II SA/Po 172/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 6 grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] 2013 r. [...] (znak: [...]), II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 500,- (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Starosta P. decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu wniosku spółki "A" S.K.A., zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą tj. instalacją gazową, wodociągową, elektroenergetyczną, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz parking (23 miejsca postojowe), zjazd z drogi gminnej, pylon reklamowy i wiaty śmietnikowej na terenie położonym w S. przy ul. B., gm. D., na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta P. wskazał na wstępie, że wobec braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym zobowiązał inwestora do ich uzupełnienia w nieprzekraczalnym 10-dniowym terminie. Następnie postanowieniem z dnia 23 lipca 2013 r. Starosta zawiesił postępowanie na wniosek inwestora, a następnie podjął je w dniu 29 sierpnia 2013 r. po uzupełnieniu projektu budowlanego. Organ I instancji wyjaśnił, że zawiadomił strony zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. H. i K. S. wnieśli sprzeciw wobec lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wskutek tego Starosta ponownie zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Po złożeniu dokumentacji ponownie zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Starosta wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania nie wniesiono żadnych uwag. Zaznaczył też, że przedmiotową decyzję wydaje się w oparciu o uchwałę Rady Gminy D. nr [...] z dnia [...]2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej w S. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z [...] ) Przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "13 MU" – teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz "02KL" – ulice lokalne. Odwołania od powyższej decyzji wniosły A. Ł. oraz M. D.. Pierwsza z odwołujących podniosła, iż zaskarżoną decyzję wydano na podstawie błędnej wykładni planu miejscowego dla działek o funkcji MU. Wskazała, że przedmiotowe działki przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, gdzie oprócz funkcji usługowej powinna zostać zrealizowana funkcja mieszkalna w parametrach ustalonych w uchwale (50% zabudowy funkcja mieszkalna / 50% funkcja usługowa). Dodała, że z pism z Urzędu Gminy w D. wyraźnie wynikało, że zabudowa mieszkalna powinna być dla tego terenu wiodąca. Tymczasem planowany obiekt ma wyłącznie charakter handlowo-usługowy. Wprowadzone zmiany w projekcie (dodatkowa zieleń, płot betonowy oraz "wyrysowana" część mieszkalna budynku, bez szkicu punktów wejścia, drogi dojazdowej i dojścia do tej części) nie zmieniają charakteru obiektu. Ponadto zdaniem A. Ł. projektowana zieleń, czy brak dojazdu do tylnych drzwi to tylko fikcja projektowa, dla zachowania niezbędnych proporcji terenów zielonych. Odwołująca wskazała też, że wniosła zażalenie na postanowienie Starosty P.ego na wydane w niniejszej sprawie postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Ponadto załączyła do odwołania opinię urbanisty mgr inż. D. Z., która była twórcą obowiązującego dla przedmiotowego terenu planu miejscowego. M. D. w swym odwołaniu podniosła, iż w trakcie zawieszonego postępowania organ I instancji nie zaprzestał działania i wezwał inwestora pismem z dnia 9 września 2013 r. do uzupełnienia braków, a następnie w dniu 11 września 2013 r. wydał dokumenty konieczne do uzupełnienia. Odwołująca podkreśliła, że wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 29 sierpnia 2013 r. o podjęciu zawieszonego postępowania, a następnie wystąpiła do Urzędu Gminy w D. o szczegółową interpretację planu miejscowego w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Ponadto odwołująca zleciła D. Z. wykonanie ekspertyzy w tym zakresie. Przedstawiona ekspertyza wskazuje na niedopuszczalność realizacji inwestycji w oparciu o wymieniony plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu powyższych odwołań, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności wymienił dokumentację jaką przedłożył inwestor, ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Następnie powołał treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że nieruchomości objęte inwestycją znajdują się na obszarze oznaczonym jako 13MU w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej w S., a więc teren zabudowy mieszkalno-usługowy. Wskazał, że zgodnie z zapisami dla obszarów oznaczonych jako MU w niniejszym planie, budynki mieszkalne i usługowe nie powinny mieć więcej niż dwie kondygnacje i wysokość do 12 m, posiadać dach stromy dwu- lub wielospadowy o kącie nachylenia 35 do 45˚, z pokryciem ceramicznym dachówkopodobnym, zabudowie budynkami podlegać może 50% powierzchni działki. Dla terenu tego ustalono w planie miejscowym wyposażenie w sieci infrastruktury technicznej oraz odprowadzenie wód deszczowych z dachów budynków na działkach budowlanych do gruntu, a z ulic do kanalizacji deszczowej, a także poza drogami publicznymi wykluczono stosowanie nawierzchni asfaltowych, monolitycznych betonowych i innych nieprzepuszczających wody deszczowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem pozwolenia na budowę jest budynek handlowo-usługowy przy ul. B. w S., składający się z dwóch skrzydeł, w każdym z nich przewidziano lokale handlowe i usługowe o pow. zabudowy łącznie 542 m2, co stanowi 25% terenu objętego inwestycją. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu na styku segmentów budynku na działce nr [...] od strony północno-wschodniej oraz północno-zachodniej przewidziano lokalizację budynku o charakterze mieszkalnym o pow. 121 m2. Budynki handlowo-usługowe zgodnie z projektem mają mieć wysokość 8,65 m oraz dachy strome o kącie nachylenia połaci dachowych 36º. Przewidziano pokrycie dachu blachodachówką. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może na wniosek inwestora dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, zaś inwestor w takim przypadku jest zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w ar. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie zdaniem organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu obejmuje swym zakresem nie tylko obiekty handlowo-usługowe, ale także budynek mieszkalny, pomimo tego, że wniosek Spółki dotyczy pozwolenia na budowę dla budynków handlowo-usługowych. Zatem warunek wskazany przez ustawodawcę w powołanym przepisie został przez inwestora spełniony. Nadto Wojewoda uznał, że projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji organu I instancji jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt ten, w ocenie organu odwoławczego, jest kompletny i zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt1b Prawa budowlanego, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 tejże ustawy. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i wpisane na listę właściwego samorządu zawodowego. Odnosząc się do zarzutów odwołań Wojewoda wskazał, że w sprawie zażalenia na postanowienie Starosty P. Wojewoda wydał postanowienie z dnia [...] 2013 r., którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Zagadnienie związane z wniesieniem zażalenia zostało rozstrzygnięte tym postanowieniem i nie może stanowić przedmiotu niniejszego postępowania. Ponadto zdaniem wojewody przedstawiona ekspertyza urbanistyczna sporządzona przez uprawnionego urbanistę nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia przez organy orzekające, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego to na organie administracji architektoniczno-budowlanej spoczywa obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszym postępowaniu to Starosta P. i Wojewoda Wielkopolski dokonują interpretacji uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej w S.. Ponadto zdaniem Wojewody, wskazanie w odwołaniu przez A. Ł. rzekomej niezgodności projektu budowlanego z wymogami sanitarnymi nie znajduje potwierdzenia, bowiem projekt budowlany został uzgodniony w dniu 20 czerwca 2013 r. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Wojewoda stwierdził też, że wspomniana w odwołaniu uciążliwość prowadzonych usług i handlu ma charakter subiektywny, a mieszkalno-usługowe przeznaczenie terenu wynika bezpośrednio z obowiązującego planu miejscowego. Reasumując Wojewoda stwierdził, że organ I instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo, a inwestor spełnia wszelkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego wniosła A. Ł.. Jej zdaniem organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły rzeczowo kwestii zgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji z zapisami planu miejscowego. Jej zdaniem, planowana zabudowa ma charakter wyłącznie usługowy, co świadczy o jej niezgodności z planem. Ponadto po realizacji zabudowy zgodnie z zatwierdzonym projektem, niemożliwym stanie się zrealizowanie na tym terenie zabudowy mieszkaniowej. Skarżąca odwołała się do ekspertyzy urbanistycznej przedstawionej na etapie postępowania odwoławczego i podała, iż organ odwoławczy nie odniósł się do niej. Skarżąca dołączyła do skargi opinię urbanistyczną autorstwa mgr inż. D. Z.. Nadto skarżąca podniosła, iż wedle jej wiedzy plan zagospodarowania przestrzennego opiniowały osoby nieposiadające uprawnień z dziedziny urbanistyki i planowania przestrzennego. Na okoliczność tę skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez nią osób. W odpowiedzi Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 15 maja 2014 r. skarżąca podkreśliła, że kupując nieruchomość była przekonana i taką informację uzyskała w Gminie, że są to tereny zabudowy mieszkaniowej, a jeżeli mogą znajdować się tam usługi to nieuciążliwe i spełniające funkcje uzupełniające zabudowę mieszkaniową. Pełnomocnik uczestnika postępowania "A" S.K.A. wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że dokonana przez organy orzekające w niniejszej sprawie interpretacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była prawidłowa i dawała podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania M. R. wyjaśnił zaś, że wedle informacji, które posiada, inwestor odstąpił od projektowanej inwestycji, a więc postępowanie w niniejszej sprawie wydaje się bezprzedmiotowe. Okazał pismo z 14 października 2013 r., w którym inwestor wskazując, że nie zostały spełnione warunki przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości, której dotyczy pozwolenie na budowę i domaga się od właściciela (sprzedawcy nieruchomości) zwrotu zaliczki w kwocie 15.000 zł. Uczestnik postępowania (właściciel nieruchomości) oświadczył, że zaliczkę zwrócił i doszło do rozwiązania umowy przedwstępnej. Zwrot zaliczki nastąpił do końca października 2013 r. Pełnomocnik inwestora oświadczył, że do rozwiązania umowy przedwstępnej w istocie doszło i spółka odstąpiła od budowy. Po przerwie – zarządzonej przez Przewodniczącą składu orzekającego – pełnomocnik inwestora oświadczył, że uzyskał jednoznaczną informację, iż przed datą wydania decyzji organu II instancji doszło do rozwiązania umowy przyrzeczonej, gdyż nie spełniły się warunki nabycia nieruchomości pod inwestycje określonej w umowie przyrzeczonej, a zatem inwestor w dacie wydania decyzji przez organ II instancji nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uczestnik postępowania okazał Sądowi oryginału aktu notarialnego nr Rep. 257/2013 oraz pisma inwestora z 14 października 2013 r., z których sporządzono kserokopie i złożono do akt. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z wyżej opisanych dokumentów i oddalić wnioski dowodowe skarżącej o przesłuchanie w charakterze świadków osób wskazanych w skardze. Wojewódzki sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi "A" S.K.A. pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą tj. instalacją gazową, wodociągową, elektroenergetyczną, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz parking (23 miejsca postojowe), zjazd z drogi gminnej, pylon reklamowy i wiaty śmietnikowej na terenie położonym w S. przy ul. B., gm. D., na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...]. Materialnoprawną podstawą tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] 2013 r. były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), dalej: Praw budowlane. Przypomnieć należy, że organy obu instancji uznały mając na względzie przepisy Prawa budowanego i przedstawiony przez inwestora projektu budowlane oraz zgłoszone przez uczestników postępowania zarzuty, że zasadnym było zatwierdzić ów projekt budowlany i wydać pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą. W ocenie Sądu organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a). Stosownie do zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. obowiązkiem organów orzekających było podjęcie - z urzędu lub na wniosek - wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organy powinny przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi się kierują przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Prowadząc zaś postępowanie wyjaśniające obowiązkiem organów architektoniczno-budowlanych orzekających w niniejszej sprawie było dopuszczenie jako dowodów wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.), zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i w rezultacie ocena, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Obowiązki te spoczywały tak na organie I, jak i II instancji. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności zawartą w art. 15 k.p.a., w sprawie nie tylko dochodzi do podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz każde z tych rozstrzygnięć powinno być poprzedzone merytorycznym postępowaniem, tak by można było stwierdzić, że dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony. Należy również wskazać, że uzasadnienia decyzji organów administracji publicznej powinny – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązkiem organów orzekających przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę było sprawdzenie: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zważywszy na treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, nie sposób uznać, by Starosta dokonał rzetelnego sprawdzenia, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi określone w ostatnio powołanym przepisie. Uzasadnienie decyzji Starosty P. z dnia 1 października 2013 r. sprowadza się do przedstawienia przebiegu postępowania i podjętych czynności i wskazania, że przedmiotową decyzję wydaje się w oparciu o uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] 2001 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej w S. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. [...]). Starosta zaznaczył przy tym, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "13 MU" – teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz "02KL" – ulice lokalne. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ I instancji zbadał, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie odniósł się też do zarzutów uczestników postępowania, w szczególności dotyczących niezgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Należy wskazać, iż w trakcie postępowania A. Ł. i M. D. wskazywały na niezgodność pomiędzy zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu a inwestycją zaplanowaną przez "A" S.K.A. Zarzucały naruszenie proporcji pomiędzy zabudową usługową, a mieszkaniową, podając, iż przy zabudowie usługowej na ok. 500 m2 możliwa będzie zabudowa mieszkaniowa jedynie na ok. 100 m2 (pismo z 24.06.2013. – k. 20 akt adm. I instancji). Również uczestnicy postępowania H. i K. S. w pismach procesowych z dnia 9 i 12 września 2013 r. podnieśli zarzuty, do których organ I instancji się nie ustosunkował. Wskazali oni, iż jako właściciele działki nr [...], na której posadowili budynek mieszkalny wyrażają sprzeciw co do lokalizacji parkingu w środku terenu. Zwrócili się z żądaniem zmiany lokalizacji planowanego budynku handlowo-usługowego i parkingu, tak by budynek został usytuowany bezpośrednio przy ich działce, względnie cofnięcie parkingu w miarę możliwości jak najbliżej ul. B., aby ochronić ich jako mieszkańców domu na sąsiedniej działce nr [...] od hałasu i spalin. Wskazali również na celowość zaprojektowania płotu betonowego na całej długości terenu oraz pasa zieleni z drzewami ozdobnymi (k. 160 i 137 akt adm. I inst.). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że Starosta P. wydając decyzję z 1 października 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę nie wyjaśnił - wobec postawionych zarzutów - dlaczego w jego ocenie inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Wobec szczegółowych zapisów planu miejscowego dla tego terenu (symbol 13MU) koniecznym było wyjaśnienie, dlaczego organ uznaje, że w terenie o funkcji mieszanej – mieszkalno-usługowej zezwala na dominującą zabudowę handlowo-usługową. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji organu I instancji zabrakło wyjaśnień, czy projekt budowlany jest kompletny w rozumieniu art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i czy inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje. Dokonując zaś oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy w pierwszej kolejności, iż Wojewoda uchylił się od dowodów i stanowisk przedstawionych przez strony odwołujące się, a dotyczące niezgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji przy ul. B. w S. z zapisami obowiązującego dla tego terenu planu miejscowego. Wskazać należy, iż wnosząc odwołanie A. Ł. przedłożyła opinię sporządzoną przez urbanistę na powołaną w zdaniu poprzednim okoliczność. Wprawdzie przedstawione stanowisko urbanisty nie stanowiło opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., albowiem na tej podstawie to organ administracji publicznej, a nie strona, powołuje biegłego (por. wyrok. NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, Lex nr 377245), ale należało je dopuścić z uwagi na brzmienie art. 75 § 1 k.p.a. W swej opinii urbanista mgr inż. D. Z. dokonując analizy zapisów planu miejscowego i uwzględniwszy specyfikę planowanej inwestycji wykazała, które jej zdaniem przepisy planu nie dopuszczają na tego rodzaju zabudowę. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda, po przedstawienia własnej oceny zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, ograniczył się do konstatacji, że przedstawiona ekspertyza urbanistyczna sporządzona przez uprawnionego urbanistę nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia zarówno przez organ I, jak i II instancji. Dodał, że zgodnie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego to na organie administracji architektoniczno-budowlanej spoczywa obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Reasumując uznał, że to na nim i Staroście P. ciążył obowiązek dokonania interpretacji uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] 2001 r. w sprawie uchwalenia dla przedmiotowego terenu planu miejscowego. W ocenie sądu, stanowisko Wojewody jest o tyle chybione, że nie uwzględnia ono, że obowiązkiem organów administracji publicznej w każdy postępowaniu administracyjnym, w tym również dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest wyczerpujące rozpatrzenie dowodów (art. 77 § 1 k.p.a.), dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) oraz wskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, przyczyn, z powodu których pewnym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Obowiązkiem Wojewody było zatem rzetelne wykazanie, dlaczego nie podziela stanowiska urbanisty D. Z. co do niezgodności inwestycji z planem miejscowym, a ponadto ustosunkowanie się również w tym zakresie do stanowisk odwołujących się stron. Zważywszy zatem, iż organy obu instancji uchybiły powołanym przepisom postępowania, w szczególności w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając, że powołane wady postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (punkt I sentencji wyroku). Wystarczy w tym miejscu wskazać, że rzetelna ocena przedstawionej przez skarżącą ekspertyzy urbanisty może doprowadzić – czego Sąd na tym etapie nie przesądza – do uznania, że w rzeczywistości inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego i nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na jej budowę. Ponadto Sąd pragnie zwrócić uwagę, że z dopuszczonych w postępowaniu sądowoadministracyjnych dowodów wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji inwestor "A" S.K.A. nie legitymowała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z pisma inwestora z dnia 14 października 2013 r. do I. i M. R. - współwłaścicieli nieruchomości położonych w S. o nr ewid. [...] i [...] wynika, że nie doszło do zawarcia przez strony umowy przyrzeczonej i tym samym wspomniane działki nie przeszły na własność inwestora (k. 57 akt sądowych). W piśmie tym inwestor oświadczył, że zgodnie z § 3 ust. 1 umowy przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia 18 stycznia 2013 r. warunkiem zawarcia umowy przyrzeczonej było ziszczenie się w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r. warunków opisanych w tym ustępie. Wskazał, że nie spełniły się one z przyczyn niezależnych od spółki, a zgodnie z § 3 ust. 4 umowy przedwstępnej strony uzgodniły, że w [przypadku nieziszczenia się tych warunków w terminie do dnia 30 sierpnia 2013 r. nie będą żądały zawarcia umowy przyrzeczonej. Konkludując inwestor oświadczył, że zgodnie z § 4 ust. 4 umowy przedwstępnej spółka zwraca się do I. i M. S. o zwrot, solidarnie w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma, kwoty zaliczki w wysokości 15.000 zł, otrzymanej zgodnie z §4 ust. 2 umowy przedwstępnej. Zważywszy, że dołączony do akt sprawy jako dowód w sprawie wypis aktu notarialnego Rep. A numer: 257/2013 potwierdza stanowisko inwestora zawarte w powołanym piśmie z dnia 14 października 2013 r. należy przyjąć, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji spółka nie dysponowała dwoma z czterech nieruchomości, na których zaplanowano inwestycję. Tym samym nie spełniała wymogu określonego w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i niedopuszczalne było wydanie decyzji pozytywnej. Ponownie rozpoznając sprawę organy w pierwszej kolejności ustalą, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomościami objętymi projektem budowlanym na cele budowlane i dopiero w przypadku pozytywnych ustaleń, dokonają oceny spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w szczególności zaś zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego, odnosząc się do stanowisko zaprezentowanego przez urbanistę mgr inż. M. Z.. Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach sądowych, zaś na podstawie art. 152 p.p.s.a. o wykonalności zaskarżonej decyzji.