II SA/Po 1731/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; o d d a l a s k a r g ę /-/ M.Bohdanowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. w P. decyzją z dnia [...] r. - wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał A. K. rozbiórkę posadowionego na jej działce urządzenia do dystrybucji paliwa, składającego się z dwóch stalowych, cylindrycznych, poziomych zbiorników o pojemności 10 m3 każdy oraz dystrybutora. Według ustaleń dokonanych w uzasadnieniu decyzji w oparciu o oględziny terenu inwestycji, inwestorka w czerwcu 2002 r. ustawiła te urządzenia techniczne w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego - na czterech płytach drogowych ułożonych na gruncie, bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. W dniu oględzin zbiorniki były puste, urządzenie nie było zasilane energią elektryczną, nie było zatem możliwości jego użytkowania. A. i R. K. w odwołaniu od tej decyzji, popartym dwiema prywatnymi ekspertyzami prawnymi, polemizowała ze stanowiskiem organu orzekającego zaliczającym urządzenie do dystrybucji paliwa do urządzeń technicznych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę względnie dokonania zgłoszenia. Wprawdzie przedmiotem ekspertyz były zbiorniki "A" ale zdaniem strony odwołującej się, "różnica pomiędzy urządzeniem znajdującym się na terenie mojej posesji, a urządzeniem "A" polega jedynie na surowcu, którego użyto do jego wytworzenia oraz pojemności urządzenia, pozostałe szczegóły techniczne niczym się nie różnią". Odwołujący się twierdzili, że z punktu widzenia technicznego rozbiórka przedmiotowego urządzenia do dystrybucji paliwa nie jest możliwa "gdyż urządzenie to nie powstało w wyniku procesu budowlanego, lecz w wyniku procesu wytwarzania, a więc rozebranie go jest niemożliwe". Tej argumentacji nie podzielił Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego i decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, że inwestorka prowadzi działalność gospodarczą polegającą między innymi na handlu hurtowym i detalicznym paliwami (z wyjątkiem działalności wymagającej koncesji lub zezwolenia). Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowe zbiorniki oraz dystrybutor służą do gromadzenia paliw i łącznie z urządzeniem do dystrybucji paliw tworzą stację paliw w rozumieniu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. (Dz.U. Nr 98, poz. 1067 ze zm.), czyli zespół obiektów budowlanych stałych lub tymczasowych, przeznaczonych do magazynowania i dystrybucji silnikowych paliw płynnych, olejów i smarów oraz gazu płynnego. Art. 7 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego upoważnia właściwych ministrów w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw architektury i budownictwa do określenia w drodze rozporządzenia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, nie będące budynkami i związanymi z nimi urządzeniami. Właśnie na tej podstawie wydano wymienione rozporządzenie. Według organu odwoławczego, intencją ustawodawcy było, aby stacje paliw uznawać za zespół obiektów budowlanych. Nadto podkreślenia wymaga, iż odwołujący nie prowadzili produkcji zbiorników, oni je usadowili na działce, przez co powstały obiekty budowlane tworzące całość użytkową, przy czym bez znaczenia jest, czy zbiorniki i urządzenia do wydawania paliw umieszczone są naziemnie, czy podziemnie. Tego rodzaju usadowienie powinno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, nie jest bowiem objęte dyspozycją przepisów art. 29 i 30 prawa budowlanego. Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej do Sądu Administracyjnego przez A. K. . Według skarżącej przy wydaniu decyzji rozbiórkowej urządzenia faktycznie służącego do dystrybucji paliwa na potrzeby własne zastosowano "błędną klasyfikację tego urządzenia, traktując je jako zbiorniki do magazynowania paliwa i stację paliw płynnych, co stoi w jawnej sprzeczności z przeznaczeniem tego urządzenia". Skarżąca poinformowała też, że zapis objęty wpisem do ewidencji działalności gospodarczej o hurtowym i detalicznym handlu paliwami, który był zapisem "martwym", został usunięty w dniu 16 lipca 2003 r. oraz wyraziła przekonanie, że po tego rodzaju zmianie brak będzie podstaw do traktowania przedmiotowego urządzenia do dystrybucji paliwa "jako budowy, czy budowli, gdyż jest to urządzenie, które można w dowolnym momencie przenieść w dowolnie wybrane miejsce". Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, że zbiorniki do gromadzenia paliw są obiektami budowlanymi i ich ustawienie - naziemne bądź w gruncie - wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarżąca przyznaje, że postawiła na swojej działce - na czterech płytach drogowych - urządzenie do dystrybucji paliwa składające się ze zbiorników stalowych oraz dystrybutora, przeczy natomiast zakwalifikowaniu tego urządzenia jako stacji paliw, skoro wykorzystuje je "wyłącznie dla potrzeb mojej firmy". Tymczasem ta okoliczność nie ma w rozpoznawanej sprawie istotnego znaczenia. Organy orzekające prawidłowo przyjęły, że dystrybutor i dwa zbiornik do magazynowania paliwa stanowią obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 prawa budowlanego, a konkretnie budowlę obejmującą urządzenie techniczne i zbiorniki wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy. Rozpoczęcie wykonywania obiektu budowlanego, a także prac polegających między innymi na montażu winno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Przez pozwolenie na budowę należy rozumieć ostateczną decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 12 i art. 28 prawa budowlanego). Skoro skarżąca nie legitymowała się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, to nakazanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego nie narusza przepisu art. 48 prawa budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Przepis ten nakłada na organ obowiązek orzekania o rozbiórce obiektów wzniesionych w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. M.Bohdanowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska za nieobecnego sądziego /-/ B.Kamieńska MK