały ze sobą w związku i orzekł o prowadzeniu ich dalej pod sygnaturą II SA/Po 169/10. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania w przedmiocie odmowy zwrotu wydatków za parkowanie pojazdu. Zgodnie z treścią obowiązującego do dnia 12 czerwca 2009 r. art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd usunięty w trybie w tym przepisie określonym i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Równocześnie o przejściu na własności pojazdu na rzecz Skarbu zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. (Dz. U. z 2007 r Nr 191, poz. 1377), orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Jednakże wraz z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 03 czerwca 2008 r. (sygn. akt P4/06, OTK-A 2008 Nr 5, poz. 76), w którym Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją: art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu; art. 130a ust. 11 pkt 3 powyższej ustawy, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, naczelnicy urzędów skarbowych utracili prawo do wydawania orzeczeń o przejęciu własności pojazdy przez Skarbu Państwa z dniem 12 czerwca 2009 r., a w konsekwencji utracili również funkcję organu likwidacyjnego w zakresie likwidacji ruchomości tego typu. Niezbędne jest w tym miejscu podkreślenie, że jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 780/09 (dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w stanie prawnym istniejącym do dnia 12 czerwca 2009 r., od momentu usunięcia pojazdu z drogi do jego likwidacji po przejściu na własność Skarbu Państwa toczyły się w istocie trzy odrębne postępowania. Pierwsze postępowanie – prowadzone przez organy Policji w trybie art.130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów rozpoczynało się wydaniem dyspozycji w sprawie usunięcia pojazdu z drogi, a następnie decyzji o umieszczeniu go na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Drugie postępowanie rozpoczynało się od powiadomienia przez prowadzącego parking strzeżony, na którym został umieszczony usunięty z drogi pojazd, właściwego miejscowo urząd skarbowy oraz organu Policji, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, o nieodebraniu pojazdu z parkingu w terminie określonym w art.130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Procedura powyższa wynikała z § 7 ust. 2 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów. W ramach powyższego postępowania organ Policji przekazywał pojazd do dyspozycji naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego z wnioskiem o jego przejęcie na rzecz Skarbu Państwa i likwidację. Naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego był natomiast zobowiązany do powiadamia, zgodnie z § 8 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, właściciela pojazdu o wszczęciu w trybie art. 61 § 4 kpa postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wydania decyzji o przejęciu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że jakkolwiek treść art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazywała, że przejęcie na własność Skarbu Państwa własności pojazdów następowało z mocy prawa, to jednakże decyzja właściwego naczelnika urzędu skarbowego, mająca charakter decyzji deklaratoryjnej, była niezbędna dla skutecznego odjęcia powyższej własności. Trzecie postępowanie stanowiło natomiast postępowanie egzekucyjne, którego podstawą wszczęcia był tytuł wykonawczy – prawomocna decyzja o przejęciu pojazdu na Skarb Państwa. W ramach ostatniego z powyższych postępowań, organ obowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z przepisem § 3 pkt 1 lit.c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Sąd podkreśla, że wymienione powyżej etapy postępowania w przedmiocie likwidacji pojazdu, były wzajemnie powiązane. Jedynie kolejne spełnienia każdego z powyższych postępowań umożliwiało zakończenie procesu likwidacji pojazdu, co umożliwiałoby z kolej zwrot wydatków związanych z parkowaniem pojazdów. Wskazać bowiem należy, że naczelnik urzędu skarbowego był zobowiązany do wszczęcia postępowania w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jedynie w sytuacji, gdy organ wydał decyzję o przejęciu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Decyzja powyższa była bowiem niezbędna dla zastosowania § 3 pkt 1 lit.c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia o zwrocie wydatków związanych z parkowaniem pojazdu, którego własność przeszła na Skarb Państwa. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że bezsprzecznym jest, że właściwe organy nie orzekły o przejściu na własność Skarbu Państwa samochodów marki Renault 19 o nr rej. (...) oraz Suzuki Swift o nr rej. (...). Jak prawidłowo wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, brak powyższego orzeczenia spowodował niemożność wszczęcia procedury likwidacyjnej przedmiotowych pojazdów. Tym samym po stronie organu I instancji nie powstał obowiązek uiszczenia kosztów związanych z ich dozorem. Dopiero bowiem po zakończeniu procedury likwidacyjnej tj. po sprzedaży pojazdu naczelnik urzędu skarbowego jako "organ likwidacyjny" zobligowany był do uiszczenia kosztów związanych z dozorem nad usuniętym pojazdem. Organ II instancji rozpoznając przedmiotowe sprawy prawidłowo wskazał, że w obecnym stanie prawnym brak jest jakichkolwiek przepisów prawa pozwalających naczelnikowi urzędu skarbowego na sprawowanie funkcji organu likwidacyjnego zobligowanego do zwrotu kosztów parkowania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, co do którego nie zostało wydane stosowne orzeczenie. Za nietrafne uznać należy również zarzut naruszenia przez organy administracji publicznej § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak prawidłowo wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę przepis powyższy odnosi się do sytuacji, w których naczelnik urzędu skarbowego jest organem likwidacyjnym właściwym w odniesieniu do likwidacji ruchomości innych niż te, które pozostają we właściwość dyrektyw izb celnych, a które zostały enumeratywnie wymienione w § 3 powyższego rozporządzenia. Równocześnie, jak wskazuje § 3 powyższego rozporządzenia, naczelnik urzędu skarbowego nie jest organem likwidacyjnym w stosunku do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa z mocy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd, skoro naczelnik urzędu skarbowego nie może wydać sam orzeczenia o przejęciu pojazdu, a przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie dają podstaw do likwidacji samochodu bez stosowanego orzeczenia, brak jest podstaw do uiszczenia kosztów związanych z dozorem samochodu. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że zarówno Dyrektor Izby Skarbowej jak i organy I instancji rozstrzygające powyższą sprawę prawidłowo wskazały, że w obecnym stanie prawnym, nie ma możliwości dokonania na rzecz skarżącego zwrotu wydatków za parkowanie pojazdu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. /-/ E. Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ M. Kwiecińska