II SA/Po 172/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005r. sprawy ze skargi M.Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wezwania do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/E. Brychcy /-/A. Łaskarzewska /-/B. Kamieńska Starosta Powiatu G. postanowieniem z dnia [...] lipca 2003r. na podstawie art. 230, art. 231 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436) wezwał M.Ł. prowadzącą zakład "A" przy ul. M., w G. do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska z w/w zakładu. Jednocześnie organ pierwszej instancji poinformował, że zgodnie z art. 231 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązek posiadania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska powstaje po upływie 6 miesięcy od daty doręczenia niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na skutek pisma B.K. Starosta G. dnia [...] października 2002r. wszczął postępowanie w sprawie uciążliwości dla otoczenia powodowanych przez hałas z zakładu "A". Starosta zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o wykonanie pomiarów poziomu hałasu, które dadzą podstawę do przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska z przedmiotowego zakładu. Z przeprowadzonych pomiarów wynika, że poziom hałasu emitowanego do środowiska wynosi dla pory dziennej 46,2dB. Przy czym dopuszczalny poziom hałasu dla tego typu inwestycji wynosi natomiast 45dB w porze dziennej i 40dB w porze nocnej. Organ wskazał też, że działka nr "1", na której znajduje się zakład przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M.Ł. Podważyła rzetelność i solidność przeprowadzonych badań, stwierdzając, że nie dokonano faktycznego pomiaru poziomu hałasu, a jedynie hipotetyczny – przy pracy wszystkich urządzeń i otwartych drzwiach. Niepewność pomiarowa przy tego typu badaniach, co wynika ze sprawozdania wynosi (+-) 4,6dB. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Zgodnie z art. 231 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ właściwy do wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska, iż poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ, w drodze postanowienia, wzywa prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia. Jak wynika z przeprowadzonych badań działalność zakładu powoduje hałas o mocy 46,2dB. Jest to wielkość przekraczająca normy wyznaczone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które określone zostały na poziomie 45dB w porze dziennej i 40dB w porze nocnej. Zarzut skarżącej w ocenie organu odwoławczego dotyczący nieuwzględnienia niepewności pomiarowej wykazanej w sprawozdaniu jest nieuzasadniony, gdyż niepewność ta działa w obie strony. Skoro ustalono średni poziom równoważny hałasu, który przekracza dopuszczalne normy, to uznać należało, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Ponadto, organ wskazał, iż poziom hałasu musiał być ustalony przy uwzględnieniu potencjalnych możliwości zakładu. Decydujące znaczenie ma to, jaki poziom hałasu może emitować myjnia. M.Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając niesolidność i nierzetelność opinii, na podstawie której, organ pierwszej instancji wydał postanowienie. Powtórzyła argumenty wyrażone w odwołaniu. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 7, 77 kpa organy orzekające są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jak wynika z akt sprawy podstawę wydania postanowienia Starosty G. z dnia [...] lipca 2003r. stanowiło sprawozdanie z pomiarów emisji hałasu myjni samochodowej stanowiącej własność M.Ł. Sprawozdanie to jak każdy inny środek dowodowy poddać należało ocenie w rozumieniu art. 80 kpa. Tymczasem zarówno organ I jak i II instancji nie dokonały takiej oceny. Przyjęły bez jakichkolwiek rozważań wyniki zawarte w sprawozdaniu z badań. Nie odniosły się w żaden sposób do uzyskanych wielkości, w tym do tzw. "niepewności pomiarowej". W analizowanym sprawozdaniu wielkości te nie zostały omówione. Nie wyjaśniono w jaki sposób uzyskano wartość współczynnika "niepewności pomiarowej". Jakie wielkości nań się składają. Jaka jest podstawa prawna tych działań. Wyjaśnienie tych wielkości zważywszy na skutek, które one wywołały było niezbędne by zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej rozstrzygnąć niniejszą sprawę. Wprawdzie organ odwoławczy odniósł się do zarzutu skarżącej dotyczącego "niepewności pomiarowej" jednak wywody w tej materii uznać należało za zbyt lakoniczne, aby w ich oparciu przyjąć, że organy w sposób jednoznaczny wyjaśniły rodzące się wątpliwości. Wyjaśnienia organu II instancji sprowadzały się do stwierdzenia, że niepewność na poziomie (+-) 4,6 działała w obie strony. Zaniechanie powyższych rozważań przez organy obydwu instancji spowodowało, że decyzje te wymykają się spod kontroli sądowo – administracyjnej. Ich brak powoduje, że tut. Sąd nie ma praktycznie żadnej możliwości, by zbadać czy w istocie analizowana inwestycja w zakresie emisji hałasu naruszała prawem przewidzianą granicę. Powyższe opisane braki skutkują uznaniem, iż organy administracji naruszyły wspomniane zasady z art. 7, 77 § 1 kpa. W toku postępowania dopuszczono się także naruszenia przepisu art. 80 kpa, stanowiącego zasadę swobodnej oceny dowodów. Postanowienia organów obydwu instancji pozostają także w sprzeczności z przepisem art. 107 § 1, 3 kpa, a także z zasadą z art. 11 kpa, gdy chodzi o obowiązek wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy. Powyżej opisane naruszenia wyczerpują postanowienie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i dlatego orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy jak wyżej. Jak w punkcie III orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy. /-/E. Brychcy /-/A. Łaskarzewska /-/B. Kamieńska kk