II SA/Po 1702/96

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przepis art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ dopuszcza wypowiedzenie najmu przez wynajmującego. Art. 32 tej ustawy konkretyzuje tę zasadę określając podstawy i terminy wypowiedzenia. Art. 31 i art. 32 rozumieć należy w ten sposób, że wypowiedzenia, a więc cywilnoprawne oświadczenie woli, wywołuje ten skutek, że z upływem okresu wypowiedzenia stosunek zobowiązaniowy wygasa. Osiągnięcie tego skutku przez wynajmującego nie jest zależne od jakichkolwiek dodatkowych czynności, w szczególności wytoczenia powództwa przed sądem powszechnym. Ewentualny wyrok eksmisyjny byłby konsekwencją obiektywnego zjawiska wygaśnięcia stosunku najmu, a nie koniecznym elementem prowadzącym do rozwiązania najmu. Jeżeli najemca kwestionuje ważność bądź skuteczność oświadczenia woli w przedmiocie wypowiedzenia, to spór w tym zakresie ma charakter cywilnoprawny i rozstrzygnięty może być wyłącznie przed sądem powszechnym. Dopóki to jednak nie nastąpi organ administracyjny liczyć się musi z funkcjonowaniem w obrocie oświadczenia woli w postaci wypowiedzenia o opisanych skutkach. Wobec tego zakaz rozstrzygnięcia przez organy właściwe w sprawach ewidencji problematyki cywilnoprawnej wyłącza możliwość wydania decyzji w przedmiocie zameldowania przed rozstrzygnięciem przez sąd powszechny co do zarzutów najemcy w zakresie skuteczności wypowiedzenia. Marginalnie zaznaczyć należy, że inna sytuacja dotyczy rozwiązania najmu w trybie art. 33 ustawy o najmie (...). W tym wypadku do chwili wydania przez sąd powszechny konstytutywnego wyroku rozwiązującego najem, stosunek obligacyjny trwa nadal, a co za tym idzie po stronie najemców istnieją uprawnienia do przebywania w lokalu, mimo że wynajmujący żąda opróżnienia lokalu.